Maandag 18/10/2021

Gezien, bekeken: de modeweken

De zomer in uw kleerkast

Met de populariteit van de blogosfeer lijkt het aantal bloggers dat met de modekaravaan van New York tot Parijs meetrekt almaar te stijgen. Niet dat ze allemaal een kaartje hebben voor de shows. Bloggers hebben zich vooral de hele streetfashion toegeëigend zoals die aanvankelijk in beeld gebracht werd door vakspecialisten als 'The Sartorialist' en 'Jak & Jil'. Daardoor lijkt het off-catwalkgebeuren zelfs belangrijker geworden dan de shows.

De meeste bloggers fotograferen vooreerst de editors die er in vol ornaat hun opwachting maken. De illustere Anna Dello Russo, bijvoorbeeld, een Italiaanse 47-jarige schone en fashion editor bij Vogue Japan, die een paar jaar geleden klaarblijkelijk een slag van de mode heeft gekregen en zich nu alleen nog in opvallende tenues op straat begeeft. "Daywear is not my thing", verklaart een immer giechelende Anna. Rare evolutie in de mode: eersterangsjournalisten en -stylisten zijn grotere mode-iconen geworden dan de topmodellen en de ontwerpers. Ook de sterren en starlets op de front row krijgen steeds minder aandacht. Het straatgebeuren is spannender dan de eerste rij, omdat een full shot van de kleren daar tenminste tot de mogelijkheden behoort.

Geen 'FLOTUS' (first lady of the USA) op de eerste rij in New York, ondanks haar niet aflatende interesse in de modescene. Wie er wel meteen door een zoemende en klikkende zwerm fotograferende sujetten werd omsingeld, was de jongste fashionista ter wereld. Te weten: het tweejarige nichtje Aila van Alexander Wang. In haar zog volgde nog een hoop peuters en kleuters, nageslacht van editors en buyers die er meteen een trend van maakten. Een hele hoop schoon volk voor al wie met een fototoestel in de aanslag stond.

Het meest bizarre gevolg van de streetfashion-koorts is het groeiende aantal extravagant geklede individuen dat naar de shows komt, louter om gefotografeerd te worden. Ook de bloggers zijn meestal opvallend opgetuigd, en worden bijgevolg zelf gekiekt. Door elkaar, en door professionals van magazines en kranten. Die hele incestueuze bedrijvigheid geeft de wachtenden weliswaar veel kijkvoer, maar er hangt een rare sfeer van ijdelheid, narcisme en afgunst. Het loopt uit de hand, zo denkt ook Will Welch van het blad GQ. "Er dagen tegenwoordig mensen op die een opeenstapeling van trends dragen, gewoon om aandacht te krijgen. Niet inspirerend, maar belachelijk", aldus Welch op Style.com.

Wat waren de tendensen op de catwalk en wat krijgt u in de boetieks voorgeschoteld? Jazz, jazz, jazz! Waarom het in de lucht hangt en waarom de stijl zo alomtegenwoordig aanwezig was? Het blijft een van de mysteries van het ontstaan van tendensen, al begint het allemaal bij het aanbod van de stoffenfabrikanten. Dit jaar staat er bovendien een remake van de klassieker The Great Gatsby door Baz Luhrmann op het programma. In ieder geval: deroaring twenties, die woelige tijd van voor de Grote Depressie, waren onmiskenbaar de inspiratiebron voor vele ontwerpers. Jazzyflapper-dresses - ofte rechte, losse en mouwloze jurken - zijn de opvallendste trend voor volgende zomer, veelal met zwart-wit of gouden art-decostrepen. Die waren in de jaren twintig enorm populair na de ontdekking van het graf van Toetanchamon. Nu geeft Gucci de Toet-toets. Très chic. Vele jurken hebben ook parelversieringen, kwastjes of architecturale uitgespaarde motieven in voile.

Beste quote

Was de explosie van kleuren vorige zomer al sterk, dan wordt de dosis voor volgende zomer nog hoger. Helpt uiteraard altijd als het weer een wat druilerig seizoen wordt. De meeste designers willen duidelijk koste wat het kost een sfeer van optimisme overbrengen. Door een uitgesproken energieke, sportieve sfeer of door de kleuren. Door optimistisch en 'gesteven' wit, maar ook door meer opvallende nuances, namelijk die van Ecoline: waterverf in geconcentreerde vorm. Pistachegroen, cavaillonoranje, artisjokbloempaars, tomatenrood, pompelmoesgeel. Een weelde van verse groenten, bloemen en fruit in kleuren, maar ook in prints.

