Maandag 30/11/2020

GETRAUMATISEERD

3 uur 23. Zo vroeg rinkelt de wekker van Peter Van de Veire sinds hij een eigen ochtendshow heeft. En dat is inmiddels bijna tien jaar lang. Hoe hij dat kan volhouden? "Door 's morgens heel bewust tijd te maken voor mijn boterham met perensiroop en mijn koffie", vertelt hij. Of hoe de hyperactieve spring in-'t-veld doorheen de jaren een stille genieter is geworden.

ls je om halfvier al aan je werkdag begint, om hoe laat is die dan gedaan?

"Eigenlijk beginnen we om vijf uur te werken. Dan komen we met het team samen en overlopen we de uitzending. Van zes tot negen loopt het programma, daarna doen we wat administratie en vergaderen we over de volgende shows. Rond de middag vertrek ik naar huis. Na een dutje ga ik verder met de voorbereiding, of volgt er een presentatieopdracht. Doorgaans probeer ik rond negen uur naar bed te gaan, maar als er tv-opnames zijn, durft dat al eens uit te lopen."

Veel tijd voor een sociaal leven is er niet.

"Zeker tijdens de week kom ik niet veel buiten, dat klopt wel. Maar ach, op een bepaald moment kan je niet anders dan een beetje saaier te worden. Ik heb geen zin om zaterdagavond voor de zoveelste keer op café te gaan om me lazarus te drinken met vrienden. Ik heb die mop al gehad. Nu vind ik het heel plezant om op mijn Crocs naar mijn kieken te wandelen, om het eten te geven en te kijken of het een ei heeft gelegd. Ik geniet echt van die kleine dingen. Maar als ik op een podium sta, ben ik wel allesbehalve saai! Dan hijs ik me met plezier in pakken met goud en glitter, om me helemaal te geven. Ik neem mijn werk heel ernstig. 's Morgens vroeg opstaan hoort erbij. Het is eigenlijk een voorrecht. Wij moeten niet in de file staan, wij mogen liedjes kiezen en de mensen die wel in hun auto zitten opvrolijken."

Hoe ver moet jij 's morgens rijden?

"Nu valt het best mee. Anderhalf jaar geleden zijn we naar Temse verhuisd, dat is op een halfuur van de VRT. Daarvoor heb ik lang in Waarschoot gewoond, waar ik ben opgegroeid. Dat was echt ver, zonder verkeer is het al meer dan een uur. Nadien heb ik een tijdje in Gent gezeten, later in Antwerpen, dan in Leuven... Nu ik erover nadenk, ik ben de laatste tien jaar door omstandigheden acht keer verhuisd. Terwijl ik verhuizen eigenlijk haat. Ik ben heel blij met het huis dat mijn vrouw en ik nu hebben gebouwd. Het is een plek, onze plek, waar we de komende tien, vijftig, voor mijn part nog honderd jaar kunnen blijven."

Waarom voel je je zo goed in Temse?

"Eigenlijk zijn we er toevallig beland, dankzij de centrale ligging. Maar ik woon er heel graag omdat het zo een kleine, behapbare gemeente is. Alles is dicht bij elkaar. Je hebt genoeg winkels, maar ook veel groen. En er gebeurt amper iets. Alleen wat carnavaltoestanden. Ik kom al zo vaak op drukke plaatsen, dus ik hou echt van die rust. Misschien heeft dat ook iets te maken met het feit dat ik van de boerenbuiten kom. Ik heb vroeger altijd gedacht dat ik op het platteland zou gaan wonen. Ik heb hele fijne herinneringen aan mijn kindertijd in Waarschoot. Het lijkt alsof de zon altijd scheen en de zomervakanties eindeloos duurden. Omdat ik veel leuke dingen deed, maar eigenlijk ook omdat ik me regelmatig verveelde. Ik heb geen broers of zussen en ik was best vaak alleen thuis. Toen vond ik dat niet altijd plezant, maar nu zie ik dat als een godsgeschenk. Ik heb veel op mijn eentje in onze tuin gespeeld. Ridder. Met mezelf. Zo heb ik veel fantasie ontwikkeld."

Dat is toch ook een beetje triest?

"Ik vind van niet. Het helpt me nu om radio te maken. Ik heb er alleen maar voordeel van, ik ben niet getraumatiseerd of zo. Toen ik wat ouder werd, ging ik wel van alles doen. Ik zat in de chiro en speelpleinwerking, ik gaf leiding en hielp allerlei kampen te organiseren, ik deed tekenacademie... Mijn planning zat vol. Ik ben ook gigantisch veel weg geweest. Terwijl ik het nu soms een opgave vind om ergens te raken."

Hebben je ouders afgezien met jou?

