Vrijdag 27/11/2020

Gezocht en gevonden: het Werchtergevoel

'Topevenement', liet Major Lazer vrijdag weten. En Eddie Vedder van Pearl Jam hakkelde zaterdag in gebroken Nederlands: ' Als iemand me vraagt hoe het was, zal ik zeggen: het was héél speciaal.' Wat hadden wij daar na vier dagen Rock Werchter nog tegenin te brengen?

Op dit eigenste ogenblik strompelen de laatste festivalgangers naar huis. Doodvermoeid, murw en geradbraakt na vier dagen feestgedruis. Gemarineerd in verschaald bier, oud zweet en regen. Een fraai beeld is het zelden: de aftocht oogt naar gewoonte veel minder roemrijk dan de intrede. Maar het voorbije lange weekend toonden deze tijdelijke logés van Werchter zich wél van hun meest onvermoeibare kant.

Als de veertigste editie van Rock Werchter al een memorabele editie genoemd mag worden, dan valt dat goeddeels toe te schrijven aan het publiek. Hoe grandioos sommige acts ook klonken, het waren de massale zangkoren, velden van wuivende armen, en collectieve ontroering die voor een noodzakelijk surplus zorgden. Het is ongetwijfeld net dankzij die verhoopte mix van koude rillingen, euforie en een krop in de keel dat Werchter lang op voorhand uitverkocht raakte.

Bijna 150.000 bezoekers - 67.500 combitickets en 20.500 dagtickets per dag - lieten dit jaar een vertrouwensstem horen. Zij lieten zich geen moment van de wijs brengen door het haasje-over van de elementen: een weekend lang twijfelde het weer tussen een blakende zon, loden wolken en een halve zondvloed. De zurige geur van drogende modder op zondag: ook dát is Werchter.

Het weer toonde zich weliswaar minder grillig dan de kwaliteit van de affiche. Dit weekend deelden de recensenten van De Morgen sterren in alle formaten uit, gaande van een miserabele ster voor Babyshambles tot een laaiende vijf voor Robert Plant. Was het dan een goede editie? Het oordeel van schrijvende pers verschilt al eens duchtig met die van duizenden bezoekers. Maar op een enkele uitzondering na, die zijn tentje en lief kwijtraakte op Werchter, kan iedereen vandaag wel tot een consensus komen: já, het was een herinnerenswaardige editie.

Verliefd

Al schuilt de magie van het festival - het 'Werchtergevoel', bij gebrek aan een minder melige term - voor elke bezoeker vast ergens anders. Wie nog nooit een voet op het terrein heeft gezet, kent de sensatie niet, en zal misschien geneigd zijn om te schamperen over zo veel wolligheid. Maar elke festivalbezoeker kan het gevoel op dit moment moeiteloos oproepen.

Het Werchtergevoel is de euforie die vanbinnen opwelt wanneer je opgaat in de massa tijdens een grandioos concert. Zelfs wie gewoonlijk huivert bij het idee om opgeslokt te worden door een mensenzee, laat zich in Werchter gewillig meedrijven door de stroom, zelfs al zwiept de massa je na elk concert steevast de verkeerde richting uit.

Het is de instantcamaraderie aan de toog, de kortstondige verbroedering met wildvreemden, en de collectieve bezwijming van meisjes die bordjes met verliefde boodschappen hoog houden wanneer Alex Turner van Arctic Monkeys 'R U Mine?' inzet.

Het is de warme, wat rillerige ontroering die afbuigt in de richting van een sentimentaliteit, wanneer een verstild nummer van London Grammar uit duizenden kelen tegelijk klinkt.

Het is de meest ontwapenende vorm van massadenken.

Eigenlijk flakkert het Werchtergevoel al op bij de eerste stap die je zet op de dan nog groene graszoden van het festival. Ongeacht je leeftijd voelt die eerste dag toch altijd weer aan als een schoolreis. Lichte tinteling in de buik, hoge verwachtingen. Vrijheid, blijheid ligt binnen handbereik, en een giechelige voorpret maakt zich meester van het jonge grut. Iedereen zit in hetzelfde vrolijke complot.

Lelijke knauw

Dat je er op het terrein ook een futloze polonaise aan de drank-en eetstandjes moet bijnemen (alleen aan het kraampje met gifkleurige slushies hoefde je nooit aan te schuiven) ben je vandaag alweer vergeten. Net als het feit dat je 's nachts met fluitende oren in je tentje kroop. De regen die zaterdag en zondag probeerde in te hakken op het gemoed, leek ook niemand wezenlijk te deren.

Toch dreigde Rock Werchter dit jaar af en toe slachtoffer te worden van zijn eigen succes. Met 88.000 bezoekers per dag puilden de tenten voortdurend uit, wat een lelijke knauw gaf aan het solidariteitsgevoel. Eén fotograaf die blijft haperen in de mensenstroom, krijgt een onsportief knietje van een gefrustreerde bezoeker, die zich ook een weg naar voren wil banen. Bij Eels is het net zo goed over de koppen lopen, en wordt de sfeer even grimmig. Ademruimte wordt plots het meest gegeerde goed. Op zo'n ogenblik vraag je je af waarom de reuzenschermen aan de achterzijde van de tenten dit jaar zijn verdwenen.

Maar goed: u viel elkaar achteraf toch weer massaal in de armen bij Pearl Jam en tilde elkaar bereidwillig op de schouders tijdens Rudimental of Major Lazer. Zelfs de teleurstelling na de laatste Rode Duivelsmatch wordt broederlijk verdronken.

Want ook op Werchter gold: tous ensemble.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234