Zaterdag 24/10/2020

Geweld tegen sekswerkers

Geweld tegen sekswerkers (2): ‘Ik werkte maar mee, want het was duidelijk niet zijn eerste verkrachting’

Vorige week namen we u mee naar de rosse buurt in Brussel en naar het Schipperskwartier, op zoek naar het geweld waarvan sekswerkers het slachtoffer worden. Deze week houden we het huiselijker en duiken we in de wereld van de professionele swingers, de gangbangers en de escorts. ‘Ik zal altijd onopvallend de omgeving checken, je weet nooit of iemand zich in de badkamer verstopt.’

Lees ook het eerste deel van onze reeks over geweld tegen sekswerkers

Niemand in de koffiebar heeft het flauwste vermoeden dat Liesje – of Lovely Liesje, zoals haar volledige werknaam luidt – de kost verdient als prostituee. Ze ziet eruit als een doorsneedertiger en moeder-van-twee. Zelfs als ze over haar job begint te vertellen, valt er weinig op te merken: “Gisteren na het werk vastgezeten in de file. Vreselijk!” Alleen kwam Liesje toen niet terug van kantoor, maar wel van een gangbang.

In haar vakgebied is ze een manusje-van-alles: naast gangbangs doet ze escortewerk, eroticabeurzen en webcamseks. Zelfs voor pornofilms draait ze haar hand niet om.

Liesje: “Ik heb vijftien jaar in de horeca gewerkt, maar ik vond de flexibele uren niet langer te combineren met mijn gezin. Ik wilde iets doen wat ik leuk vond en waarbij ik zélf mijn agenda kon bepalen. Iemand stelde voor te gaan webcammen en ik dacht: waarom niet? De eerste keer was wennen – ik heb twee whisky’s naar binnen moeten gieten om mijn zenuwen onder controle te krijgen – maar stilaan is mijn zelfvertrouwen gegroeid.”

Je blijft niet alleen achter je webcam zitten, klanten kunnen ook afspraakjes met je boeken.

“Ik zie mijn klanten bij hen thuis, spreek af in een rendez-voushotel of, als het zakenlui zijn, in hun hotel. Ik weet vooraf nooit waar ik zal terechtkomen. Kom ik ergens voor het eerst, dan zal ik onopvallend de omgeving checken. Ik vraag of ik even naar het toilet mag en trek enkele deuren open. Je weet nooit of iemand zich in de badkamer verstopt.

“Dikwijls geven mensen een fout adres door. Gewoon, voor de fun. Ik heb al váák voor niets rondgelopen. Veel meisjes bellen meteen aan als ze op het adres van de afspraak zijn. Ik niet: ik geef een seintje via de telefoon. Ik wil liever niet in mijn werkoutfit om elf uur ’s avonds ergens aanbellen en dan voor een nietsvermoedende bejaarde of een brave huismoeder komen te staan. Die mensen schrikken zich dood.”

Kom je zo weleens in louche buurten terecht?

“Dat gebeurt. Ik geef het adres altijd door aan mijn man. Ik doe dit nu vijf jaar en in het begin had hij het er wel wat moeilijk mee. Het heeft even geduurd voor hij inzag dat de seks die we thuis hebben helemaal anders is dan de seks die ik met klanten heb. De meeste klanten hebben ook een vrouw, die ze heel graag zien. Naar mij komen ze voor dingen waarvoor ze thuis niet terechtkunnen. Fetisjen, bijvoorbeeld. Dat gaat van klanten die vrouwenlingerie willen dragen over voetenfetisjisten tot mannen die geil worden als ik ze verneder. De subs, zoals ze in sm-termen worden genoemd.”

Vormt zo’n onderdanige klant een kleiner risico dan een dominante?

“Niet noodzakelijk. Dat ze onderdanig zijn, wil niet zeggen dat ze ongevaarlijk zijn. Het zijn wel trouwere klanten. Ze zoeken een sekswerker bij wie ze voor langere tijd terechtkunnen. Zeker voor bondage en sm heb je een vertrouwensband nodig. Bij mij kunnen klanten terecht die vernederd willen worden en pijn willen voelen, maar echte bondage doe ik niet – ik ben niet goed met touwen. Stel je voor dat ik iemand slecht vastbind en een zenuw afknel. Ik zal me ook nooit laten vastbinden door een klant die ik niet ken: te gevaarlijk. Nee, doe mij maar de dominante rol. Thuis ben ik onderdanig, maar niet bij mijn klanten (lacht).

