Maandag 02/08/2021

Review

Gemengde gevoelens op Les Nuits

Cold War Kids. Beeld Alex Vanhee
Cold War Kids.Beeld Alex Vanhee

Het eerste weekend van de twintigste editie van Les Nuits Botanique begon sterk met grandioze kamerpop maar verzandde zaterdag in teleurstelling.

Een internationale affiche doorspekt met groepen van eigen bodem, grote namen naast jonge beloftes: Les Nuits Botanique pronkt wederom met een gewaagde selectie. Deze twintigste verjaardag wordt gevierd met meer dan 130 bands, verspreid over vijf verschillende podia in en rond de Kruidtuin. Het eerste weekend ging aardig van start met opwindende orkestrale pop, maar haalde zaterdag niet het verwachte niveau met meerdere tegenvallende acts.

Het podium van de Rotonde, het kleinste zaaltje van de Botanique, was tot de laatste vierkante centimeter gevuld met Mermonte (***(*)), een Frans collectief met tien muzikanten. In het midden bivakkeerden twee drummers die recht tegenover elkaar hun partijen in spiegelbeeld brachten met daar rond een halve cirkel bestaande uit een cellist, violiste, vier gitaren, een extra percussionist en een glockenspiel dat zich door elk nummer wist te onderscheiden van de rest. Hun website kondigt een combinatie van een kinderkoor, eighties hairmetal en Oost-Europese folk aan maar Mermonte klonk vrijdagavond als geen enkele van die drie invloeden. Gelukkig maar. De groep wist je helemaal in te pakken met hun zonovergoten popnummers. Mermonte dwong dagdromen af met het fantasierijke 'Grain' en toonde met een tot dusver onbenoemd nieuw nummer aan dat zelfs de snoezigste verhaaltjes een duister einde kunnen bevatten.

Een zelfde soort kamerpop hoorde je later die avond terug in het Grand Salon bij V.O. (***(*)). Deze Brusselse band rond Boris Gronemberger brengt sombere serenades waarin jazz zich vermengt met pop. Voor Les Nuits nodigde Gronemberger het Box Quartet uit om zijn band te vergezellen en van extra poëzie te voorzien. Dit strijkerskwartet vormde de perfecte aanvulling op V.O.'s nachtmuziek, die in duister isolement tot stand lijkt te komen. 'When You See Red' was een en al subtiele grandeur, gepuurd uit fijngevoelige arrangementen die tot de verbeelding spreken. Ook 'The Missing Part' broedde op filmische taferelen met zijn meeslepende trompetpartij. V.O. pakte uit met weelderige elegantie, impressionistische invloeden en raakte je keer op keer.

Dat lukte Milo Greene (*(*)) minder. Het Californische vijftal verklaarde zaterdag de Chapiteau voor geopend maar steeg in hun set niet boven de nummers uit. Zelf omschrijven ze zich als een cinematografische popband met als doel de partituren voor een film of televisiereeks te schrijven. Die opdracht hebben ze iets te serieus opgevat: hun nummers bleken te onbeduidend om veel ophef te veroorzaken. Te gepolijst, elk scherp randje vakkundig vervlakt tot eenheidsworst, enkel '1957' vertoonde enige identiteit.

De Franse Marion Gaume ofwel Mesparrow (*) vertegenwoordigt naar eigen zeggen een generatie van verveling maar kon zelf niet langer boeien dan enkele nummers. Zwierige armbewegingen moesten haar stem kracht bijzetten terwijl ze afwisselde tussen gefluister en ingehouden gekrijs. Haar versie van Cole Porters 'My Heart Belongs to Daddy' bewaarde niets van het origineel. Gaume verwrong het nummer, inclusief ridicule danspasjes, naar een uiting van een of ander kindertrauma met een verschrikkelijke mantra die eindeloos scheen te duren. Het bleek onbegonnen werk haar bedoeling te ontrafelen.

Tom Krell, de man achter How to Dress Well (**(*)), hulde zich niet in obscuriteit en bekende bij aanvang meteen zijn zonden. Dat hij bijna bezweek aan de gevolgen van een bacchanaal met abundante hoeveelheden drank en drugs. Een klein regeltje advies, de Botanique is niet het Berlijnse Berghain. Er kwam amper meer uit dan wat schraperig gekraai. Pijnlijk voor een project dat haast volledig is opgetrokken rond het loopen van zijn stem. De gevoelige gelaagdheid van Krells nummers ging verloren terwijl hij naar adem snakte. Opvallend wel hoe ondanks deze beproeving How to Dress Well er nog steeds in slaagde te ontroeren. De schorre keel als bekrachtiging van het zielenleed dat aan de grondslag van zijn nummers ligt. Toch bleef je achter met het gevoel van een gemiste kans.

Even getormenteerd klonk Cold War Kids(***), niet het minst door de stem van Nathan Willett. Dat gekweld schreeuwen naar een god, hopend op verlossing, dit is drama met hoofdletter D. Maar de energie van het debuut is de band al lang kwijtgespeeld. Op hun nieuwste, Dear Miss Lonelyhearts, ondernemen de Amerikanen nog een verdienstelijke poging, maar de urgentie lijkt voorgoed verdwenen. Live bleef het ook bij een aardige krachtinspanning. 'Miracle Mile' stak het beste van The Killers naar de kroon en oude hits 'Hang Me Up to Dry' of 'Hospital Beds' hadden niets aan belang ingeboet. Maar die eindeloze jamsessies van veel van het nieuwe werk bewaren ze best voor het repetitielokaal. Leuk, maar niet essentieel.

Vanavond spelen onder meer !!!, Chilly Gonzales en Daan op Les Nuits Botanique.

British Sea Power Beeld Alex Vanhee
British Sea PowerBeeld Alex Vanhee
How To Dress Well Beeld Alex Vanhee
How To Dress WellBeeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234