Dinsdag 07/02/2023

PortretFrank Verstraeten

Gewelddadige sjoemelaar werd sympathieke schelm: wie is Frank Verstraeten?

Frank Verstraeten tijdens de première van 'Zillion'. Beeld BELGA
Frank Verstraeten tijdens de première van 'Zillion'.Beeld BELGA

Zillion, de film van Robin Pront, lokte in een week tijd al 132.000 bezoekers. Hoe smeuïg de verhalen over de legendarische danskeet ook zijn, in het MeToo-­tijdperk voelt het ook vreemd om figuren als Frank Verstraeten en Dennis Black Magic te fêteren.

Eline Bergmans

Het gaat hard voor Zillion. In zijn eerste week doet de film het beter dan de Amerikaanse blockbuster Top Gun: ­Maverick, waarin Tom Cruise de hoofdrol speelt.

Aan bijna hollywoodiaanse verhalen rond de Antwerpse danstempel die in de 1997 de deuren opende is er sowieso geen gebrek. Ook wie nooit in de Zillion is geweest of wie neerkeek op de johnnycultuur van de jaren negentig, herinnert zich vast nog de beelden van de homejacking van Zillion-­oprichter Frank Verstraeten (vandaag 53) en zijn toenmalige vriendin en ex-Miss België ­Brigitta Callens.

Op 6 december 2000 werd het koppel overvallen in het appartement van Callens op het Antwerpse Zuid. De homejackers hadden het gemunt op haar juwelen en op zijn nieuwe Mercedes, Verstraeten werd bont en blauw geslagen. De foto’s waarop het glamourkoppel poseerde, zichtbaar toegetakeld, verschenen in alle kranten. Een tijd lang ging het gerucht rond dat Verstraeten zelf een en ander in scene zette om de verzekering op te lichten, maar dat bleek niet het geval; de daders werden niet veel later gevat. Maar in die periode werd de Zillion-baas door het Antwerpse gerecht sowieso overladen met alle zonden Israëls.

“Plots was ik de hoofdverdachte. Door deze overval zat ik vier maanden langer in voorhechtenis. Ik ben daardoor zelfs mijn zaak verloren. Wie zal die schade vergoeden?”, aldus Verstraeten op het proces in 2004.

Zijn discotheek was toen al een jaar definitief dicht, maar ook in de succesvolle beginjaren had de Zillion al regelmatig gerechtelijke problemen. Er waren problemen met de vergunningen, buurtbewoners klaagden over lawaai, Noord-Afrikanen werden weleens hardhandig aan de deur gezet. Toen in 1998 twintig kisten vuurwerk en verboden wapens in beslag werden genomen, moest de danstempel een eerste keer sluiten.

Verstraeten bleef niet bij de pakken zitten. Hij won de rechtszaak wegens procedure­fouten. Zillion was back in business. Het is een beeld dat ook in de film gevierd wordt: Frank Verstraeten is een man die geen neen duldt. Dat heeft hij nooit gedaan, en kijk eens waar hem dat gebracht heeft.

“Als kind werd ik op school gepest omdat ik veel kleiner was dan de rest”, vertelde hij in een interview een maand na de homejacking. “Ik had weinig echte vrienden. Ik ben altijd veel alleen geweest, maar dat sterkte me in mijn drang om me te bewijzen. Dat zat er van jongs af in. Ik zou bereiken wat ik wilde. Als ik thuis geen snoepje kreeg, stampte ik met mijn voeten op de grond en jengelde ik tot ik het kreeg.”

Computernerd

Frank Verstraeten groeide op in Meise (Vlaams-Brabant), waar zijn ouders ijssalon Brixius hadden. Om de pesterijen rond zijn kleine gestalte te verzachten en hun eigen afwezigheid als drukke zelfstandigen te compenseren, gaven zijn ouders hem alles wat hij wilde. Zo ook een peperdure computer op zijn twaalfde.

null Beeld Penelope Deltour
Beeld Penelope Deltour

In een driedelig portret dat Het Laatste Nieuws deze week over hem publiceerde, wordt hij omschreven als een verwende whizzkid die uitgroeide tot de Belgische Bill Gates. Dat is misschien wat veel eer, maar de man stampte op jonge leeftijd wel een succesvol computer­bedrijf uit de grond, Infobrix, dat zelf pc’s assembleerde. De toenmalige Financieel Economische Tijd schreef in 1993 een artikel over Infobrix, dat in vier jaar tijd een omzet van 1,2 miljard frank (bijna 30 miljoen euro) haalde.

Twee jaar later werd Verstraetens bedrijf failliet verklaard, en later zou blijken dat er grootschalige btw-fraude en belastingontduiking werden gepleegd.

De computernerd had toen al een nieuwe interesse gevonden: het opwindende nachtleven van de nineties, waarin hij zijn geld erdoor joeg. Het leverde hem de bijnaam ‘Frankske champagne’ op.