“Om me veilig te voelen, hanteer ik mijn eigen regels. Ik doe bijvoorbeeld geen white parties. Dan haalt een klant – of een paar klanten – een berg cocaïne in huis en nodigt hij prostituees uit om samen te snuiven en seks te hebben. De vraag is heel groot, maar ik doe het niet. Een klant onder de coke is onvoorspelbaar. Ik zal zelf ook nooit drugs nemen als ik moet werken, omdat ik gefocust wil blijven. Ik drink hooguit een glas met een klant die ik al ken. Als ze me iets te drinken willen aanbieden, moet het in een gesloten flesje zitten of moet het glas door iemand van het hotel worden gebracht. Op een eroticabeurs, waar ik met verschillende meisjes werkte, hebben ze een keer rohypnol in onze cocktails gedaan. Ik had geluk: ik lust geen wodka, dus ik had er maar een slok van binnen. De andere meisjes waren helemaal van de kaart en herinnerden zich achteraf niets meer van die avond of de volgende dag.”

Gescheurde schaamlip

Stel je ook regels op voor de seks?

“Op mijn advertentie op de website Redlights staat exact wat ik doe en wat niet. Prostaatmassages doe ik niet, tenzij de klant me heel goed kan gidsen. Zelf vind ik mijn weg daarbinnen niet zo goed. Naar het schijnt kun je een prostaat ook aan de buitenkant masseren, maar ik mis de ervaring om dat plekje onder aan de balzak te vinden.

“Fisting doe ik wel, maar enkel als gever en niet als ontvanger. Sommige klanten hebben erg grote handen en de meesten gaan nogal bruut te werk. Je kunt serieuze schade aanrichten als je een verkeerde beweging maakt met je vuist. Ook bij anale seks gaat het er vaak te ruw aan toe. Dan lukt het niet, doet het pijn, en kun je er aambeien, gesprongen aders of scheuren aan overhouden. Ik doe het liever niet.”

Heb je jezelf al eens een breuk geneukt?

“Ik heb al een keer een gescheurde schaamlip opgelopen. Soms blijft het condoom aan je huid plakken. Als de klant dan te bruusk uit of in je vagina schiet, dan scheuren de kleine schaamlippen. Erg pijnlijk. Niet dat ik me heb moeten laten naaien – het is vanzelf genezen – maar ik was wel een week werkonbekwaam.”

Op je advertentie heb je het vakje ‘eigen orgasme mogelijk’ aangevinkt. Is het voor klanten belangrijk dat jij klaarkomt?

“Voor sommigen wel. Er wordt veel gefaket, maar daar ben ik heel slecht in. Het is zoals kussen: dat willen ook veel klanten. Geen idee waarom. Ik kus niet, dat is een afspraak met mijn man. Hij wil ook niet dat klanten me spanken, omdat hij me liever niet ziet thuiskomen met blauwe plekken.

“Golden showers geef ik wel, maar ik wil niet dat iemand op mij urineert. Daar kun je soa’s aan overhouden. Het zijn vooral de onderdanige klanten die om plasseks vragen. Soms hoef ik niet eens op hen te plassen. Geef ik hun mijn plas in een beker, dan drinken ze het zo op.”

Sekswerker Sigrid Schellen, bekend van haar openhartige boek Hoerenchance, vertelde me vorige week dat de vraag naar onveilige seks stijgt.

“Wat ik vaker meemaak, is dat mannen hun condoom kwijtspelen. Vooral in gangbangs gebeurt dat weleens. Ik maak zelden mee dat een klant het condoom uitdoet, maar sommigen durven het topje eraf te scheuren. Dan denken ze dat het niet opvalt, maar ik ben er altijd heel beducht voor. Ik ben als de dood voor soa’s.”

Is je gynaecoloog op de hoogte van wat je doet?

“Mijn huidige gynaecoloog wel. De vorige, die mijn twee bevallingen heeft gedaan, was nogal conservatief. Swingen vond hij al raar, dus wilde ik hem de rest liever besparen. Nu ga ik bij een jongere dokter.