"Er was wel een periode waarop ik iets lastiger was, maar het was nooit echt dramatisch. Ik ben wel eens in de bak beland, toen ik 19 was. Voor openbare dronkenschap. We waren met wat vrienden gaan kamperen in Blankenberge. We zijn daar uitgegaan, maar blijkbaar zijn we in een verkeerde discotheek beland. We moesten de buitenwipper fooi toestoppen om 's nachts weer buiten te mogen, maar we wilden dat niet doen. Uiteindelijk is er een vechtpartij ontstaan tussen die buitenwipper en een van mijn vrienden. Voor we het wisten, stonden er drie combi's om ons heen en mochten we allemaal voor een nachtje omdat we ook ambras zochten. Achteraf is dat een goed verhaal, maar op het moment zelf was dat erg confronterend. Je zit daar echt vast hé, fysiek. Je mag zo veel op de deur bonzen als je wil, ze laten je er niet uit. Een heel bevreemdende ervaring. Ik ben nadien echt een stuk braver geworden."

Je hebt zelf drie dochters, hoe zou je reageren als zij zoiets uitsteken?

"Ik weet niet of ze het mij zouden vertellen. (lacht) Maar ik ben niet de strengste vader. Mijn opvoeding was vrij los. Er waren duidelijke regels, ik moest bijvoorbeeld zorgen dat mijn schoolwerk altijd in orde was, dat ik mijn diploma haalde. Voor de rest kreeg ik veel vrijheid. Ik probeer bewust hetzelfde te doen. Ik wil dat mijn dochters leven. Dat ze dingen doen, ervaren, uittesten. Vrijheid maakt je ook verantwoordelijk. Ik herinner me een klasgenoot uit mijn vierde middelbaar. Hij mocht niets, maar dan ook niets uitsteken thuis. Maar het was wel het grootste zwijn van het hele college, want zodra zijn ouders niet in de buurt waren, profiteerde hij van elk moment om kattenkwaad uit te steken. Te beschermend zijn is nooit goed."

VOETJES OP DE GROND

Op professioneel vlak ben je een soort vaderfiguur voor je sidekicks, jongedames die hun eerste stappen in de media zetten en naast jou De Ochtendshow presenteren. Wat is de belangrijkste raad die je hen wil meegeven?

"Dat je altijd met beide voeten op de grond moet blijven. Dat heeft eigenlijk niets te maken met de media, dat geldt voor alles in het leven. Het is een les uit mijn eigen verleden. Zeker in het begin had ik het daar soms moeilijk mee. Nadat ik een tijdje voor de regionale tv had gewerkt, ben ik overgestapt naar Ketnet. De zender was pas opgericht, met veel tamtam, want het was de eerste kinderzender in Vlaanderen. Ik was 26 jaar en mocht een van de gezichten zijn. Wij werden echt op een schavot gezet. Daar werkte ik mee aan Studio.Ket. Een informatief format. De voorloper van Karrewiet, maar dan stouter. Alleen zijn we er op een bepaald moment over gegaan. We hadden Samson in stukken gesneden op tv. We hadden een reportage gemaakt over een priesterwinkel, waarin we met het geloof lachten. Het was een beetje zoals De Ideale Wereld, maar op de verkeerde zender. Uiteindelijk is alles geëscaleerd tot een politiek debat. Er werd ons gezegd dat het programma opgedoekt kon worden, maar we geloofden er niets van. Dat kon niet, we waren te populair, we werden overal voor gevraagd. Tot de show plots wél werd afgevoerd, van de ene dag op de andere. Zo zie je maar dat alles plots gedaan kan zijn."

Zou je het achteraf gezien dan anders hebben aangepakt?

"Neen. Niets in mijn leven, eigenlijk. Zelfs de rottigste dingen die gebeuren, krijgen altijd een fantastisch vervolg. Ik probeer niet te veel in het verleden te graven. Onlangs ben ik naar een concert geweest van The Cure. Als 14-jarig manneke was ik daar een geweldige fan van. De groep kwam op, en tijdens de eerste twee nummers had ik echt tranen in mijn ogen. Pure nostalgie! Maar bij het derde nummer ebde dat weg. Toen merkte ik op dat het geluid te luid stond en dat ze helemaal geen moeite deden voor hun bindteksten. Eigenlijk was het optreden helemaal niet zo goed. Ik kan me dus best losmaken van vroeger. Hetzelfde geldt voor tv-programma's. Peter Live is het leukste wat ik ooit gemaakt heb. Nadien hebben we wel eens gezegd dat we dat opnieuw moeten doen, maar ik weet nu dat het veel beter is om daarvan af te blijven. Het is voorbij, passé."

Binnenkort presenteer je een nieuwe quiz op Eén, M/V van het jaar. Daarin zal je de kennis van de kandidaten testen over actuagebeurtenissen van het voorbije jaar. Zou jij daar goed in zijn?

