Zondag 13/06/2021

Gemengd palmares

Johan Leman heeft boos ontslag genomen als directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, omdat dat door minister Dewael uit de onderhandelingen over de Afghaanse kwestie werd geweerd. Tenminste, zo luidt de officiële reden. Ongetwijfeld is het een zoveelste druppel geweest, maar het feit dat de ontslagbrief pas veertien dagen na het bewuste incident kwam, is een aanwijzing dat Leman misschien ook een reden zocht om de functie te verlaten.

Leman voelde zich al een tijd niet langer gesteund door de paarse regering, een gevoel dat trouwens niet op inbeelding berustte. Het werd hem, trouwens niet alleen door de paarse partijen, kwalijk genomen dat hij met zijn proces tegen het Blok alleen voor extra publiciteit voor die partij had gezorgd. Dat verwijt is grotendeels onterecht. Er zijn nog al wat partijen die destijds ook voor de legalistische aanval kozen en die met veel vuur verdedigden: ze hebben er zelfs de wet voor veranderd. En dat het Blok vandaag nog steeds in een soort juridisch vacuüm verkeert - de partij is schuldig noch onschuldig bevonden aan racisme - heeft meer te maken met een magistratuur die deze hete aardappel zorgvuldig van zich weg heeft geschoven dan met de poging van Leman om juridisch te laten vaststellen wat voor een blinde zichtbaar is: dat het Blok inderdaad een racistische partij is.

Maar dat vermocht het beeld niet te doen keren dat het Blok mediatiek voordeel uit de hele zaak had kunnen halen, en dus werd Johan Leman als zondebok aangewezen. Vanaf dat moment wist hij dat hij zo goed als alle politieke steun verloren had en bijgevolg ook veel van zijn invloed. Dat hij bovendien een erfenis van een christen-democratische regering was, speelde ook al niet in zijn voordeel.

Johan Leman kan zeker niet vergeleken worden met zijn voorgangster Paula D'Hondt, die als een passionaria het migranten- en integratiethema voor het eerst op de politieke agenda zette, toen iedereen in de Wetstraat er nog van overtuigd was dat het probleem zich wel vanzelf zou oplossen als iedereen er maar over zou zwijgen.

Johan Leman was stiller en strategischer in zijn aanpak, en legde in zijn beginjaren ook een aantal goede accenten. Hij was bijvoorbeeld de eerste die ook de allochtone gemeenschap op een aantal problemen - denk aan de schijnhuwelijken - durfde te wijzen, en die waarschuwde dat kleine criminaliteit grote electorale gevolgen kon hebben, lang voor dat besef elders was doorgedrongen.

Maar daarna werd het wat stil rond het Centrum. Grote studies bleven uit, echte structurele oplossingen of strategieën voor de achterstellingen op arbeids- en onderwijsmarkt raakten niet meer op beleidsvlak, en Leman haalde het nieuws vooral met voorstellen die strategisch niet altijd even doordacht waren.

Zijn idee om het cordon sanitaire te doorbreken voor 'het fatsoenlijke deel' van het Blok, deed wenkbrauwen fronsen. Vraag was of de directeur zich zo in het politieke debat diende te moeien, en nog meer, of dat wel een verstandige uitspraak was. Het kiezen van een juridische strategie tegen het Blok bezegelde zijn lot bij de paarse partijen. Leman besloot de eer aan zichzelf te houden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234