Zondag 17/10/2021

Aanslagen Brussel

Getuigen vertellen: "Toen ik opstond zag ik mijn dochter niet meer"

Hulpdiensten en passagiers na de aanslagen op de luchthaven van deze ochtend. Beeld ANP
Hulpdiensten en passagiers na de aanslagen op de luchthaven van deze ochtend.Beeld ANP

"Ik hoorde een knal, en werd weggeslingerd. Toen ik opstond zag ik mijn dochter niet meer." In de sporthal in de Quinkenstraat in Zaventem stromen bussen passagiers toe vanuit de luchthaven. Verward, in shock, of wanhopig op zoek naar familieleden die ze in de chaos van de explosies zijn kwijtgeraakt.

De Amerikaanse Carolyn Moore stond net aan te schuiven om in te checken toen de eerste explosie weergalmde in de vertrekhal. "Ik hoorde een knal, en werd weggeslingerd. Ik denk dat ik op een vrouw ben beland. Toen ik opkeek zag ik enkel stof. Ik zag iedereen om mij heen naar buiten rennen, in paniek ben ik gevolgd."

Haar ogen zien rood, haar stem trilt. Haar blik is op de deur van de sporthal gefixeerd. Hier, op enkele kilometers van de luchthaven, kunnen gestrande passagiers terecht. Waar ze wachten tot familie hen komt ophalen, of - zoals Carolyn - hopen dat ze herenigd worden met vrienden en familie die ze in de chaos van de explosies zijn verloren.

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

"We zeggen dat een brandje is uitgebroken"

"Mijn dochter Stephanie (29) zat op een bankje, niet ver van de check-in. Ze woont en werkt in België en was zo lief om mij te brengen naar de luchthaven. Ik heb rondgekeken, maar vond haar niet. In de verte zag ik een klein meisje dat alleen aan het huilen was. Ik wou haar nog mee naar buiten trekken, maar ik zag bijna niets door het stof." Ze kijkt nogmaals op haar gsm. "Ik probeer mijn dochter al anderhalf uur te bellen, maar krijg enkel haar voicemail te horen."

Een Nederlands meisje, dat naast haar op de bank zit, probeert haar gerust te stellen. Misschien is ze haar telefoon verloren?

Lenny wacht in de sporthal tot haar ouders haar vanuit Nederland komen ophalen. Ze heeft een lelijke snee op haar voorhoofd, en stappen doet pijn, maar verder is ze oké. "Mijn haar ruikt nog altijd verbrand. Alsof een vuurbal over mijn hoofd ging. Zou die geur er ooit uitgaan?"

Ze was met een vriendin op weg naar New York. Ze wilden net de apotheek in de vertrekhal binnenstappen toen vlakbij de eerste bom afging. "Ik heb nog nooit zo'n ravage gezien. Zoveel gewonde mensen. Te denken dat we vooraf nog grapjes aan het maken waren: of we het wel aandurfden om vanuit Brussel te vliegen?"

Enkele honderden mensen zitten hier samen te wachten. Ze krijgen koffie en water. Later volgen broodjes, soep en maaltijden van de vliegtuigen die niet opstijgen. Enkele lichtgewonden worden verzorgd.

Stoelen en tafels worden aangesleept. Vrijwilligers van de gemeente proberen ieders naam te noteren bij het binnenkomen, maar dat blijkt al snel onbegonnen werk.

"Was het een aanslag?"

Iedereen lijkt opvallend rustig. Eerder verward of in shock dan in paniek. "Ik begrijp zelf niet waarom ik zo kalm ben. Het voelt nog altijd alsof het niet echt is", zegt Lenny. "Een beetje zoals een enge film."

Een koppel uit Canada probeert hun vier kinderen wat te kalmeren met een gezelschapspelletje. Ook zij waren in de vertrekhal op het moment van de explosies. "We zeggen hen dat er een brand is uitgebroken. Ze zijn nog zo klein. Wat vertel je anders?"

Enkele meters van hun tafeltje vallen drie vriendinnetjes elkaar huilend in de armen. Blij om na enkele bange uren herenigd te zijn. Een man bestudeert zijn trillende handen. "Na die eerste knal heb ik me op mijn dochter gegooid. Toen we wegreden zag ik zoveel gewonden, mensen met gaten in hun hoofd."

Cor Sebregts (61) komt in witte linnen broek en slippers aangewandeld van de luchthaven. Hij lijkt nu pas te beseffen wat er is gebeurd. "Was het een aanslag?" Hij was net geland uit Thailand. Stond buiten de vertrekhal toen de ramen achter hem uiteenspatten. "Ik ben meteen achter mijn koffer weggedoken."

Passagiers vragen naar verloren familieleden, naar verloren bagage, waar ze vanavond zullen slapen. "Ik heb alles in de luchthaven achtergelaten." De politiemensen en vrijwilligers weten niet welke vraag eerst te beantwoorden. Ze behelpen zich in hun beste Spaans, Duits en Italiaans.

"We hebben zelf amper informatie, we doen wat we kunnen", zegt lokale schepen Erik Rennen. Een Spaanse vrouw kampt hem aan. Ze zoekt een gespecialiseerde hulpverlener om met haar kinderen te praten. Ze zijn in shock. "Er loopt wel een aalmoezenier rond. Maar geen idee of die Spaans kan."

"Als ik hier blijf zitten, word ik gek"

Lieve Deturck en haar zoon Willem wachten liever buiten op de stoep voor de sporthal tot ze worden opgehaald. Even weg van alles en iedereen. Ze waren net op weg naar Rwanda, om Willems zus te gaan bezoeken. Alles wat ze nog weten van de explosie is het plafond dat naar beneden kwam. "Er was paniek, niemand wist waar naartoe", vertelt Lieve. "Mensen rond ons probeerden richting vertrekhal te vluchten, maar niemand vond zijn ticket om door de toegangspoortjes te geraken. Gelukkig heeft Willem die deurtjes geforceerd en konden we rennen." Willem knikt, zegt niet veel. "Ik herinner me vooral stof."

Frans Schiettecatte herinnert zich een knal, en vuur. En een meisje op de roltrap. "Ze kreeg een plaat op haar hoofd en viel naar beneden."

Een vrijwilliger roept om dat er dra een trein naar Leuven vertrekt vanuit het nabijgelegen station. Beetje bij beetje wordt de sporthal leger. Mensen uit Zaventem lopen rond met kartonnen bordjes: "Free taxiride to anywhere in Belgium". "Ik had toch een vrije dag vandaag", zegt één van de locals. "Dan kan ik beter helpen." Luchtvaartmaatschappijen sturen taxi's of bussen om passagiers naar hotels te brengen. Anderen zullen hier, of in de kazerne van Peutie, een nachtje moeten doorbrengen op een veldbed.

Carolyn Moore pakt haar gescheurde jas en trekt richting ziekenhuis. "Ik ga mijn dochter zoeken. Ik moet iets doen. Als ik hier blijf zitten word ik gek."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234