“Mensen denken dat prostituees allerlei vieze ziektes hebben. Tijdens een paaldanscursus vroeg één van de meisjes mij wat ik deed. Ik dacht: laat ik maar eens de waarheid zeggen. Geen goed idee: opeens mocht ik geen wondje aan mijn handen hebben of ze wilde de paal niet meer aanraken. Ze dacht dat ik haar met van alles en nog wat zou besmetten, terwijl ik ervan overtuigd ben dat ik veiliger ben dan de doorsneescharrel die je oppikt in een discotheek. Ik laat elke drie maanden mijn bloed testen en ga om de zes à acht weken naar de gynaecoloog voor een uitstrijkje. Het is al gebeurd dat ik gonorroe bleek te hebben. Dat is erg besmettelijk: ga je met je vinger van de ene kut in de andere, dan heb je het al vlaggen. Als vrouw merk je in het begin niet dat je het hebt – een beetje buikpijn bij de penetratie, meer niet – maar het is wel vloeken. Ik ben altijd doodziek van de pillen die ik dan moet slikken.

“Ik vraag al mijn klanten of ik hen mag contacteren als ik ergens positief op test. Vrijgezellen vinden dat oké, bij getrouwde mannen ligt het moeilijker. Soms spreken we af dat ik een codewoord stuur. Dan lopen ze minder kans dat hun vrouw mijn soa-sms onderschept.”

Je vinkt ook aan dat je openstaat voor klanten met een beperking, zie ik.

“Die optie staat pas sinds vorig jaar op Redlights. Ik heb al gemerkt dat sommige klanten het gebruiken om een spraakgebrek te faken. Dan hoeven ze je niet te bellen en proberen ze alles via sms of mail te regelen. Maar één van mijn regels is dat ik de klant altijd eerst aan de lijn moet hebben vóór ik met hem afspreek. Ik heb die stemtest en een korte babbel nodig om iemand te screenen. Na vijf jaar ben ik er best goed in geworden.”

Anaal verkracht

Onvermijdelijk moet je je weleens vergissen.

“Ja (lachje). En dan maak je dingen mee. Eén klant vond het leuk me naar een bepaalde plek te laten komen, om me vervolgens op te bellen en te zeggen: ‘Je staat daar verkeerd, het is iets verderop in de straat.’ Ik liep daar in mijn korte rokje heen en weer, terwijl ik wist dat hij me ergens zat te begluren. Ik voelde me totaal onveilig en ben weer in mijn auto gestapt.

“Drie jaar geleden wilde een nieuwe klant me voor een hele nacht boeken. Ik doe nooit volledige nachten met iemand die ik niet ken, ik mag er niet aan denken dat ik al die uren opgescheept zit met iemand die ik niet kan uitstaan. Hij vroeg: ‘Waarom niet? Je verdient er toch goed aan?’ Mijn buikgevoel zei toen al dat er stront aan de knikker was – zo’n man denkt dat zijn geld hem macht over mij geeft – maar ik heb hem toch een kans gegeven. Hij wilde afspreken op een parking, maar dat doe ik nooit. Daarna gaf hij me een adres en Google Maps toonde inderdaad een huis op die plek. Toen ik kwam aangereden, stond hij me buiten op te wachten. Ook helemaal fout: wellicht woonde hij daar niet eens. Hij stapte op me af, pakte me bij mijn arm en begon meteen dreigende taal te spreken: iets over wapens en dat ik me geen zotte dingen in mijn hoofd moest halen, want hij was toch sterker dan ik. Hij leek inderdaad iets op zak te hebben, maar ik heb nooit een wapen gezien. Mijn twee telefoons heeft hij meteen afgenomen. Hij heeft me nooit geslagen, maar hij straalde een enorme beheerstheid en kalmte uit, terwijl hij me angst probeerde aan te praten. Ik voelde: ik kan maar beter doen wat hij vraagt. Als ik te veel tegenstribbel, loopt het fout af. Ik ben in zijn auto gestapt.”

Wat een foute boel! Je moet doodsangsten hebben uitgestaan.

“En toch wist ik me kalm te houden. Kennelijk ben ik nogal koelbloedig. Zodra we aan het rijden waren, vroeg hij of ik het niet gevaarlijk vond om bij wildvreemde mannen in te stappen. Hij was me de hele tijd aan het uitdagen.