"Ik zit door de nieuwsuitzendingen op de radio midden in de actualiteit, dus ik weet er best veel over, maar ik vind het moeilijk om dingen in de tijd te plaatsen. Het lijkt alsof het jaar voorbij is gevlogen, als een grote waas. De aanslagen in Zaventem waren voor mij wel een érg intens, onvergetelijk moment. Eva Daeleman belde ons op tijdens de uitzending, vlak nadat de bommen ontploft waren. Zij was op de luchthaven. Eva is een hele goede vriendin. Ze was aan het huilen en bracht zulk verschrikkelijk nieuws, nog voor het echt bekend was. Heel heftig. De rest van die show heb ik verder gedaan op automatische piloot."

Op zo'n moment wordt het idee dat het allemaal op elk moment gedaan toch nog confronterender...

"Eigenlijk zit dat al heel lang in mijn hoofd. Niet dat ik er zo vaak aan denk, hoor. Maar er was toch ook al van alles toen ik opgroeide. Moordenaar Freddy Horion liep ergens rond. Je had de CCC, die aanslagen pleegden achter je deur. De raketten van de Koude Oorlog stonden klaar om afgevuurd te worden. Er zijn altijd dreigingen geweest. Maar je mag je niet laten verlammen. Ik ben een zondagskind. Ik probeer ondanks alles zoveel mogelijk het goede te zien. Ik geloof dat je veel positiefs terugkrijgt als je positief in het leven staat."

Heb je voornemens voor 2017?

"Als ik er één moet opnemen, zou ik zeggen dat ik mijn ouders vaker wil opzoeken. Wij hebben een hele goede verstandhouding, maar ik ga er schandalig weinig langs. Af en toe lukt het om ze naar Temse te lokken. Dan gaan we iets eten en blijven ze slapen. Ik koester die momenten, mijn ouders zijn fantastisch. Als iemand me vraagt naar wie ik opkijk, van wie ik fan ben, moet ik altijd aan hen denken. Zij hebben hun hele leven te hard gewerkt. Nu ze met pensioen zijn, kunnen ze eindelijk genieten van gewone dingen. Mijn vader werkt graag in zijn hof, mijn moeder gaat naar rommelmarkten. Ze zijn ook een heel goed koppel, volgend jaar zijn ze 50 jaar samen!"

Wat is de sleutel tot zo'n gelukkige relatie?

"Elkaar af en toe met rust laten? (lacht) Je moet genoeg tijd samen doorbrengen, maar het is belangrijk elkaar ook wat ruimte te geven. En respect hebben voor elkaar, ook dat is essentieel."

"Temse is een

heerlijk

behapbare

gemeente"

Geboren op 1 december 1971 in Waarschoot, Woont sinds anderhalf jaar in Temse.

Begon zijn mediacarrière bij regiozender AVS, maar ging tv al snel combineren met radio.

Leidt elke werkdag De Grote Peter Van de Veire Ochtendshow op MNM, samen met Julie Van den Steen.

Presenteerde daarnaast tal van tv-programma's op Eén, zoals De Provincieshow, Peter Live, Eurosong en M/V van het Jaar.

Getrouwd en vader van drie dochters.

Goesting om te wandelen

"Als ik vrije tijd heb, ga ik graag wandelen. In De Roomakker bijvoorbeeld, dat is een prachtig, heuvelachtig natuurgebied aan de Schelde. De Ster in Sint-Niklaas is nog zo een aanrader om even wat frisse lucht te gaan opsnuiven."

Provinciaal Domein De Roomakker, Hofstraat, 9140 Tielrode.

Goesting om te GAAN ETEN

"Ik ga graag op restaurant. Mijn favoriete adresje in onze buurt is Het Moment. De zaak is onlangs overgenomen door hele jonge mensen, die dat erg goed doen. Het ziet er klassiek uit, maar de keuken is bijzonder eigentijds. Aangepast aan allergieën ook. Mijn vrouw is allergisch voor noten en peulvruchten, ze zwelt helemaal op als ze die binnenkrijgt, echt niet leuk om te zien. Daar heeft ze toch genoeg keuze. Een ander topadresje is Bacchus, in Aalter. Ik vraag me eigenlijk af wat die twee zaken missen om geen ster te krijgen, sommige restaurants vallen daar om onbegrijpelijke redenen buiten."

Bacchus, Aalterweg 10, 9880 Aalter. www.restaurantbacchus.be.

Het Moment, Parklaan 46, 9140 Temse. www.restohetmoment.be.

"Blackstar van David Bowie vind ik een bijzonder slimme plaat, van een genie die wist dat hij ging sterven. Je hoort de laatste genotsreutel in zijn songs. Bijzonder."

"Een mustread is volgens mij Kleine Grote Leugens van Liane Moriarty. Dat is een bijzonder herkenbaar verhaal over ouders die rond een school zwerven. Het einde is compleet crazy, zeer Amerikaans, maar het zou perfect op een school in Vlaanderen kunnen gebeuren. Schitterend boek."

€ 19,99, Uitgeverij Bruna, in de boekhandel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234