Ontwerpers zijn bovendien meer en meer geneigd om verschillende motieven, kleuren en materialen binnen één kledingstuk te mengen. Dat zorgt soms voor een geinige tegendraadsheid die de sérieux wat afzwakt en de mode spitanter en blijer maakt. Het zoete leven ofte la dolce vita wordt de droom voor volgende zomer, al moet het gezegd dat in Parijs veel zwart en donkere varianten te zien waren.

Hoe zien ontwerpers de vrouw anno 2012? Hoe evolueert het vrouwbeeld? Zijn we moeder, vamp, non, schoolmeisje, slet of basgitariste? Over dat laatste: het rock-'n-rollgehalte is danig gedaald. Een soort van jolige, toegankelijke zachtheid krijgt zelfs volgende zomer de bovenhand. Het effect van de Mad Men-rage is dus nog niet over zijn hoogtepunt heen. De jaren '50 van vorige eeuw blijven voor inspiratie zorgen, zelfs bij modegrootheden als Miuccia Prada. Bij haar niets dan lieflijke printjes en kleuren, weliswaar in vormen die refereren aan de fifties, maar door andere verhoudingen opvallend nieuw zijn. Waarom zou de mode juist de mooiste kwaliteit, de zachtheid van een vrouw moeten verguizen, mijmerde de ontwerpster toen ze de collectie bedacht.

Maar ook anderen zagen het door een deugdzame fiftiesbril. Bij Rochas in Parijs en bij Jonathan Saunders in Londen evenveel elegante, lieve braafheid. Zelfs Raf Simons zette een retrofuturistische Grace Kelly op het plankier, eerst als vlekkeloze (onbevlekte?) schoonheidsspecialiste, daarna op vakantie in Saint-Tropez, en ten slotte op haar huwelijksdag. Allemaal in een soort van bevreemdende, haast filmische waas. De goede verstaander leest in de kleren: niets is wat het lijkt.

Anderzijds is er ook een broeierige tegenbeweging van wilde, uitdagende vrouwelijkheid. Op veel shows waren er toch flink wat meters blote benen, schouders, armen en middenriffen te zien. In een foute versie bij de flamencomeiden van Missoni en de zigeunerinnen van Pucci, in een succulente versie bij Anthony Vaccarello, de nieuwste hipste Belg.

In vergelijking met vorig seizoen, toen de hetze rond een dronken en lallende John Galliano uitbrak, was de sfeer danig gemoedelijk. Daar zat de schitterende nazomer wellicht voor iets tussen. Lees: de verzengende hitte, voor wie zich al in de najaarscollectie gewurmd had. Sommige deftige dames vloekten er in Parijs op los, omdat er in de tenten geen airco voorzien was. De bodyguard van Anna Wintour werd gespot bij Lanvin met een waaier.

Het meest ophefmakende nieuws? De heren Dolce & Gabbana stelden in Milaan hun laatste D&G-collectie voor, en net voor de show van Balenciaga in Parijs ging een aantal zitbanken tegen de grond. Fashionista's met de beentjes in de lucht. Prinses Charlene van Monaco zat op de eerste rij bij Akris. Lindsay Lohan was eregaste en model voor de campagne van de ontwerper Philipp Plein, maar stuurde voor de interviews met journalisten haar kat. Boe en awoert. Verder geen trammelant in modeland. Alleen op zondag 25 september ging er een lichte rilling van opwinding door de gelederen, naar aanleiding van een bericht van modejournaliste Suzy Menkes: Raf Simons zou weggaan bij Jil Sander en naar YSL verkassen. En betekende dat dan ook dat Stefano Pilati naar Dior zou trekken? Loos alarm, bleek achteraf. Daarmee bleef de vraag naar de opvolging van Galliano bij Dior op alle gestifte lippen branden. Krijgt Marc Jacobs eindelijk genoeg miljoenen van de groep LVMH om van Louis Vuitton naar Dior te gaan? Naar het schijnt krijgt hij een blanco cheque, maar wil hij met héél het Louis Vuittonteam verkassen. En daar knelt een schoentje.

Gaat Phoebe Philo weg bij Céline? Nee, die is verknocht aan Londen en aan haar man en kinders. Of wordt het toch Riccardo Tisci en komt er plaats vrij bij Givenchy? Ook niet. Riccardo wil halsstarrig blijven zitten. En is de twintiger Alexander Wang echt nog te jong? Yves Saint Laurent was toch ook maar 21 toen hij Dior van Dior overnam? Ach, Alexander breidt eerst zijn eigen merk uit met een capsulecollectie voor mannen, nu overigens te koop bij Colette. En hij wil graag peuterkleren ontwerpen, zo zou hij tegen zijn schoonzus gezegd hebben. Nog een mogelijkheid: zou het - o donderslag - Tom Ford kunnen zijn en wordt het publiek daarom in spanning gehouden? Tom Ford is er in ieder geval zelf niet vies van om het publiek op hete kolen te laten zitten. Hij gaf in Londen een modeshow achter gesloten deuren en zonder fotografen, kwestie van de massa en de klandizie enigszins te laten popelen voordat zijn kostbare waren daadwerkelijk in de winkel hangen. Het is een verkoopstrategie als een andere. Het antwoord op de Dior-kwestie is nochtans andere koek.