“Hij is met mij naar een bos gereden – ik zou de plek nooit van mijn leven nog kunnen terugvinden. Daar heeft hij me anaal verkracht, op de achterbank van zijn auto. Ik heb meegewerkt. Tegenspartelen zou het alleen pijnlijker hebben gemaakt. Hij gebruikte geen condoom, maar kwam niet klaar. Of toch niet ín mij: hij is uitgestapt om in het bos te ejaculeren. Zo zou hij achteraf niet te traceren zijn met zijn sperma. Het was duidelijk niet zijn eerste verkrachting.

“Daarna heeft hij me teruggereden naar mijn auto – intussen was het een uur of twee ’s nachts. Ik moest al mijn geld afgeven en kreeg mijn gsm’s terug, maar eerst heeft hij alle sporen naar hem eruit gewist. Toen zag hij de foto’s van mijn kinderen. Ik denk dat ik het er daarom ongeschonden van heb afgebracht: voor een moeder had hij nog een béétje respect.”

Ben je meteen naar de politie gereden?

“Nee. Ik was gedurende de volle drie uur kalm gebleven, maar zodra ik in mijn auto zat, ben ik ingestort. Ik ben onderweg op een parking moeten stoppen om bij te komen.

“De dag erna ben ik naar Violett gegaan, de organisatie voor sekswerkers. Daar hebben ze me getest en me aangeraden een klacht in te dienen bij de prostitutiecel van de politie. Ik snap dat veel meisjes dat niet doen, omdat zo’n klacht niet anoniem kan. Ik heb het wél gedaan. Ik denk dat ik het getroffen had met de agenten, want ze namen me van bij het begin serieus en waren heel respectvol. Ik heb het al anders gehoord. Sommige politiemensen denken dat je als sekswerker geen slachtoffer van seksueel geweld kúnt zijn: ‘Je biedt het toch zelf aan?’”

Hoe reageerde je man?

“Heel overstuur. Ik denk dat hij het erger vond dan ik. Niet dat ik het níét erg vond, maar het hoort bij de gevaren van het vak. Ik moest het een plaats zien te geven, anders had ik moeten stoppen met dit werk. Maar mijn man had het gevoel dat hij me niet had kunnen beschermen. Hij heeft daarna een chauffeur voor me geregeld, zodat ik niet meer alleen naar afspraken hoefde. Ik ben toen ook wel een tijdlang gestopt met escortwerk en heb me op de gangbangs gestort – in parenclubs organiseren ze geregeld gangbangnamiddagen. Dat is veiliger en ik leerde er veel van de andere meisjes.”

Hadden zij ook al eens een verkrachting meegemaakt?

“Vast wel, maar ze praten er niet over. Ik denk dat ze zich schamen. Ze hebben het gevoel dat ze dom zijn geweest: ze hadden maar niet moeten afspreken op een parking of in een carotel – dat zijn hotels waar je kunt binnenrijden met je wagen zonder dat je hoeft uit te stappen en iemand je ziet.

“Maanden later kreeg ik een brief van het parket: ze hadden de verkrachter opgepakt, en of ik zou willen komen getuigen. Maar ik had geen zin om weer oog in oog te staan met die kerel. Op het proces bleek dat hij tientallen meisjes had verkracht. Slechts 23 van hen hadden een klacht ingediend.”

Neem je sindsdien overal pepperspray of een taser mee naartoe?

“Nee. Die had ik die avond ook bij me, maar ik wist dat ik het niet in mijn hoofd moest halen iets te proberen. Ik wil niet weten wat er was gebeurd als ik fout had gemikt. Meewerken en de pijn verbijten vond ik een veel veiliger optie.”

Een cursus zelfverdediging lijkt me toch geen slecht idee.

“Ik kan me best verdedigen. Ik doe ook aan cock-and-ball torture – klanten hebben dan graag dat je hen in hun ballen trapt – en geloof me: ik kan héél goed mikken (lacht).”

Dan is sekswerk via het internet toch een pak veiliger.

“Absoluut, en ik maak er dankbaar gebruik van om filmpjes te verspreiden en klanten te lokken. Ik heb twee Twitterpagina’s. Op Instagram en Facebook is naakt verboden, maar op Twitter vind je pure porno.

