Donderdag 25/02/2021

Syrisch jongetje

Gevonden: het jongetje in de reistas

Dit beeld, genomen in Macedonië, ging afgelopen week de wereld rond. Het was niet duidelijk wie de jongen was en waar hij naartoe ging, tot nu dus. Beeld © EPA
Dit beeld, genomen in Macedonië, ging afgelopen week de wereld rond. Het was niet duidelijk wie de jongen was en waar hij naartoe ging, tot nu dus.Beeld © EPA

Het zwaargewonde Syrische jongetje in de reistas is het droevige gezicht van het vluchtelingendrama in Europa. De Nederlandse krant AD volgde het spoor van dit vluchtelingengezin vanaf Macedonië. Loai vecht in Boedapest voor zijn leven, samen met zijn eveneens zieke broertje. Zijn ouders zijn wanhopig.

Er verschijnt een warme glimlach op het gezicht van de vrouw, voor het eerst in een lange tijd. Elke keer als de Syrische vrouw met de zwarte hoofddoek de zaal van de afdeling intensieve zorgen (IZ) verlaat om een luchtje te scheppen, staat haar gezicht strak en kijkt ze zorgelijk.

Maar als ze de foto van haar zoontje ziet die in zoveel Europese kranten is verschenen, lacht ze spontaan. Samen met haar man, die naast haar staat. Ze zijn de ouders van het bekendste vluchtelingenkind van dit moment.

Het kinderziekenhuis Bethesda in Boedapest noemt de jongen Mohamed Doual, maar zij noemen hun zoon liefkozend Loai. Hij is 10 jaar oud.

Achter de gesloten deuren van de IZ voert Loai een doodsstrijd. Hij lijdt volgens zijn ouders al sinds zijn geboorte aan de erfelijke huidziekte epidermolysis bullosa, een auto-immuunziekte die blaren veroorzaakt. De burgeroorlog in Syrië heeft zijn kansen op behandeling vergooid.

"De gezondheidszorg ligt plat sinds die begon", vertelt de vader. "Omdat hij niet de juiste medische zorg kreeg, zijn de problemen alleen maar erger geworden."

Niet alleen Loai, maar ook zijn broertjes Gasam (3) en Hassan (6 maanden) hebben de ziekte. Gasam hebben de ouders tijdens hun vlucht bij opa en oma moeten achterlaten, in een tentenkamp in Turkije.

Hassan ligt, net als Loai, in Boedapest op de IZ. "Hun situatie is kritiek", zegt een arts als ze even buiten komt. "We vechten voor hun leven."

null Beeld RV
Beeld RV

Angst voor represailles

Ze hebben dan wel veilig het vrije Europa bereikt, veel reden voor optimisme heeft het gezin niet. Daarvoor zijn de zorgen en het verdriet te groot. Vader en moeder zitten gelaten op een bankje in het trappenhuis naast de deur van de IZ. Hun naam durven ze niet te noemen, uit angst voor represailles uit Syrië.

Drie weken geleden verlieten ze hun dorp in de buurt van Aleppo, samen met hun zes kinderen. Naast drie zonen hebben ze ook drie dochters: tweeling Doua en Warda (7) en Alaa (5). "Zij zijn allemaal in orde", zegt de vader.

"We zaten klem tussen Islamitische Staat en het leger van Assad. IS veroverde het dorp en vermoordde honderden mensen. Daarna kwamen de bombardementen van Assad. Voor de burgeroorlog waren onze kinderen gelukkig. Ik had een goede baan als vrachtwagenchauffeur. Nu is het er niet meer veilig."

Naast de oorlog was gezondheid van hun drie zonen vanaf de geboorte problematisch. "Ik weet niet hoe ze aan de ziekte komen", zegt de vader. "Misschien dat de problemen zijn verergerd doordat we in de buurt van een chemische fabriek van Assad woonden. Ik weet het echt niet."

De barre vlucht voerde via Turkije, Griekenland, Macedonië en Servië naar Hongarije. Het eerste EU-station in 'vrijheid'. "We hebben grotendeels gelopen." Daarna, zichtbaar ontroerd: "Natuurlijk was het zwaar om hem in de tas mee te dragen. Maar hij is mijn zoon, mijn parel."

"Toen we ons bij de Hongaarse grens hadden laten registreren, namen we een taxi. De chauffeur heeft ons bedrogen. Vlak voor Boedapest stopte hij en zei hij dat we in Duitsland waren. Gelukkig had ik hem nog niet betaald."

"We wilden naar Duitsland, omdat ons was verteld dat onze kinderen daar de juiste medische behandeling kunnen krijgen."

In vrede leven

Maar nu zijn ze in Boedapest, in een van de twee kinderziekenhuizen van de stad. Bethesda is gevestigd in een oud gebouw, met een typisch sobere Oost-Europese inrichting. Maar de zorg is er goed.

Waarschijnlijk moet Loai wel naar een volgend ziekenhuis, om een grotere kans op leven te hebben. Zijn moeder blijft dag en nacht in het ziekenhuis bij Loai en Hassan. De vader verblijft met de andere kinderen in een vluchtelingenkamp, veertig kilometer buiten Boedapest. "Ik kan niet elke dag naar het ziekenhuis komen, omdat de taxi te duur is."

Hij weet nog niet hoe het verder moet, wel waar hij zo naar snakt. "Ik wil gewoon in vrede leven, werk hebben, en voor mijn kinderen een goede opleiding en gezondheidszorg. Dat is alles."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234