In een zeer subjectieve opsomming van de winnaars mogen we Raf Simons noemen, wegens de bedrieglijke zuiverheid van geest van de collectie. Het Peter Pilotto-duo, wegens de inspiratiebron Indonesië, die ze vertaalden in intrigerende onderwaterperspectieven en visachtige belijningen. Dries Van Noten, wegens de onverwachte gefragmenteerde printmix van gravures en hedendaagse kunstfoto's. Vaccarello, die in juli de ANDAM-prijs won, voor de sexy stoom tussen alle braafheid. Haider Ackermann, voor zijn groter wordende invloed op het vrouwbeeld. Jean Paul Lespagnard vervolgens, die alom geprezen wordt. Nog geen mondiale winnaar, maar een gelukkige man. Diane von Furstenberg ten slotte, voor de optimistische seventiesprints en -kleuren. Tot zover enig chauvinisme jegens Belgen, halve Belgen en inwijkelingen.

En hoe deden de nieuwkomers het? Olivier Rousteing bij Huis Balmain presenteerde een luxecollectie met veel goud en bling voor zeer zelfbewuste en rijke jongedames. Felipe Oliveira Baptista gaf Lacoste een sexy Franse toets. Bij Kenzo kregen Humberto Leon and Carol Lim, het duo van Opening Ceremony (een New Yorkse shop en label), een kleine drie maanden de tijd om hun eerste collectie klaar te stomen. Resultaat: hippe collectie met hippe referenties, hippe kleuren en hippe sportieve toets. De opmerkelijkste nieuwkomer: Kanye West, zelf al jaren eersterijzitter bij de belangrijkste shows. Over zijn debuut was iedereen het roerend eens: het was lamentabel. Kanye wordt nu een beetje uitgelachen.

Waren er verder weer bijzondere creaturen op de catwalk te zien? Of shemales? Albino's? Obesen en dwergen? Meisjes met tandenspleten en flaporen? Neen. Alleen Lindsey Wixson heeft toch wel érg dikke lippen. En Daga Ziober heeft enorme flaporen. Verder veel klassieke schoonheden gezien van allerlei etnische origines, hoewel de blanke schone in de meerderheid blijft. Met een perfecte huid, want de nieuwe trend is een bedauwd gelaat zonder make-up. Wat de kapsels betreft: het meest van al was het haar nat achterovergekamd als kwamen de dames uit een zwembad of vanonder een douche - ultravet is natuurlijk ook een interpretatie.

En wie waren de lievelingen? In haast elke grote show liep de Belgische Hanne Gaby Odiele mee, immer met trots geheven kin en een zacht deinend loopje. Wie ook flink wat shows achter de hielen heeft, is de nieuwe en engelachtige Charlotte Free. Charlotte is zeer gegeerd, ondanks het feit dat ze slechts 1,70 meter is en roze geverfd haar heeft. Roze! Een Moss in wording, kirt men. En aan dat roze haar wil niemand raken. Het wordt vast ook een trend. Excuus: het is er al een, gezien op de catwalk van het Londense Meadham Kirchhoff.

Zo zijn de hakken veel klassieker, hoewel er hier en daar opvallende vondsten waren. Bij Prada hingen er autospoilers aan, bij Marni leek de hak op een poot van een midcentury Pastoekast van Cees Braakman. Formichetti, die voor Mugler ontwerpt, houdt echt van naalden. Onrustwekkend. Bij Dolce & Gabbana waren er verrukkelijke schoenen te zien met plastic vlechtwerk als van kitscherige jaren '50-broodmandjes. Bij Van Noten prachtige sandalen met plissébandjes, een gelakte rechte hak en pomponnenlint. Tomas Maier van Bottega Veneta haalde de Belgische schoenontwerpster Kristel Peters in huis, en mikte daarmee zijn schot recht in de roos. Volgens ons, en volgens de New York Times.

Conclusie Het schoenwezen gaat weer helemaal de juiste richting uit en de tijdloze, ietwat puntige pump wordt weer je van het. Eindelijk opnieuw klassiek gevormde sandalen en schoenen van gemiddelde hakhoogte, vol natuurlijke elegantie en sensualiteit.

De naaldhakken bij Mugler zijn niet om mee te lachen. Ik heb me al tatoeages laten zetten met dikkere werktuigen!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234