Zondag 20/10/2019

GESPOT Tasty lifestylenieuws

Hij laat me tien soorten dood ruiken. En bloed. Ook vijf soorten lavendel. En pepermunt. Peter De Cupere wordt vaak simpelweg een geurkunstenaar genoemd, 'daar heb ik me bij neergelegd', al verkiest hij de term Olfactory artist. Het boek 'Scent in context' bewijst hoe divers en bijzonder zijn werk is.

TEXTIEL
Aaibare expo

Textiel moet een van de grootste interieurtrends van het moment zijn. Geen huis kan nog zonder tapijten, plaids en kussens. Trendwatcher Lidewij Edelkoort was er, zoals gewoonlijk, als eerste bij. Precies zes jaar geleden organiseerde ze de expo Talking Textiles waar ze een lans brak voor alles wat gebreid, geweven, geborduurd en gehaakt was. In het Gentse Designmuseum opende gisteren ook een textielexpo, naar aanleiding van de tiende verjaardag van de opleiding textielontwerp aan het KASK. Werk van alumni wordt gecombineerd met internationale kleppers zoals Louise Bourgeois, Sonia Delaunay, Hella Jongerius en Bertjan Pot.

Rechts / Averechts loopt nog tot 1 oktober, designmuseumgent.be

BOEK

Ontsnappingsroute

Lekker weg in eigen land hoeft niet suf te zijn. Dat er ook zonder een urenlange autorit verrassende reiservaringen te rapen vallen, bewijst het nieuwe boek Little Escapes. De Nederlandse reisblogger Maartje Diepstraten tipt dik tweehonderd slaap- en eetadressen in Nederland en Vlaanderen. Opgedeeld in citytrips, kustbestemmingen en terugtrekplekken. Er is ook een hoofdstuk met adresjes waar je welkom bent met je hond. Wij hebben ons alvast zitten verlekkeren op een van kop tot teen roze restaurant in Den Bosch. En op de strandhuisjes aan zee in Den Haag.

Little Escapes, verschenen bij Spectrum, 19,99 euro

Het IJkgebouw in Alkmaar (l.) en restaurant Van Aken in Den Bosch.

THEE

Niet langer voorbehouden voor volwassenen

Er is weer een nieuwkomer in het gamma volwassenproducten voor kinderen: thee. MiniMarieTea is het idee van Isabelle Moussiaux, een thee-afficionado die als jonge moeder moest ontdekken dat er niet zoiets bestaat als kinderthee. Dus besloot ze die zelf op de markt te zwieren. Ze lanceerde acht soorten, allemaal gemaakt van gedroogde (en biologisch geteelde) vruchten, bloemen en kruiden. Een paar voorbeelden: kamille-citroenverbena, rooibos-kaneel en rozebottel-citroengras. De thee bevat geen theïne, cafeïne, toegevoegde aroma's of toegevoegde suikers. Zelfs de theezakjes zijn verantwoord, want van ongebleekt katoen. Voor iceteaversie laat je de thee een nachtje trekken in de koelkast. En die naam? Vernoemd naar haar dochter Marie. Nu maar hopen dat ze haar moeders theepassie erfde.

Verkrijgbaar als losse thee en in zakjes, te koop via minimarietea.com

Sweatpants verheven tot fashion

De tijd dat je je moest schamen voor de looptenue ligt ver achter ons. Sportmerken besteden meer aandacht aan het design. Maar ook gewone modelabels beginnen atletische kleding te maken. Onlangs kwamen er alweer enkele nieuwelingen bij. Zo brengt Honest By (1), het eerlijke modemerk van Bruno Pieters, een unisex-sportcollectie. Met een hoody, twee sweaters, een T-shirt en twee 'sweatpants', allemaal gemaakt in Duitsland van 100 procent biokatoen.

Het Nederlandse label Sissy Boy (2) richt zijn pijlen vooral op yogini's. Naast comfortabele leggings, bratops en T-shirts zitten er ook een bijpassende yogamat en drinkbidon in de collectie.

Ook jeansmerk Diesel (3) hengelt naar de visakaart van sportlustigen met hun nieuwe X-collectie. De comfortabele, waterdichte en ademende stukken zijn geïnspireerd op de typische iconen van het Italiaanse merk: het bikerjasje en de jeansbroek.