“Ik heb ook een tijdlang een eigen website gehad. Een klant had die voor me gemaakt, in ruil voor enkele gebruikte slipjes. De vraag naar slipjes is heel groot. Ik verkoop ze ook online. Voor zo’n 20 euro stuur ik ze op, samen met een foto van mezelf in het slipje. Ook mijn gebruikte nylons bied ik te koop aan. Het is wel makkelijker om kopers te vinden voor dat soort dingen als ze je kennen uit de pornofilms, en ik kom geregeld op tv. (Trots) Je kunt me zelfs bestellen op Telenet.”

Je lijkt me helemaal niet ongelukkig met je job.

“Ik doe het graag. Het is ook zeker niet alleen gevaarlijk, je maakt vaak grappige situaties mee. Ik heb een keer afgesproken met een klant die in een gamewinkel werkte. Het was zijn fantasie om te vrijen tussen de rekken met games, terwijl er klanten in de winkel waren. Ik snap nog altijd niet wat hij er zo leuk aan vond: om de paar minuten moest hij zijn broek weer ophijsen om een klant te bedienen.

“Volgens het cliché zijn alle prostituees weerloze vrouwtjes, die gedwongen worden hun lichaam te verkopen. Er zijn zeker meisjes die het slachtoffer van mensenhandel zijn, maar we zijn niet allemaal zo. Er zijn echt wel vrouwen – én mannen – die uit eigen wil en met hun volle verstand sekswerk doen, omdat ze het leuk vinden. (Denkt na) Of toch meestal. Er zullen altijd klanten zijn bij wie je denkt: ieuw.

“Een ander hardnekkig misverstand is dat wij geen normaal gezinsleven hebben. Onlangs stond ik op een eroticabeurs buiten een sigaret te roken en te praten over mijn groentetuin. De man naast me keek vreemd op: ‘Ik heb altijd gedacht dat jullie alleen over seks praten.’ Natuurlijk niet. Ik sta ’s ochtends ook gewoon aan de schoolpoort.”

Weten de andere ouders wat je doet?

“Velen wel, maar ze zullen er nooit iets over zeggen. Dat doen ze liever achter mijn rug. Die achterklap is soms wel zwaar. De vrouwen moeten me sowieso niet, dat ben ik intussen gewend. De papa’s hebben me liever, zij sturen me geile berichten als ze me ’s nachts op tv zien. Dat geeft mij dan weer wat macht: ik weet meer over hen dan zij over mij.

“Ik moet zeggen: het doet deugd om het eens allemaal te kunnen vertellen. Ik ontmoet vaak eenzame klanten, zeker als ik ’s nachts zit te webcammen. Zo heb ik eens een hele nacht met een trucker zitten praten. Hij bleef maar bijbetalen. Gewoon, om te kunnen vertellen. Maar ik vertel zelf ook weleens graag wat ik doe en die kans krijg ik zelden. Het stigma is nog altijd groot, maar waar zou ik me voor moeten schamen?”

Een grote pooier

Een woonwijk, ergens in het Antwerpse. Nog voor we de oprit helemaal zijn opgedraaid, verschijnt een hond luid blaffend achter het raam. Is dat de waakhond die lastige klanten moet afschrikken? “Hij klinkt gevaarlijk”, zegt Danny, “maar als waakhond zou ik niet te veel op hem rekenen. Hij is banger van de klanten dan zij van hem.”

Danny, een vijftiger, runt zijn business als sekswerker van thuis uit. Zijn vrouw Stella – Danny en Stella zijn hun professionele namen – is er ook. Vroeger ontvingen ze als koppel klanten, maar nu de gezondheid van Stella het laat afweten, teamt Danny samen met andere meisjes. Zij ontvangen in de slaapkamers van het huis ook apart hun klanten.

Danny: “Stella en ik zijn ooit begonnen als swingers. Dan is de stap naar sekswerk klein. Als we toch seks hebben met anderen, dachten we, waarom zouden we er dan geen geld voor vragen? Zo zijn we er zeventien jaar geleden in gerold.

“Mijn vrouw werkte vroeger ook alleen. Ze is begonnen in een privéhuis, waar de meisjes in een rij moesten staan en de klanten hen voor het uitkiezen hadden.»

