Zondag 25/09/2022

Gevraagd op ECC: oogstrelend tennis à la Hicham Arazi

Opgeschoten tennissers met een mokeropslag en dito powerplay vanaf de baseline, dat lijkt zowat de basisvereiste om in het moderne toptennis enige garantie op succes te hebben. Prototype: Greg Rusedski. Uitzonderingen op die regel zijn steeds dunner gezaaid, maar ze bestaan nog. Bewijs: Hicham Arazi. De Marokkaan heet de 'mooiste' backhand van het circuit te hebben, gezegend te zijn met een fluwelen techniek, het publiek af en toe te trakteren op een kunstje, en met speels inzicht de tegenstander in de luren te kunnen leggen. Maar tegen eerstgenoemd prototype mocht het gisteren op het ECC-toernooi in Antwerpen allemaal niet baten. Ook Tim Henman vloog eruit.

ANTWERPEN.

EIGEN BERICHTGEVING

Nog niet vaak zijn de toeschouwers op het ECC dit jaar uit de bol mogen gaan voor oogstrelend tennis. Eigenlijk was het tot nu toe zelfs een beetje een dooie boel. De middagsessies zijn sowieso al niet druk bevolkt, en daar zullen affiches als Albert Portas tegen Dominik Hrbaty niets aan veranderen. Bij de avondwedstrijden, als de tribunes al wat voller ogen, konden de Belgen Filip Dewulf en Johan Van Herck ook al niet voor de grote begeestering zorgen, daarvoor was hun spel te onregelmatig. Een van de toeschouwers keek tijdens een verveeld moment naar de vaandels met de ex-winnaars McEnroe en Ivan Lendl. Was het een blik van weemoed? Of een onverzadigde hunker naar een beetje meer show of spanning?

Hicham Arazi kon gisteren af en toe wel een vonkje doen overslaan. Iets aan zijn stijl, zijn soepele manier van bewegen, het speelse gemak waarmee hij soms knappe punten wint, doet het publiek zijn kant kiezen, en de handen al eens luider op elkaar klappen. Hij heeft wat van de tennisgenialiteit van een Marcelo Rios, maar dan zonder dat heetgebakerde karakter. Het imago van Hicham Arazi is dan ook dat van een tenniskunstenaar. Een poëtische artiest, zo leest men in alle artikels over hem sinds Arazi vorig jaar in Roland Garros zei dat zijn coach hem voor een wedstrijd gedichten voorlas om hem rustiger te doen worden. Misschien had hij dat beter niet verklapt, want sindsdien gaat er ook geen persconferentie voorbij of hij moet de vraag beantwoorden welk gedicht hij laatst las. Zoiets begint natuurlijk te vervelen.

De persconferentie van Arazi op het ECC was gisteren trouwens bijna de mist ingegaan. De Marokkaan kon niet bepaald lachen om zijn verlies tegen Greg Rusedski, wat hij accentueerde door enkele keren nijdig zijn racket tegen de grond te werpen. IJlings snelde hij weg zonder de om een handtekening bedelende kinderen een blik te gunnen. De eerste berichten dat hij kwaad meteen naar zijn hotel zou zijn afgereisd, werden later ontkend. Na een tijdje verscheen hij dan toch ten tonele.

Misschien was hij wel gefrustreerd omdat hij zich tegen Greg Rusedski een beetje David tegen Goliath voelde. Want Arazi mag dan nog in de rally's de knapste punten maken, Rusedski maakt dankzij zijn opslag - projectielen die met een snelheid van meer dan 200 kilometer per uur over het net suizen - de gemakkelijkste. Arazi ontkent: "In de Australian Open kon ik ook de opslag van Philippoussis en Sampras aan. Het probleem is de concentratie. Ik heb altijd momenten dat mijn concentratie even wegglipt. Wat ik daartegen kan doen? Misschien naar het ziekenhuis gaan, afdeling psychiatrie."

Met Hicham Arazi verliest het ECC een van zijn publiekstrekkers. Maar in België zal hij nog vaker over de vloer komen. Arazi komt goed overeen met Filip Dewulf, en ze trainen al eens samen. Zo werd Arazi ook gepolst of hij Interclub-competitie wou spelen in T.C. Diest, de club van Dewulf en Tom Vanhoudt. Arazi bevestigde gisteren dat hij op dat aanbod zou ingaan. Daarmee is hij na El Aynaoui de tweede Marokkaanse topspeler die in ons land Interclub speelt.

Alhoewel, Marokkaan. Op tweejarige leeftijd ruilden zijn ouders en broers Hassan, Rachid en Kahled Casablanca voor Frankrijk. In Saint-Remy bij Parijs vond vader Mohammed een baan als tennisleraar, en hij nam daarbij ook zijn vier zonen onder zijn hoede. Hicham, de jongste, had het meeste talent, en zou zich haast spelenderwijs een weg naar boven banen. Maar om in de echte doorbraak te slagen had Arazi een zetje in de rug nodig. Daarvoor zorgde de Italiaanse coach Alberto Castellani, die zijn pupil de nodige discipline aanleerde, net als de liefde voor de dichtkunst om hem mentaal meer evenwicht te geven.

Vorig jaar leidde dat tot twee opvallende successen. In Casablanca won Arazi zijn eerste ATP-toernooi. En in Roland Garros behaalde hij de kwartfinale, wat gepaard ging met het statuut van publiekslieveling. Omdat hij misschien ook een 'halve' Fransman was. Maar zo voelt Arazi zich niet. Vijf jaar geleden was hij al eens bij de het Office d'immigration te rade geweest of hij geen Frans paspoort kon krijgen, maar heel die ingewikkelde en lange procedure zinde hem niet. "Ik voel me een Marokkaan. Ik speel tennis voor mijn land, en ik hoop dat ik de sport populairder kan maken. Ik weet dat de mensen trots zijn dat ik voor Marokko speel."

Niet alleen Arazi is een oogstrelend tennisser die eruit ging. Ook favoriet Tim Henman vloog eruit, en wel door de Zweed Magnus Norman. Die had amper twee sets nodig (6-4, 6-3) om de favoriet van alle Britse mums uit te schakelen.

Bart Fieremans

Arazi, een publiekstrekker minder. (Foto Gerrit Op de Beeck)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234