Donderdag 02/04/2020

Gent Jazz snakt naar uitschieters

De sfeer is prima en de concerten zijn niet slecht, maar na vier dagen heeft Gent Jazz nog te weinig uitschieters gebaard om tevreden te kunnen zijn. Terence Blanchard, Chick Corea, Randy Brecker, zelfs Dave Holland: het was nooit echt groots, telkens eerder 'ja, maar'.

B.B. King heeft zaterdag de kans gemist om in Gent een echt feestje te bouwen. Hij haalde Mavis Staples op het podium, maar verzuimde om met haar een duet te brengen. Stapelzotte Staples terug naar af, King hield het verder bij Lucille. En dat was een beetje de teneur het hele weekend lang: iedereen hield zich keurig aan zijn vertrouwd nummertje zonder veel risico's te nemen.

Neem de set van Dave Holland, wellicht de sterkste bijdrage aan Gent Jazz 2011 na de weergaloze Michel Portal op de openingsavond (zie de weekendkrant). De Britse contrabassist was er met zijn vaste kwintet met Robin Eubanks (trombone), Chris Potter (sax), Steve Nelson (vibrafoon en marimba) en Nate Smith (drums). Het programma: typische Hollandcomposi-ties (eentje was van Eubanks), intelligente weefsels waarin alle instrumenten tot hun recht komen. Mooi, slim, verfijnd, elegant, intrigerend. Maar ook een beetje onwrikbaar. Holland hanteert zijn kwintet alsof het een bigband is. Hij schrijft rollen voor, geeft elk instrument voldoende boeiend materiaal mee en geeft iedereen op tijd een klein streepje vrijheid om te schitteren. Maar nooit genoeg om weg te lopen. Mooi, maar ingekapseld en dus geen eye-opener.

Aidspatiënt

Voordien hadden Al Foster en George Mraz ook vooral gedaan wat van hen verwacht werd, een ode brengen aan Joe Henderson, de man met wie ze zo vaak in trio hebben getoerd. Met uiteraard allemaal stukken uit Hendersons repertoire, genre 'Blue Bossa' en 'Recorda Me'. Gastpianist Fred Hersch tekende voor de sterkste momenten, een aidspatiënt in blakende vorm (maar hij is nog veel beter in zijn eigen projecten). Ook Terence Blanchard kon niet verrassen. Zijn kwintet bracht zondag een keurige set in postbopstijl, zij het met wat eigentijdse 'sierelementen' waaronder een irritant geluidseffectje op zijn trompet.

De prijs voor moed gaat naar Al Di Meola, die het vrijdag aandurfde om bijna uitsluitend met onuitgegeven materiaal uit te pakken. Maar ook dat kwam nooit echt van de grond. Zelfs Chick Corea, vorig jaar hier publiekslieveling nummer één, kreeg de tent niet aan het dansen met zijn 'Return To Forever IV Hymn of the Seventh Galaxy'. Dit was fusion geteleporteerd vanuit de jaren zeventig: spacy klanken, grooves, virtuoze loopjes, een echte trip. Maar het was niet hallucinant, zelfs niet bij benadering, dat had een zachtjes leeglopende tent snel door. Ritmisch is dit werk trouwens zo star en onbeweeglijk als wat. Nee, dan was de ontmoeting tussen Randy Brecker (trompet), Bill Evans (tenorsax) en het trio Medeski, Martin & Wood toch prettiger, want afwisselender en bij momenten zelfs verrassend vrij. Aan het eind speelden ze zelfs een struikelstukje van Monk, 'Bemsha Swing', al zijn ze dat vergeten invullen in de setlist. Stoute jongens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234