Zaterdag 22/02/2020

Gemiste kansen en slecht getimede verlangens

Het scenario van One Day heeft zijn gebreken, maar de Deense Lone Scherfig (An Education) is een sterke regisseur die zelfs Anne Hathaway en Jim Sturgess volwaardige karakters kan laten neerzetten.

Auteurs die hun boek naar een script omzetten trappen wel vaker in de val waarbij ze vergeten hun lievelingen overboord te gooien. Niet alles wat in het boek werkt, past in de film. David Nicholls, hoewel met flink wat draaiboekervaring voor film en tv, kan het ritme van zijn roman niet vlot vertalen naar het witte doek. En ook het passeren van de tijd dat het boek zo typeert, lijkt in de film veeleer een noodzakelijk kwaad.

Hoewel het dan wellicht niet in het voordeel van de film pleit dat het helpt het boek niet gelezen te hebben, zijn we blij te kunnen toegeven dat One Day ons voor het overige onverwachts goed beviel.

Scherfig maakt er cinema van en schuwt de hoogromantiek niet in deze tragedie over gemiste kansen in een relatie van slecht getimede verlangens. De regisseur schildert perfecte composities, doet onbeschaamd aan sightseeing in Parijs en Edinburgh, schakelt melancholisch tussen verleden en heden, laat de soundtrack pathetisch aanzwellen en laat de vertolkers onbevreesd voluit gaan. Voor deze romantische tragedie mag het allemaal. En dat de vonk overspringt tussen de onzekere Emma Morley en haar twintig jaar durende vriendschap met de rijke Dexter Mayhew is wel degelijk de verdienste van Anne Hathaway en Jim Sturgess - die we eerder al geklasseerd hadden als respectievelijk hypergesticulerende smoelentrekker en zeepsmoel met bambiogen. Mits een goede acteursregie hebben ze dus meer dan goeie looks. En voor de leek is aan Hathaway niet te horen dat ze Amerikaanse is, waardoor One Day sentiment brengt in de betere Britse traditie. En dus waren we best ontroerd door Emma en Dexters groeiende liefde voor elkaar, een liefde die veel te lang onuitgesproken blijft en nooit op het juiste moment in elkaar klikt. We zien de twee, sinds ze elkaar op 15 juli 1988 als studenten ontmoetten, telkens op dezelfde dag, maar in een ander jaar: wanneer ze lief zijn voor elkaar, uit elkaar groeien, elkaar weerzien, elkaar verliezen, weer naar elkaar verlangen. Dat doet allemaal pijn, aan het hart. Ze blijven louter lonkende vrienden en daar gaan ze spijt van krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234