Zaterdag 19/10/2019

Getraind in het jongleren met muziek

Voor wie de kolderieke single 'Koken met Rachida' al onweerstaanbaar vond: ook op het langspeeldebuut Voor Mama maakt het Antwerpse wawadadakwa er een goed potje van. Een gesprek met een complexloos combo dat niet voor één gat te vangen is. 'We komen ergens aan, snuiven de sfeer op, en spelen de muziek die nodig is.'

Antwerpen / Van onze medewerker

Kurt Blondeel

Winok Seresia (drums en trompet), Steven van Gool (contrabas), Simon Pleysier (gitaar), Kobe Proesmans (percussie en viool) en Stefaan Blancke (blazers) druppelen een voor een het Antwerpse etablissement binnen. Gezoen, gelach: het vijftal, dat drie jaar geleden als straatorkest debuteerde op de trappen van de Bourlaschouwburg, houdt er duidelijk een hechte band op na.

Voor Mama drijft op diezelfde charmante ongedwongenheid, al ontkom je niet aan de indruk dat dit vriendenclubje zich met zijn langspeeldebuut enigszins onrecht aandoet. Wawadadakwa presenteert zich immers als een veelzijdig feestgezelschap dat elke gelegenheid en stijl (van ska tot balkanfolk, van afropop tot knullige techno) te baat neemt om "de meute aan het dansen te krijgen". Een huiskamerbeluistering doet daardoor vaak wat flets aan, al vindt Steven toch dat het schijfje een accuraat beeld van de band schetst. "Niet in de zin van: dit is het nu, maar het is wel een vitrinekast, het toont wat we in huis hebben." Volgens Winok sluiten de wawa's met de cd een periode af. "Het zijn allemaal oude nummers die we live bijna niet meer spelen, die we opgenomen hebben om ze aan de kant te kunnen zetten. De plaat was eigenlijk letterlijk voor onze mama's bedoeld, maar vanuit de vzw-structuur die we toen net hadden opgezet hebben we er ons debuut van gemaakt. Heel bescheiden, zo van: het is maar een begin, het maakt niet veel uit."

Wie wawadadakwa echt naar waarde wil schatten, moet de groep dus live ondergaan. Bij voorkeur zelfs meerdere keren, want een doorgedreven improvisatiezin en de neiging om op de meest onverwachte plaatsen (trouwfeesten, 10 Days Off, Open Tropen) op te duiken, maken van elk optreden een unieke ervaring. Steven. "Bij ons betekent een nummer gewoon: een melodietje met minimale harmonieën, dus zonder echte akkoordenschema's. Daarmee beginnen we vervolgens te werken, zodat het geheel telkens weer anders klinkt." Kobe: "Iedereen heeft zo zijn ideeën, en eigenlijk worden die pas op het podium in een bepaalde structuur gegoten. Vergelijk het met een deejay: wij hebben elk een bak met platen, en die mixen we vervolgens door elkaar tot er een nieuw gegeven ontstaat." Winok: "De onderliggende toon daarbij blijft wel altijd plezier en dansbaarheid, dat is de link. Daarom spelen we zowel op openingen van winkels, tentoonstellingen of in asielcentra: als we enkel death metal speelden, zouden we in een beperkt circuit terechtkomen.

"We hebben ons dikwijls afgevraagd of we het wel konden maken om nummers te bedenken die van links naar achteren gaan, want maakt dat de luisteraar niet onwennig? Tot we gezegd hebben: dit zijn wij nu eenmaal." En het kan zo mogelijk nog knotsgekker: "Het is de bedoeling dat we elk nummer zowel in een jazz-, een bolero- als een housejasje kunnen steken." Hoe slagen de heren, ondanks hun Jazzstudio-verleden, er in godsnaam in de boel nog overzichtelijk te houden? "In het begin liep het wel eens fout: het is dikwijls gebeurd dat we twee verschillende nummers tegelijk inzetten", bekent Stefaan, overigens ook trombonist in het even avontuurlijke Flat Earth Society. "Maar tegenwoordig hebben we bij wijze van spreken nog maar één blik of een bewegende oorlel nodig om te weten waar het naartoe gaat. Fouten proberen we uiteraard te vermijden, maar ondertussen gebeurt er tenminste van alles. Pijnlijk wordt het nooit, omdat we toch geen afgelijnde set hebben." Winok beaamt: "We zijn er inmiddels op getraind om te jongleren met die fouten."

Met het opzet instrumenten en persoonlijkheden beter op elkaar af te stemmen, trok de groep twee jaar geleden naar Cuba voor een eerste combinatie van onderricht (aan het conservatorium van Havana) en vakantie. Dit jaar staat Afrika op het programma. Winok: "Mensen merken geregeld op dat er uit muziekboeken toch ook heel wat te leren valt. Maar als je daar een maand leeft, dan kun je die cultuur inademen, al proeft elk van ons die lucht dan anders." Stefaan: "In een groep met vijf mensen, zonder leider, is het heel belangrijk dat je elkaar goed kent. Dat lukt je nu eenmaal het best door er samen op uit te trekken. Onze manier van spelen vereist nu eenmaal dat je weet waarom de ander iets doet, waar hij naartoe wil." De achilleshiel van die aanpak is dan weer het humeur van de groepsleden, voegt Kobe eraan toe, want "zijn er twee slechtgehumeurd dan zitten we met een probleem, dan moet je het er echt uittrekken".

In een poging wawa-muziek te definiëren, onderstreept Steven meteen het even melige als aanstekelijke enthousiasme van het kwintet, en dat reikt ver over de muzikale grenzen. "We zijn een hele tijd bezig geweest met het idee een fictief volkje te creëren waarvoor we dan specifieke volksmuziek konden maken. Het 'mandjesvolk' noemden we hen, omdat ze een omgekeerd mandje op hun hoofd droegen, ergens tussen de Andes en de Oeral." (lacht) Stefaan: "Wij slaan gewoon veel verschillende richtingen in en we zien wel waar we uitkomen." Winok: "We laten heel veel ruimte in onze toekomstmogelijkheden. Het is niet van: wij zijn zo'n soort groep en we willen alleen maar dat doen. Ik denk dat zoiets de strop rond de nek is van heel veel groepen." Zo wordt er hardop nagedacht over "iets met theater", over het muzikaal begeleiden van zowel een kinder- als een pornofilm (in 3D nog wel), én een poging het Guinessbook of Records te halen door zo lang mogelijk ononderbroken te spelen. Wanneer Winok ten slotte vaststelt dat wawadadakwa zowel jong als oud weet te plezieren, begint een hilarisch rondje brainstormen, en zie: "Schrijf maar op: de volgende plaat van wawadadakwa wordt een gezelschapsspel."

De cd Voor Mama is verschenen bij Catamaran en wordt verdeeld door Lowlands.

'Het is de bedoeling dat we elk nummer zowel in een jazz-, een bolero- als een housejasje kunnen steken'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234