HUMO Jou stoort het niet dat je vrouw seks heeft met andere mannen?

“Nee. Je hebt drie soorten seks: met je partner bedrijf je de liefde, in clubs beleef je lust, en dit is werk, niet meer of niet minder.

“Toen wij begonnen, maakten de onlineadvertenties net opgang. Het waren gouden tijden. Je hoefde maar één keer een online advertentie te kopen en je had meteen genoeg klanten voor een hele dag. Nu mag je al blij zijn met één klant per dag. Het aanbod is te groot.”

Hebben jullie de veiligheid in de branche ook zien evolueren?

Stella: “In mijn beginperiode heb ik eens een klant gehad die me tijdens de seks begon te wurgen. Een ander meisje is toen de kamer binnengeschoten. Die man maakte geen schijn van kans: ze had nog leren kickboksen bij Daniëlla Somers (lacht). Maar toen ben ik wel erg geschrokken. Je denkt toch altijd: mij overkomt het niet.”

Danny: “Onze grootste veiligheid is dat we thuis werken. We hebben hier drie camera’s hangen: twee buiten en eentje binnen. Klanten komen nooit in de woonkamer of de keuken: daar leven we en hangen er foto’s van de kinderen. Ze gaan meteen van de voordeur naar boven, naar één van de slaapkamers.”

Weten de kinderen wat jullie doen voor de kost?

Danny: “Wij hebben geen familiegeheimen.”

Stella: “Eén keer, lang geleden, stond de directeur van onze dochter plots voor de deur. Haar turnleraar heb ik ook eens gehad. Die mannen schaamden zich meer dan ik: één blik en ze waren weg.”

Al die klanten voor de deur, dat moet ook jullie buren opvallen.

Danny: “Ze weten wel wat wij hier doen, maar iedereen is vriendelijk tegen ons, behalve één oude knorpot. Zolang ze geen overlast ondervinden van de geparkeerde wagens, hebben ze geen problemen met onze activiteiten.

“Ook de politie heeft een vermoeden. Komen ze langs, dan zullen ze nooit moeilijk doen tegen Stella of de meisjes. Tegen mij wel: mij zien ze als een grote pooier. Dat ik zelf een sekswerker ben, komt niet eens bij hen op.”

Maar een pooier ben je niet?

Danny: “Nee. Alle meisjes werken hier voor zichzelf. Het enige wat we doen, is onze kamers ter beschikking stellen.”

Stella: “We kennen die meisjes intussen zo goed, ze zijn bijna familie. Soms gaan we zelfs met z’n allen naar de sauna.”

Danny: “Hier werken acht meisjes, maar ze zijn er nooit allemaal tegelijk. En niemand werkt hier alleen: dat maakt het zo veilig.

“Sommigen doen ook escortwerk. Dan ga ik altijd mee en wacht ik buiten, aan het hotel of het huis van de klant. Zodra de klant heeft betaald, belt het meisje me op om te zeggen dat alles in orde is. Op die manier is mijn nummer het laatst gebelde. Gaat het toch mis, dan hoeft ze maar op het groene knopje te drukken en kan ik meeluisteren of ingrijpen.

“Nog een extra veiligheid is onze prijs: iedereen die hier werkt, vraagt 100 euro voor een halfuur. Zodra je onder die prijs gaat, krijg je een totaal ander publiek. Veel sekswerkers zeggen: ‘50 euro voor een snelle wip? Kom maar af.’ Maar dan krijg je klanten die je niet over de vloer wilt hebben.”

Stella: “Zelfs voor 100 euro loopt het af en toe fout. Ik herinner me een klant die vreselijk stonk. Het meisje had tien minuten met hem gedoucht, maar hij blééf stinken. Ze is me komen waarschuwen: ‘Ik kan het niet, ik ga over mijn nek.’ Ik ben hem zijn geld gaan teruggeven: ‘Meneer, wij verwachten van onze klanten respect en hygiëne, maar bij u is van dat laatste geen sprake.’ Hij vond het niet erg: ‘Ik ga wel naar een ander.’”

Jullie willen liever een chiquer klantenbestand.

