Maandag 17/05/2021

Gemikt op het koninkrijk, maar gestrand in de goot

Het dieptragische levenseinde van Kris B., heroïneverslaafde

In een kelderappartement in Koksijde eindigde deze week het leven van de 36-jarige Kris B. uit Oostende. Een gevangenisstraf had hem gescheiden van zijn grote liefde, die hij zo was gaan haten. Hij wist dat hij de band door moest knippen, maar de zucht naar de volgende roes stuwde hem blindelings voort. Zonder te beseffen dat zijn lichaam het niet meer aankon, liet hij zich opnieuw bedwelmen. Eén allerlaatste keer, en daarna nooit meer.

undefined

DOOR SUE SOMERS

Het is woensdag 26 mei, 17.13 uur, wanneer Belga het berichtje de wereld in stuurt. In de dood is iedereen gelijk, maar toch. De kilheid van het anonieme bericht blijft aan de ribben kleven. Wie was K.B.? En waarom zat hij in de gevangenis? Wat deed hij in Koksijde? Had niemand zijn dood kunnen voorkomen? Of hem kunnen waarschuwen? Een poging tot het stillen van junkieverdriet.

Donderdag 27 mei. De Sint-Idesbaldusstraat, een korte parallelweg pal achter de zeedijk van Koksijde, ligt er verlaten bij. De wind heeft vrij spel en jaagt het opwaaiende zand alle kieren, hoeken en spleten in. Een tweedeverblijver die boodschappen uit de koffer van zijn auto haalt, heeft wel iets gezien. “De politie en de ambulance”, wijst hij naar nummer 19. “In de namiddag, geloof ik. Een hels lawaai. Maar wat er precies aan de hand was, weet ik niet. Een drugsdode? Oei. Daar weten we helemaal niets van.”

Huisnummer 19 is een gedateerd appartementsgebouw. Symmetrisch opgetrokken, zonder balkons, met identieke appartementen aan beide kanten. Op de derde verdieping wordt een nieuwe keuken geïnstalleerd. Ook daar wordt met ongeloof gereageerd. “Een drugsdode? In dit gebouw? Kan ik me amper voorstellen. Hier wonen alleen maar nette mensen. Grootouders komen hier met hun kleinkinderen op vakantie. Misschien in de sous-sol? Daar woont een jong koppel, geen vakantiegangers.”

De bel van het kelderappartement blijft onbeantwoord. De ochtendpost van de bewoners steekt nog in het postvakje. “Het gaat om een koppel dat bekend is in het Oostendse drugsmilieu”, zegt een gerechtelijke bron. “Ze hadden onderdak gegeven aan het slachtoffer toen die uit de gevangenis kwam. Een pijnlijke vaststelling, maar een typisch geval van soort zoekt soort.”

Voor de politie Westkust is ‘K.B.’ de eerste drugsdode sinds lang. “Zo hebben we er niet veel”, zegt commissaris Annie Verbeke van de lokale recherche. “Er zullen wel gebruikers zijn in Koksijde, en af en toe pakken we ook een dealer. Maar de heroïnebollen die hier opduiken, komen allemaal van Oostende.”

De 36-jarige man met de initialen K.B. heet Kris B. Afkomstig uit Oostende, waar hij in 1993, op zijn negentiende, voor het eerst in het vizier kwam van de politiediensten. Het leverde hem een gemengde veroordeling op wegens diefstal en het bezit van verdovende middelen. Ook de daaropvolgende jaren bleef Kris B. in aanraking komen met de justitie. Nu eens voor drugs, dan wegens diefstal. In het centrale strafregister staan zeven veroordelingen achter zijn naam.

In juni vorig jaar verscheen Kris B. de laatste keer voor de rechtbank in Brugge. Weer voor een diefstal. Pierre Ronse, de advocaat die hem toen verdedigde, kan zich zijn cliënt niet meer herinneren. “Met de beste wil van de wereld niet”, zegt Ronse. “Het was een pro-Deozaak. U weet hoe dat gaat, die zijn van snel voorbijgaande aard.”

