Dinsdag 22/10/2019

Drugsgeweld

Genkenaar doodgemarteld voor wiet: als kleine dealers methodes van de grote jongens overnemen

De locatie van de martelmoord van Hilal Makhtout: de verzegelde garage waar de foltering plaatsvond. Beeld Bas Bogaerts

“Doodgemartelde Genkenaar gevonden in chalet in Waals dorpje.” Het leek een zoveelste liquidatie na een dispuut over verdwenen cocaïne. Mensen die Hilal Makhtout hebben gekend, schetsen een verfijnder portret. “Hij kon niks opbiechten. Hij had niks op te biechten.”

Er staat nog een spaarpot in het krantenwinkeltje van Ferhat Ikiz in de Koning Boudewijnlaan in Genk. Mensen uit de buurt hebben enkele duizenden euro samengebracht. Daarmee is het transport van het lichaam van Hilal Makhtout (33) gefinancierd, een uitvaart in de moskee van Winterslag en zijn begrafenis in Marokko. Vliegtickets voor zijn twee zussen.

“Hij had verder niemand”, zegt Ferhat. “Zijn ouders zijn kort na elkaar gestorven toen hij twintig was. Hilal was invalide, had iets aan zijn maag, was meerdere keren geopereerd. Iedereen in de wijk kende hem. Moest ik dringend ergens naartoe, dan kwam hij me vervangen in de winkel. Zag hij iemand verhuizen, dan bood hij zich aan.

“Wij dronken elke ochtend samen ons koffietje, aten ons croissantje. Het is zo onrechtvaardig. Hoe hij is gestorven, hoe hij na zijn dood ook nog eens is afgeschilderd als iemand die hij niet was.”

Oud mijnwerkershuis

Die zaterdag, 9 maart, was zo’n dag waarop Hilal daar zo’n beetje zat voor zijn rommelige achterbouw. Hij was een jointje aan het roken met een vriend.

Er stopte een autootje met drie of vier jongelui in. De enige op wie ooggetuigen achteraf een naam konden plakken, was Amine A., de jongere broer van Hilals huisgenoot Yassine A. Het gezelschap ging ruziënd het huis met het nummer 27 binnen. Een van de jongens had een machinegeweer bij zich, iets wat leek op een kalasjnikov. Hilals vriend kreeg klappen, maar mocht gaan. Hij kreeg te horen dat ze wisten waar hij woonde en hem zouden weten te vinden.

“Het ging over die drugs”, zegt Ferhat. “Er was al dagen ruzie over drugs. Het ging om twee of drie kilo wiet ter waarde van 15.000 euro. Er was ook sprake van anderhalve gram cocaïne. Iemand had een zak met drugs gepikt, en die gasten stonden onder druk om die terug te vinden. Iedereen in de buurt heeft er in de dagen daarvoor over horen spreken.”

Eigenaar van de zak is Vito P., een jonge Italiaanse drugshandelaar uit Winterslag. Amine en zijn vriend Emin zijn zijn straatdealers. Iets of iemand heeft hen tot de overtuiging gebracht dat de drugs zijn gestolen op de plek waar ze het laatst zijn gezien. Het huis met het nummer 27.

Het is een oud mijnwerkershuis met een voordeur die altijd openstaat. Niemand schijnt te weten of er een sleutel is, en wie die dan zou hebben. Ook Amine A., de jongere broer, woonde er, ook al is hij er niet gedomicilieerd. Het is een komen en gaan van tijdelijke huurders en wietgebruikers. Had men Sherlock Holmes op de kwestie losgelaten, dan was die begonnen met het aanleggen van een lijst van wie allemaal in dat huis kwam. Een potentiële dadergroep.

Niet deze jongens. Ze hadden besloten dat Hilal de dief moest zijn.

Luchtmatras

Er liggen enkele bloemstukjes uitgestald tegen de garagepoort aan de achterkant van nummer 27. Kaarsjes ook, kindertekeningen. De poort is afgeplakt met politielint. Achter deze poort is Hilal die namiddag gemarteld. Eerst is er met een hamer op zijn hoofd geslagen. Het gerechtelijk labo kon dat opmaken uit de bloedspatten.

