Zondag 19/01/2020

Gezaag

Het probleem van Genk is niet de afwezigheid van een groepsgevoel, dat is er nooit geweest. Het probleem is: Europa

Wouter Vrancken had het nog voor de wedstrijd gezegd: de spelers van Racing Genk hebben gezaag aan hun kop nodig. Waarom hebben bestuur, trainers en supporters daar dan geen werk van gemaakt? Zagen kost niets, zelfs geen moeite, niet eens spierpijn. Er werd niet geluisterd naar Vrancken. Gevolg: Racing liep in Gent tegen een blamage aan. Na de wedstrijd begonnen de spelers zelf te zagen.

Doelman Logan Bailly: "Als sommigen het in het shirt van Genk niet meer zien zitten, dat ze dan een transfer vragen.

Hans Cornelis: "Iedereen liep waar hij wilde."

Tom Soetaers: "Van het collectief blijft geen bal meer over."

Voorzitter Vaessen: "Ik wil nog alleen Belgen in de basis."

De wreedaardige kakofonie werd de technische staf van Racing Genk te machtig. Zondag was het crisisberaad. Volgens assistent-trainer Pierre Denier is overeengekomen dat de spelers niet meer op elkaar katten. Toch niet in de publiciteit. "Het groepsgevoel moet terug."

Winst of verlies maakt niet uit, volgende week liggen Bailly en Soetaers de hele wedstrijd in elkaars armen. Zo worden ze ook van het veld gedragen, door Pierre Denier. Toegewijder dan Pierre wordt geen terreinknecht meer geboren. Voor mijn gevoel is hij de honderd voorbij. Maar neem deze veteraan weg, en de harde kern van Genk is foetsie. Wat blijft: Racing Cake.

Het groepsgevoel in voetbal is wat het vormsel voor katholieken is: psalmerende flauwekul. Een bedenksel van gene zijde je komt er geen stap mee vooruit. Illusoire handel. Noem mij één scorende spits met groepsgevoel. Balaban? Romario? Jovanovic? Kluivert? Hoe zou het eigenlijk met het groepsgevoel van Silvio Proto bij Anderlecht zijn? Volgens mij laat hij het in de kleedkamer achter. Topsport = ego-isme. En in het verlengde daarvan: roddel en achterklap. Ik vond het eigenlijk wel eerlijk dat de spelers van Genk elkaar voor de camera kapittelden. Dat doen ze namelijk ook als er wél wordt gewonnen, maar dan off the record. Ik heb ooit Luc Nilis over Marc Degryse gehoord, toen ze beiden nog iconen van Anderlecht waren. Nou, een cirkelzaag had het bloed niet kunnen verzinnen. Terwijl ze nu getemde golfvrienden zijn.

Het probleem van Genk is niet de afwezigheid van een groepsgevoel dat is er nooit geweest. Het probleem is: Europa. Altijd een maatje te groot voor Belgische clubs. En dus: altijd frustratie. Daar komt Anderlecht deze week ook nog achter. Het buitenland voor Belgisch voetbal? Zeeland en Nederlands- Limburg. Misschien ergens diep achter de Oeral, maar dan als visitekaartje van Dexia en Fortis. Niet van ons aller Raymond.

Hugo Camps

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234