Bij het straathoekwerk in Oostende kennen ze Kris B. wel nog. “We hadden contact met hem”, zegt coördinatrice Nancy Vanderostyne. “Maar de laatste tijd zagen we hem niet vaak meer.”

De Oostendse straathoekwerkers richten zich voornamelijk op mensen die hebben afgehaakt. Daklozen, eenzame ouderen, drugsgebruikers. “We proberen hen te benaderen om opnieuw een relatie op te bouwen met de straathoekwerker”, legt Vanderostyne uit. “Zie het als een pastoorsfunctie. We bieden administratieve en psychologische ondersteuning en verwijzen door waar het moet. Bij sommige mensen gaan we zelfs een stuk mee op weg.”

Kris B. was zo iemand die had afgehaakt. “Vaak zijn overdosissen accidenten die gebeuren als een verslaafde probeert af te kicken, of wanneer hij vrijkomt uit de gevangenis”, zegt Vanderostyne. “Ze merken dat de weg naar een normaal leven niet over rozen gaat en grijpen terug naar een roesmiddel. Net dan gebeuren ongelukken, want het lichaam kan die dosis niet meer aan.”

Ook het MSOC in Oostende, het medisch-sociaal opvangcentrum voor drugsgebruikers, wil niet ingaan op de ervaringen met Kris B. “Dat ligt gevoelig”, zegt directrice Hilde Willems. “Bovendien moet Hilde Veulemans, de bevoegde CD&V-schepen, haar toestemming geven voor een gesprek. Ze heeft het er moeilijk mee als Oostende wordt vereenzelvigd met zware drugs.”

Waarom, mevrouw Veulemans?

Hilde Veulemans: “Wij zijn niet de hoofdstad van de West-Vlaamse heroïneverslaafden. Je vindt ze evengoed in Brugge, Kortrijk of Roeselare.”

Hoe komt het dan dat alleen in Oostende vorig jaar zes drugsdoden vielen? En dat begin deze maand twee drugspanden werden opgerold waar heroïne werd verhandeld?

“Kijk, Oostende is een havenstad, wat het tot een interessante locatie maakt voor drugsgebruikers en -handelaars. Wij zijn bovendien een centrumstad, waar zulke mensen elkaar snel vinden. Maar door ook de hulpverlening in Oostende te concentreren, creëren we een aanzuigeffect. Criminoloog Brice De Ruyver heeft er twee jaar geleden een rapport over geschreven. Zijn voorstel was om de hulpverlening te spreiden over de provincie. De MSOC-kliniek heeft nu twee antennepunten in Roeselare en Kortrijk, en dat werpt vruchten af.”

Volgens Veulemans ontplooit Oostende een driesporenbeleid om het drugsprobleem aan te pakken. Maar volgens Wouter De Vriendt, federaal Kamerlid en voor Groen! in de Oostendse gemeenteraad, is dat niet genoeg. Hij vindt dat de preventie in Oostende te weinig kansen krijgt. “Het straathoekwerk is gelukkig opgewaardeerd, maar onlangs is beslist om meer veiligheidscamera’s in het straatbeeld te brengen. Wij hadden liever dat er meer agenten op straat zouden komen, of dat het centrum algemeen welzijnswerk meer middelen kreeg. Oostende wil in de eerste plaats de stad proper houden, maar de kansarmoede en de drugsproblematiek houdt de stad liever achter de rolluiken. Sorry, maar met meer veiligheidscamera’s ga je de drugsdoden niet terugvinden.”

Na zijn gevangenisstraf spoelde Kris B. vorige week opnieuw aan in Oostende. Hij kwam er een vroegere vriend tegen, die hem voorstelde om tijdelijk in te trekken in zijn appartement in Koksijde. Het is niet geweten of Kris B. een nieuw plan had voor zijn leven. Misschien ging het wel zoals Lou Reed ooit zong in ‘Heroin’:“I don’t know where I’m going / But I’m goin’ to try for the kingdom if I can / 'Cause it makes me feel like I'm a man / When I put a spike into my vein / Then I tell you things aren't quite the same.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234