De jongens eisten dat hij zou vertellen wat er met de drugs was gebeurd. Het kon niet dat Hilal op zo korte tijd de hele partij had opgerookt. En als hij ze had verkocht, dan moest hij Vito P. 15.000 euro. Nu meteen.

Hilal loste niets. Of in de bewoordingen van een van zijn vrienden: “Hij kon niets over die drugs vertellen. Hij wist er niets over. In Het Belang van Limburg stond dat het ging om een partij cocaïne ter waarde van 100.000 euro, dat Hilal gokschulden had en dat hij voor eigen rekening had verkocht. Daar is niks van waar. Hij kon niks opbiechten. Hij had niks op te biechten. Hij had gewoon pech.”

Buurvrouw Aïcha toont ons Hilals habitat. De achterbouw van nummer 27. Hilal woonde op amper 15 vierkante meter, sliep op een luchtmatras van bij de Decathlon, had net nog Gyproc-platen tegen de vochtige muur gelijmd. Was aan pleisteren en egaliseren nog niet toegekomen. Kasten had hij niet. Zijn kleren liggen rommelig uitgestald rondom zijn bed. In het minuscule keukentje hangt een to-do-lijst. Bovenaan staat: lamellen.

Beeld Bas Bogaerts

Aïcha: “Een beetje dealer heeft geld. Hilal had niets. Geen auto, niets. Hij was ook helemaal geen gokker. Hij woonde pas twee maanden in deze achterbouw. Daarvoor woonde hij in bij zijn zus, iets verder in de straat.”

Jango

Als rondom Park Spoor Noord in Antwerpen granaten ontploffen, zijn de bewoners – logisch – ongerust. Ze vervloeken degenen die de granaten hebben gegooid, maar net zo goed degenen voor wie ze waren bestemd. Niet hier, in de wijk Nieuwe Kempen naast de vroegere steenkoolmijn van Zwartberg. Kinderen uit de buurt hebben een spandoek gemaakt om voor de garagepoort op te hangen: “Hilal, we missen u heel erg!”

Een vijftigtal voornamen. Hoofdzakelijk Turkse en Marokkaanse namen. Er staan ook een Stefy en een Seppe tussen.

Aïcha: “Als hij in de krantenwinkel stond, kregen de kinderen gratis snoep. Dat was de afspraak met Ferhat. Ik neem wel even over, maar in ruil mag ik de kinderen iets geven. Hij hielp iedereen. Zag hij iemand sukkelen met zijn auto, dan kwam hij vanzelf depanneren. Hij had geen auto, wel startkabels. Dat zegt alles over Hilal. Ik vind het raar dat Jango die dag niet heeft geblaft. Misschien omdat hij die jongens kende.”

Jango, een jonge Duitse herder, was Hilals waardevolste bezit. Toen de politie op maandag 11 maart de zoektocht aanvatte naar de toen al 48 uur spoorloze Hilal, trof ze op nummer 27 een hongerige hond aan en Yassine A., stoned als een garnaal. Hij beweerde van niets te weten. Jango werd door de politie overgebracht naar het asiel.

Aïcha: “Ik ben hem met de kinderen gaan terughalen, en nu zorgen wij voor hem. Als ik de meisjes ga halen na school, moet Jango mee. We zullen waarschijnlijk nooit weten wie de drugs heeft gestolen. Ik verdenk een van de jongelui zelf. Zo gaat dat in dat milieu. Ze gaan het zeker niet zelf toegeven.”

De vriend van Hilal, die aan de liquidatie wist te ontkomen, dook onder.

Bunsenbrander

De inschatting bij de federale politie in Hasselt is dat Vito P. een niet zo gezonde fascinatie heeft ontwikkeld voor de Amsterdams-Antwerpse Mocro-oorlog. Die kostte al minstens 30 mensen het leven door liquidaties onder rivaliserende drugsbendes, na een initieel conflict over een partij verdwenen cocaïne van 200 kilo met een straatwaarde van 10 miljoen euro.