“Frank wilde er graag bij horen, maar dat lukte niet”, verklapte een feestkennis destijds aan Humo. “Hij was te klein en te onnozel, hij kon geen vrouw krijgen. Alleen als hij met zijn geld morste, had hij ineens de volle aandacht.”

Na een incident in de Carré in Willebroek, waar hij op zijn 25ste werd buitengezet, startte Verstraeten zijn eigen discotheek. “Toen heb ik gezworen dat niemand me ooit nog uit een dancing zou zetten. Ik zou mijn eigen dancing uitbaten. Groter, vernieuwender en blitser dan al de rest. En het is me gelukt”, zei hij daarover.

Voor de aankleding van de Zillion werd Verstraeten geholpen door Dennis Burkas, beter bekend als Dennis Black Magic, de zelfverklaarde pornokoning. Burkas en Verstraeten werden partners in crime, maar nooit echt vrienden.

“Frank zit zo complex in elkaar, zijn IQ is zo fucking hoog. Het is een genie en hij voelde zich – vaak terecht – misbegrepen. Hij was altijd het kleine broerke. Letterlijk en figuurlijk, want Frank is klein. Hij had een Napoleon­complex”, zei Dennis Burkas in een interview.

Over hoe groot hij precies is – 1m62 of toch 1m67? – sprak Frank Verstraeten zichzelf in interviews tegen. Maar ondanks de buffalo’s die hij altijd droeg, is hij op de foto’s met zijn vriendinnen steevast een kop kleiner dan de vrouwen naast hem.

Dennis Burkas, in de film vertolkt door Matteo Simoni, werd in 2008 veroordeeld voor de aanranding van een vijftienjarig meisje, en in 2011 voor de verkrachting van een ander vijftienjarig meisje. In 2017 werd hij opnieuw veroordeeld, voor het aanzetten tot ontucht van twee minderjarigen. Vorig jaar werd hij opnieuw beschuldigd van verkrachting.

In een interview met Het Laatste Nieuws zegt Burkas over zijn periode in de Zillion: “De vrouwen stonden letterlijk in de rij tot Frank of ik tijd had om seks met hen te hebben. We lieten portiers afspreken wanneer ze aan de beurt waren: jij om 13 uur, jij om 14 uur, enzovoort. Na afloop zeiden ze nog dankuwel. Het was de ultieme jongensdroom.”

Onbehaaglijk

Post-MeToo komen zulke pocherige verhalen toch nogal anachronistisch en bizar over. Het strafblad van Verstraeten zelf is bovendien ook niet min. In 2003 werd hij door het Antwerpse hof van beroep veroordeeld wegens slagen en verwondingen van een buitenwipper in de Zillion en een klant. In 2005 werd hij financieel volledig uitgekleed. Hij werd toen veroordeeld tot twee jaar en nog eens tien maanden cel, waarvan telkens de helft effectief, 11.000 euro boete en een beroepsverbod van tien jaar. Hij maakte zich volgens de rechtbank schuldig aan, onder meer, het uitbaten van een dancing zonder de gepaste vergunningen, schending van de milieuwetgeving door het illegaal stockeren van vuurwerk, witwaspraktijken en fiscale fraude.

De Zillion én het appartement van Verstraeten én zijn vermogen van 4,668 miljoen euro werden verbeurd verklaard.

Negeert de film al die feiten? Dat ook niet. Maar de ondertoon is zo dat je als kijker toch vooral sympathie krijgt voor Verstraeten en Burkas, die voorgesteld worden als charmante schelmen. Hun ‘tegenstanders’, de belastinginspecteur en de politieagenten die Verstraeten uiteindelijk ten val brengen, worden dan weer geportretteerd als lelijke, dikke en gefrustreerde losers.

In een opiniestuk in De Standaard schreef auteur Tom Naegels hoe onbehaaglijk hij dat vindt. “Ik sta al dagen te kijken van het nostalgische gedweep van twintigers en jonge dertigers met ‘the legend of Zillion’. Was dit niet de generatie die genoeg had van die toxische mannelijkheid – de generatie die extreem wantrouwig stond ten aanzien van mannen die geen nee kunnen accepteren?”

In het nachtleven is al enige tijd een revival aan de gang van de discotheekcultuur uit de jaren negentig. In dat opzicht is de timing van de film van Robin Pront een schot in de roos. Drie ‘Zillion’-avonden in de Waagnatie, waar Frank Verstraeten als dj Fou zelf nog eens achter de draaitafels kroop, waren in een mum van tijd uitverkocht.

“Ik ben gelukkig”, zei Verstraeten na afloop. “Maar nu wil ik terug de anonimiteit in.”

Of dat zal gebeuren, is nog maar de vraag. Een dag later postte hij op zijn Facebookpagina al een foto met de datum 4 februari 2023. De Zillion-revival lijkt nog niet voorbij.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234