Danny: “Ook niet té, want dan verwachten ze te veel. Een vriendin vraagt 250 euro voor een uur. Ze is een heel mooi meisje, maar haar klanten verwachten waar voor hun geld: ‘Blijven liggen tot ik klaar ben met jou.’ Ons publiek is anders. Je hebt er die elke maand sparen om een keer te kunnen langskomen. Die mannen tonen respect voor een vrouw: ze zouden eerder haar verwennen dan dat ze zelf worden verwend.”

Stella: “Sommige klanten zijn echt galant. Vorige week had een man die hier voor de eerste keer kwam, een boeket bloemen mee voor het meisje. Hij dacht dat het zo hoorde. Zó schattig!

“We krijgen hier klanten van allerlei slag, van dokwerkers tot dokters. Je publiek hangt erg af van je locatie. Door onze ligging, tussen twee autosnelwegen in, krijgen wij vooral vertegenwoordigers over de vloer. Is er file, dan bellen ze of ze nog snel even mogen binnenwippen.”

Danny: “De mannen die op trio’s afkomen, vormen ook een ander publiek dan de doorsneeklanten.”

Hoe ziet de taakverdeling eruit bij zo’n trio?

Danny: “Beide mannen richten zich op de vrouw. Ik heb nooit seks met de man. Spijtig: als ik biseksueel zou zijn, was ik nu al rijk. De vraag naar biseksuele koppels is heel groot.

“Sommige mannen komen te snel klaar als ze alleen zijn met een meisje. Om hun uur toch vol te krijgen, hebben ze er graag een andere man bij. Dan duurt het wat langer voor ze klaarkomen en kunnen ze intussen van het zicht genieten.”

Jij dient dus om de seks te faciliteren?

Danny: “Zoiets. Het geeft klanten ook de indruk dat het minder om commercie draait. Veel mannen zijn op zoek naar de girlfriend experience: ze willen niet alleen seks, maar ook kussen en praten. Bij een koppel hebben ze het gevoel dat dat kan. Er is minder tijdsdruk, het is allemaal relaxter. Ook voor ons, want wij zijn niet alleen met een klant.

“Ik heb ook klanten die als koppel komen. Dat is zoals swingen, maar dan betaald. Koppels boeken meestal meteen sessies van drie of vier uur.”

Dat is best lang.

Danny: “Ja, en vermoeiend. Maar ik ben getraind: ik heb twee nymfomanes als vriendin (lacht).”

Zal het ook blijven lukken als je wat ouder wordt?

Danny: “Geen idee. Ik ben nu halfweg de 50 en werk veel minder dan vroeger. Maar stoppen? Dat zie ik mezelf niet snel doen. Als sekswerker heb je geen pensioen op je 65ste.”

In België zit de prostitutie in een schemerzone, maar in Zweden hebben ze het jaren geleden al verboden. Daar beschouwen ze sekswerk als een vorm van seksueel geweld tegen vrouwen.

Danny: “Als het van ons afhangt, wordt het Zweedse model hier nooit ingevoerd. Dan zouden onze klanten strafbaar zijn en gaat de prostitutie ondergronds, met alle gevaren van dien. Dan kun je als klant niet meer gewoon op een advertentie reageren, maar moet je je gading zoeken in een crimineel netwerk van sekswerkers. Verdwijnen zal het nooit.

“Als het ooit zover komt, stappen we uit de branche. België heeft nu al zo lang een gedoogbeleid. Houdbaar is die situatie niet, dat weten we ook wel. Dus wordt het criminaliseren of legaliseren. Doe mij maar het laatste.”

Stella: “Maar dan moeten ze stoppen met prostituees als slachtoffers te beschouwen.”

Danny: “Dat een meisje deze job voor haar plezier doet, willen ze niet aannemen.”

Terwijl jullie er veel arbeidsvreugde aan beleven.

Danny: “Ik zeker. Voor mijn vrouw was het vooral een job. Ik had niks liever dan dat haar klanten het goed deden, zodat zij er ook van kon genieten.”

Stella: “Dat gebeurde, maar bij de meesten was mijn orgasme toch ver zoek.”

Danny: “Veel meisjes doen het voor het geld, maar ik ken er ook genoeg die in hun handen wrijven als ze een klant zien binnenkomen: ‘Yes! Seks!’”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234