De buurvrouw en de buurtkinderen zorgen voor Hilals hond en hangen een spandoek op ter herinnering. Beeld Bas Bogaerts

Vito wou een grote jongen worden, iemand die respect afdwingt. Dat kan enkel door je tegenstanders duidelijk te maken wat de consequenties zijn als iemand de gemaakte afspraken niet nakomt. Toen hij te horen kreeg dat Hilal ook na een paar slagen met de hamer niets wou lossen, beval Vito de veronderstelde wietdief tot bij hem te brengen. Hilal werd als een worst vastgebonden, in de auto geladen en naar Winterslag gebracht. Vanaf dat punt wordt het verhaal troebel.

In totaal zijn intussen vijf jongelui gearresteerd, allemaal vooraan in de twintig, en elk van de vijf komt met een andere versie over wie wat deed. Volgens wat de gerechtsarts er tot hiertoe van kon maken, is Hilal in fase twee van zijn ondervraging bewerkt met een bunsenbrander.

Daarna kon geen informatie uit Hilal meer worden gehaald. Folteren is een vak, en Vito noch zijn dealers waren onderlegd.

Tegen zaterdagavond moet het de jongelui zijn gaan dagen dat Hilal nooit meer zou praten. Dat ze met een lijk opgescheept zaten en de mensen in de Koning Boudewijnlaan zich misschien zouden afvragen waar Hilal gebleven was. Er rijpte een geniaal plan. Er moest een chalet worden gehuurd, meteen, ver weg van daar. Yassine A. werd aangeduid.

Hij stootte op Booking.com op iets wat er uitzag als ver genoeg buiten het oog van de bewoonde wereld: “De chalet (voor 6 personen) is gelegen in het dorpje Forzée op 8 kilometer van Rochefort. Ze ligt op een heuvel en heeft een panoramisch zicht en kijkt uit over dorpjes en bossen van de Famenne.”

Yassine A. boekte. Onder zijn eigen naam. Wat volgens zijn advocaat Marc Pirard beschouwd dient te worden als een kraakheldere indicatie dat hij verder niet bij het gebeuren betrokken was. “Dit was het enige aandeel van mijn cliënt in deze zaak, het boeken van de chalet. Hij had de pech de huisgenoot te zijn geweest van iemand die verwikkeld was geraakt in een conflict met het criminele milieu. Aan geweldplegingen zegt hij zelf niet te hebben deelgenomen.”

Taart

Forzée is een dorp met zes straten. Antwerpenaar Hans Van Leeuwen (80) verhuurt zijn chalet, hoog op de heuvel van Forzée, buiten het seizoen voor 225 euro per week. Hij verzorgt zelf de tuin, gaat eens per week de kiezelsteentjes rondom de carport bijvegen. Hans heeft de gewoonte zijn huurders halverwege hun verblijf een bezoek te brengen, te zien of alles goed gaat. Hij brengt dan ook altijd een taartje mee van bij de goede bakker in Buissonville.

Als hij op dinsdag 12 maart aanklopt, is er niemand. Op woensdagochtend onderneemt hij een nieuwe poging. Weer niemand. Hans besluit met zijn eigen sleutel even binnen te gaan om het taartje op tafel neer te zetten. Hij vindt een half verbrand en vreselijk toegetakeld lijk op de plankenvloer.

Over wat precies de plannen waren met het lijk in de chalet lopen de versies van de verdachten opnieuw erg uit elkaar. In de chalet zijn chemische producten aangetroffen, pas aangekocht in een doe-het-zelfzaak.

Ferhat: “Het is nogal duidelijk: ze dachten het lichaam op te lossen in een of ander zuur. Dat het er niet van gekomen is, komt doordat die idioten niet wisten hoe.”

Aïcha: “Het trieste is te zien hoe die kleine dealers de methoden beginnen over te nemen van de grote jongens. Zo griezelig.”

Haar dochter drukt Jango tegen zich aan, zoent hem op zijn neus.

Aïcha: “Zo leeft er toch nog iets van Hilal voort.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234