Ook is er de nieuwe softsportcollectie van Filippa K (4). Het kleurenpalet oogt neutraal met onder meer beige, grijs, nachtblauw en poederroze. Er zijn truitjes, bikini's, sportbroeken, tops... Alles kan ook gecombineerd worden met een dagelijkse outfit. Zoals we van Filippa K gewoon zijn, is de afwerking perfect, met biokatoen en fijn kasjmier.

De kunst van het ruiken

Ik had me zijn geurlabo als het hol van professor Paracelsus voorgesteld, en het is een klein beetje zo. Veel buisjes en potten, met labels die zeggen: zweet, kaas of gras. Ik wil het allemaal ruiken. "Dat heb je als geurkunstenaar", zegt Peter De Cupere. "Mensen hebben de neiging mijn werk te zien als een soort gezelschapsspelletje: wie raadt het eerst welke geur dit is? Terwijl ik ook betekenis en context wil geven. Er is altijd een boodschap."

Smoke Room is opgebouwd uit 750.000 peuken. Smile Room is volledig bekleed met tandpasta. Een Madonna-beeldje van ijs smelt en laat een geur na van vagina. Een tekening van een jogger is gemaakt met zweet veroorzaakt door het joggen. "Ik heb hetzelfde principe toegepast met seks, maar daar was het moeilijker om me op de tekening te concentreren." Bij Smoke Cloud steek je je hoofd in een wolk van luchtverontreiniging. "Pas in een museum sta je stil bij hoe erg het eigenlijk is."

Keep on smelling

De onthutsende Dead Body Bullets bevatten de geur van dode lichamen. Scentedo is een benzinestation waar je geuren tankt: lavendel, bubblegum of uitlaatgas. Van de geurpiano of Olfactiano tot de Blind Smell Stick waarmee blinden zich een weg banen; er is weinig wat de Cupere niet heeft uitgeprobeerd en gerealiseerd. Het boek Scent in context, een overzicht van twintig jaar carrière, weegt dan ook zo'n 3 kilo, en ja, je kunt eraan ruiken.

De Cupere mag ongetwijfeld een pionier genoemd worden. "Jan Hoet kwam in mijn beginjaren op bezoek, en zei: 'Peter, het zal moeilijk worden. De wereld is nog niet klaar voor je kunst, maar als je dit tien, vijftien jaar volhoudt, garandeer ik je succes.' En hij had gelijk. Ik zit in mooie verzamelingen en hang in goede musea. Internationaal zijn andere olfactory artists opgestaan. Dat er nog steeds zo weinig zijn, heeft te maken met de techniciteit van het vak. Een geur blijft moeilijk te vatten en te bewaren."

Bizar genoeg heeft De Cupere zich op geuren geconcentreerd omdat hij bang was het zicht te verliezen. "Ik was een obsessieve tekenaar, altijd aan het schetsen en schilderen en de gedachte dat ik blind zou worden en niet meer naar mijn eigen werk zou kunnen kijken, beangstigde me. Dus begon ik bomen te tekenen met het sap van bladeren, een geur als herinnering aan de inhoud."

De Cuperes werk heeft vaak een maatschappelijke, bijna therapeutische dimensie. Zijn solotentoonstelling Is This Mankind (Warande, Turnhout) is genomineerd voor de Golden Pear van de Art and Olfaction Awards in Los Angeles en is een project over het verlies van identiteit. Hij vroeg aan concentratiekampslachtoffers om hun afgrijselijke ervaringen in geuren te beschrijven. Hoe verschrikkelijk ook, het antwoord 'verbrande huid' verwacht je. Het antwoord 'groene kool' is verbazender. In een centrum voor demente bejaarden installeerde hij Smell Flowers die de bejaarden de weg naar hun kamer wijzen, en hij werkte samen met een farmaceutisch bedrijf om via de reukzin vroegtijdig kanker op te sporen. "We realiseren ons nog maar net hoe krachtig onze neus is, en wat we met geur allemaal kunnen. Geuren beïnvloeden onze emoties en roepen lichamelijke reacties op. Geur opent de ogen en opent het hart. Keep on smelling."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234