Woensdag 12/05/2021

Gesprek met de Vlaamse misdaadschrijver Deflo, winnaar van de Hercule Poirotprijs

Gefascineerd door psychopaten

Dertien thrillers schreef Mechelaar Luc Deflo (°1958) sinds hij in 1999 debuteerde. Vorige week kreeg hij voor Pitbull de Hercule Poirotprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman van het jaar. Zijn romans mogen dan gewelddadig en bloedstollend zijn, de auteur is een beminnelijk man die om zijn verlegenheid te overwinnen ooit toneel speelde, psychopaten uit de weg gaat en vooral vrouwelijke lezers heeft.

"Psychopaten en seriemoordenaars fascineren mij omdat ik ze niet begrijp. Ik snap niet dat een mens zo egoïstisch kan zijn dat hij begint te moorden. En ik tracht binnen te dringen in de gedachten van zo iemand. Er is een theorie dat er iets ontbreekt in de hersenen van een psychopaat. Natuurlijk hebben we er allemaal wel trekjes van. Maar dat escaleert niet, we hebben het onder controle. Meestal gaat het bij psychopaten om macht. Macht die men niet heeft, maar wel wil hebben. Daarvoor laat men alle normen varen. Je herkent dat soort mensen niet meteen omdat ze meesterlijk een rol kunnen spelen. Ze hebben een hart zonder gevoel en beseffen dat zelf niet. In Pitbull ligt het nog iets anders. Hier beseft de man wel dat hij niet zonder medicatie kan, dat er iets mis is met hem. Het verhaal steunt vaag op een dagboek van een Amerikaanse psychopaat. Laat ik meteen zeggen dat ik bang ben voor psychopaten. Ik had er ooit mee te maken, tijdens een vakantiejob voor een brouwerij. Bier leveren in cafés en dan op een afgelegen plek in een loods kratten stapelen. Frankie, zijn naam vergeet ik nooit, was de chauffeur. Een stille kerel. Ik was nogal sociaal en nu en dan dronken we een pint samen. Een paar maanden na de vakantie las ik dat hij op een gruwelijke manier een vriend had doodgeslagen, het lijk in een tapijt had gerold en het ergens had gedumpt. Hij is meteen gevat. Ik ben er lange tijd niet goed van geweest. Alleen al de gedachte dat ik vaak met hem alleen was geweest, dat hij me ook had kunnen vermoorden."

Wat mij opvalt is dat u in uw jongste thrillers en zeker in Pitbull empathie hebt voor de dader.

"Dat komt wellicht omdat ik me meer en meer tracht in te leven. Naakte zielen, mijn debuut, was toevallig een thriller over een seriemoordenaar. Ik wou vooral een spannend boek schrijven, iets in de zin van The Silence of the Lambs. Dat is me wel gelukt, maar nu zie ik toch de fouten. Mijn inlevingsvermogen is in de loop van de jaren veel groter geworden. Ik tracht de lezer mee te nemen tot een plek waar hij zegt: dit had mij kunnen overkomen, misschien had ik ook wel zo gereageerd. Vooral met Angst ben ik daarin geslaagd. Het gaat amper om een moord, wel over een kleine man die tegen zijn spoken vecht. Ik vind dat samen met Pitbull wel een van mijn beste boeken."

Aspe vindt dat mocht u eerder zijn beginnen te schrijven, u even veel had verkocht als hij.

"Dat is heel vriendelijk van hem. Ik houd van Aspe zijn boeken, hij heeft toch maar bewezen dat het kan in Vlaanderen, van je pen leven. Ik heb zelf een tijdje fulltime geschreven, maar ik miste het sociaal contact. Daarom heb ik weer een deeltijdse job als organisatieadviseur bij een bank. Ik ben ook een beetje een workaholic. Als het ene boek verschijnt, is het volgende al af en werk ik aan een derde. Een roman tegen een deadline schrijven kan ik niet. Met een scenario ligt dat anders. Een roman moet echt af zijn. Ook qua stijl, zinsbouw, dialoog. Daarom werk ik met testlezers, een klein groepje mensen die ongezouten hun mening geven over een nieuwe thriller. En dat werkt heel goed. Ik kan trouwens eerlijke en genuanceerde kritiek goed verdragen. Ik zal een recensent nooit bedanken voor zijn lof, maar ook niet boos worden als hij een roman niet goed vindt. Er wordt veel gezegd over de kwaliteit van de Vlaamse misdaadroman. Misschien verschijnen er wat te veel, maar ze zijn zeker niet slechter dan veel buitenlandse. Wie alleen buitenlandse romans leest omdat Vlaamse niet goed zijn, zit verkeerd. Daarom doet het zo'n deugd dat Aspe succes heeft in Frankrijk. En ik ben ook gelukkig met de Duitse uitgave van Naakte zielen en Bevroren hart. Van de eerste zijn daar tot nu drieënveertigduizend exemplaren verkocht, van de andere dertigduizend. Als het blijft lukken komt heel de reeks op de Duitse markt."

Het blijkt dat vooral vrouwen uw boeken lezen. En dat ondanks de gruwelijke taferelen?

"Ik dacht in het begin dat ik 'mannenboeken' schreef. Verkeerd dus. Ik krijg heel veel reacties van vrouwen. Die letten op andere dingen, op de emoties van de personages. Zo liet iemand me weten dat het maar eens gedaan moest zijn met de verhouding tussen politieman Deleu en collega Nadia. Deleu was immers getrouwd. Een man vertelde me dat hij Hoeren vooral voor de cover had gekocht, maar de inhoud toch ook niet mis vond. Het mooiste compliment kreeg ik van een dame die me zei dat uit mijn romans bleek dat ik van vrouwen hield. En dat geweld? Ik denk dat de lezer beseft dat het moet bijdragen tot meer begrip voor de reactie van de politie en de familie van de slachtoffers. Gratuit is het niet."

Als ik u zo zie en hoor praten, denk ik aan de manier van doen van uw politieman Deleu.

"Er zit veel van mij in hem, maar ook in de andere personages. In zijn job is hij vastberaden. In zijn privéleven aarzelend. Hij wil niemand kwetsen, neemt geen beslissingen. Dat maakt van hem een boeiend figuur, maar wel moeilijk. Voor iedereen goed doen kan niet. En ooit zal hij, wat zijn privéleven betreft, de knoop moeten doorhakken. Nu, ik denk van mezelf dat ik wel krachtdadiger beslissingen neem in mijn leven. Ik ben zelf gescheiden met twee dochters, heb nu een kindje van twee met mijn tweede vrouw. Ik ben eerlijk gezegd vandaag niet bezig met de grote wereldproblemen. Ik probeer de kinderen een zo goed mogelijke jeugd te geven. Als ik zie wat ouders in vechtscheidingen de kinderen allemaal aandoen, word ik daar ziek van. Ik neem beslissingen, maar wil niet dat andere mensen daaronder lijden. Zelf heb ik bewust een vechtscheiding vermeden. Het is een mooi thema voor een thriller. Lust, dat in januari verschijnt, is een thriller zonder Deleu en Bosmans. Over een van de laatste taboes: overspel. Niemand praat erover, iedereen doet het." Fred Braeckman

Manteau, 299 p., 19,95 euro.

Deflo

Pitbull

Meestal gaat het bij psychopaten om macht. Macht die men niet heeft, maar wel wil hebben. Daarvoor laat men alle normen varen

Ik krijg heel veel reacties van vrouwen. Die letten op andere dingen, op de emoties van de personages

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234