Woensdag 26/06/2019

Gesproken woord

Zondag worden er 84 Grammy Awards uitgereikt aan 84 gelukkigen in 84 categorieën. Diep vanbinnen zijn we natuurlijk allemaal winnaars, dus het kan me ook dit jaar niet zo veel schelen wie er iets wint. Een album klinkt niet plots beter omdat een vaag clubje oude muziekindustriëlen op een zatte avond beslist dat het een Grammy verdient in de categorie Best Surround Sound Album of Best Contemporary Christian Music Album. Er bestaan bovendien voldoende voorbeelden die aantonen dat muziekprijzen vaak ondoordacht en eerder willekeurig worden uitgedeeld. Al blijf ik erbij dat Shaggy in 1996 de Grammy voor Best Reggae Album dubbel en dik verdiende.

Een Grammy Award-ceremonie is geen leerzaam of spannend evenement. Als er dan toch iets verrassends gebeurt, is dat niet noodzakelijk positief. Ik verwacht dit jaar geen stijlbreuk met het verleden. Beyoncé en Drake verzilveren een hoop nominaties. David Bowie dikt postuum zijn palmares nog wat aan. Er is de gebruikelijke 'gewaagde samenwerking' tussen twee of meerdere artiesten met een verschillende (muzikale) achtergrond en iedereen applaudisseert luid wanneer Donald Trump ervanlangs krijgt tijdens de overwinningsspeeches. Iedereen, behalve de countryartiesten. Zij houden respectvol rekening met hun achterban.

Enkele dagen voor de grote prijsuitreiking concentreer ik me traditiegetrouw voor de lol op de genomineerden in een categorie waarvan ik het bestaan niet afwist. Vorig jaar was dat bijvoorbeeld Best Opera Recording. Op die manier maak je het zelf wat interessanter. Deze week viel mijn oog op Best Spoken Word Album. Die Grammy belandde in het verleden in de handen van Henry Rollins en Quincy Jones, maar ook Bill Clinton en Hillary Clinton wonnen er elk eentje. Barack Obama heeft er zelfs twee op zijn zolder staan. Ik heb gelezen dat Amy Schumer, Elvis Costello en Patti Smith dit jaar de grootste kanshebbers zijn.

Het concept van een Spoken Word Album is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Waarom moet iemand een boek voorlezen voor mij? Ik kan dat zelf. In de auto is het lastiger, maar daar luister ik sowieso liever naar de radio of naar psychedelische goa trance. Ieder zijn ding.

Een specifiek genomineerd audioboek bleef me onverwacht toch boeien tot het einde. John Doe, de zanger-bassist van de punkband X, vertelt in Under the Big Black Sun: A Personal History of L.A. Punk zijn versie van het ontstaan van de Los Angeles-punkscene in de periode 1977-1982. Het 7 uur en 20 minuten durende verhaal wordt aangevuld met vocale bijdragen van onder anderen Henry Rollins (Black Flag) en Mike Watt (The Stooges). Ik begrijp niet alle verwijzingen en details die worden aangehaald, maar je hoort vuur in hun stemmen als ze over deze intense tijd praten. Dat voel je meestal minder als je zelf een boek leest over een behoorlijk specifiek onderwerp.

De geboorte van de punk situeren we traditiegetrouw in New York en Londen, maar de bevolking van Californië had op het einde van de jaren 70 eveneens een waslijst redenen om kwaad en ontgoocheld te zijn. Daar vloeide heftige punkrock en zelfs hardcorepunk uit voort. Niet iedereen in de Golden State luisterde aan het zwembad naar liedjes van Don Henley met een veelkleurige cocktail in de hand. Dat heb ik onverwacht geleerd uit een boeiend, Grammy-genomineerd audioboek.

Op zich kan het me nog steeds niet zo veel schelen of Rihanna, The Chainsmokers of een hond met een broek aan zondag met de voornaamste prijzen gaat lopen. Enkel de winnaars beseffen een kwartier later nog dat ze een Grammy rijker zijn. Als de sympathieke John Doe beloond wordt voor Under the Big Black Sun: A Personal History of L.A. Punk, zal ik daar uitzonderlijk wél blij om zijn. Ik kan het aantal Spoken Word Albums die ik dit jaar beluisterde, op één hand tellen, maar dit was voor mij alvast het allerbeste. Geef John Doe die ene Grammy Award en verdeel de overige 83 gerust onder Beyoncé en Drake.

Niemand zal het merken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden