Donderdag 13/08/2020

Uit het archief

'Gent-West': de Vlaamse 'Orange is the New Black' moet het hebben van blote borsten

Vrouwen zwaaien de plak in de nieuwe reeks 'Gent-West'.Beeld Telenet

Met Gent-West heeft Vlaanderen nu ook zijn eigen versie van Orange Is the New Black. Alleen jammer dat de clichés een geloofwaardig verhaal in de weg staan.

Persberichten over nieuwe Vlaamse reeksen durven al eens wat superlatieven bovenhalen om hun waar aan de man en vrouw te brengen. De reeks is prestigefictie, klinkt het dan, met een nooit geziene topcast. De ervaring leert dat die superlatieven helaas al te vaak een middeltje zijn om een acute vorm van bloedarmoede te maskeren. Echt goede reeksen hebben geen grote woorden om te overtuigen.

Een lichte vorm van wantrouwen stak daarom spontaan de kop op toen Gent-West ook met zo'n topcast schermde. Gilda De Bal, Ruth Becquart, Evelien Bosmans, Joke Devynck, Veerle Dobbelaere en zelfs Tatyana Beloy: allemaal tekenen ze present in de reeks. Een topcast, dus.

De dames slijten hun leven in de Gentse gevangenis, de grootste groep omdat ze wat op hun kerfstok hebben, de anderen omdat ze er de baas zijn of willen zijn. En bij de eerste groep van veroordeelden zijn er dan nog twee clans die elkaar naar het leven staan. Stof genoeg dus voor verschillende verhalen en tien afleveringen te vullen. Of dat zou je denken.

Australische mosterd

Hoewel zowat iedereen bij Gent-West automatisch de link legt met Orange Is the New Black, haalde men voor deze reeks de mosterd bij het Australische Wentworth. En het is mosterd met krak dezelfde ingrediënten. Als je beide eerste afleveringen na elkaar bekijkt, krijg je wel een héél groot déjà vu-gevoel.  

Eén groot verschil: de Australische mosterd heeft pit en karakter, de Vlaamse mosterd is een beetje smakeloos en afgevlakt in de hoop om zoveel mogelijk mensen te bekoren. Wentworth is donker en grimmig, met actrices die vuil genoeg spelen om mee te gaan in het nochtans wat voorspelbare verhaal. Topcast of niet, Gent-West is te gelikt om goed te zijn. Best geschikt als makkelijk verteerbaar entertainment, maar het overstijgt in de eerste twee afleveringen de clichés niet. 

Een wat potsierlijk clangevecht, een machtsstrijd aan de gevangenistop, een lesbische vrijscène,... Het is er allemaal, maar geloofwaardig is het niet. Bij een gevangenisdrama verwacht je wat rauw- en ruwheid, en geen actrices die steeds net van de kapper lijken te komen. En geen kwaad woord over Gilda De Bal, maar als boosaardige clanleidster is ze even geloofwaardig als Zuhal Demir die een pleidooi voor Unia houdt.

Opvallend ook: in de Vlaamse versie zie je meer blote borsten dan in de zedige Australische versie. Als je het niet kan redden met de kwaliteit, stop je er maar wat bloot in, moeten ze gedacht hebben. Maar of je daarvoor een topcast nodig hebt? 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234