Vrijdag 28/02/2020

Gelukwensen aan de minister van alles wat mij interesseert

Beeld DM

"Sven Gatz kan nu al niets meer verkeerd doen, ondanks het feit dat hij van Claude François houdt." Marc Didden is occasioneel columnist van De Morgen, scenarist en filmdocent op rust. Hij is vorige maandag 65 geworden. Een onvermijdelijk gevolg van het feit dat hij geboren werd in 1949.

Ik behoor niet tot het slag van mensen dat vindt dat een minister van Cultuur absoluut alle boeken moet gelezen hebben die ooit geschreven zijn. Maar het kan natuurlijk geen kwaad dat zo'n minister van huis uit niet écht een barbaar is. En het zou wel een fijne gedachte zijn om te weten dat hij of zij af en toe toch eens een boekwerk tot zich neemt.

Of beter nog: er zelf een schrijft.

Op dat vlak zit het met Sven Gatz, onze nieuwe excellentie van o.a. Cultuur, helemaal snor. Niet zo lang geleden las ik, in het malse gras van een Brussels stadspark gelegen, zijn veel meer dan onderhoudende persoonlijke verhaal Bastaard, waarin hij met veel liefde schrijft over zijn leven en werk.

Het gaat hier niet om zo'n vervelend promovoorwerp waar bepaalde politici het patent op lijken te hebben, het is geen irritante beschrijving van een heiligenleven met de gelegenheidsauteur in de hoofdrol, integendeel: het is een ode aan de normaliteit, waarin Gatz het in een warme, vlotte taal heeft over de mensen en de dingen die zijn bestaan gemaakt hebben tot wat het is.

Claude François
Hij heeft het over cultuur, over media, over de stad, over jongelui, over al die dingen waarvoor hij sedert vorige donderdagnacht dus bestuurlijk verantwoordelijk is in dit stuk van de dekselse driehoek.
Hij heeft het over stadslucht die vrij maakt, maar hij doet dat zonder dedain voor 'de buiten'. Hij heeft het over Vlaanderen en het Nederlands, maar met een voelbare sympathie voor onze Waalse vrienden en de Franse cultuur. Hij heeft het over de Ramones, maar ook over Claude François. Hij heeft het over de KVS, het Kaaitheater, de Ancienne Belgique, de Beursschouwburg maar beter nog: hij geeft voortdurend de stellige indruk dat hij die gebouwen ooit wel eens van binnen gezien heeft.

En dat hij blijkbaar een beetje van de dode Franse zanger Claude François houdt, kan ik hem voor één keer zonder meer vergeven. Maar ik ben toch vooral heel blij met deze nieuwe minister omdat het goed is dat Brussel, Cultuur, Media en Jeugd in handen zijn van een mens die tenminste wat geleefd heeft in deze wereld, en dat die belangrijke bevoegdheden niet onder de vleugels gekomen zijn van een of andere seut of boer. Een rampscenario dat wel even te vrezen was, want naar het schijnt waren er ook menstypes uit deze beide categorieën in de running voor de functie van nieuwe minster van Fijne Dingen. Maar gelukkig zijn we daar even aan ontsnapt. Merci Gwendo!

Ik weet nog niet wat Sven Gatz precies van plan is met al zijn bevoegdheden. En als hij een ernstig mens is, weet hij dat zelf ook nog niet. Veel nadenken en weinig praten is nu aan de orde, wellicht.
Natuurlijk moet/mag hij zich straks niet alleen met Brussel bezighouden, maar ik vind het alvast een hele opluchting dat daar binnen de Vlaamse Regering iemand aan de knoppen zal gaan zitten die de hoofdstad door en door kent, in al haar geledingen, en die er bovendien ook nog van houdt.

Idem voor Cultuur. Bij het lezen van zijn Bastaard voel je Gatz' passie voor woorden, voor muziek, voor theater, voor film, voor musea zo van het blad lopen. Het zou me dus sterk verbazen (en ontgoochelen) indien hij die disciplines zou onderwaarderen tijdens zijn komende ambtsperiode.

Wat hij precies over media denkt en hoe die in het Vlaanderen van de 21ste eeuw moeten functioneren, is vandaag nog niet bekend. Hopelijk deelt hij mijn mening dat we eigenlijk geluk hebben, hier, met onze media. En dat onze radio- en televisiezenders, onze kranten en bladen over het algemeen een meer dan behoorlijk niveau halen en dat het dus een goed idee is hen in die vaart te steunen wanneer het nodig is en hen anderzijds zoveel mogelijk met rust te laten. Omdat de media moeten doen wat ze moeten doen.

Verse bodding
Maar wat me nog het meest positief stemt, is de manier waarop hij het in zijn schrifturen over zijn Vlaamse vader en zijn plutôt Franstalige moeder heeft, over zijn grootouders, over zijn eeuwig liefdesdilemma tussen Daring Molenbeek en R.S.C. Anderlecht, over de poëzie in de schijnbaar anonieme straten van Sint Agatha-Berchem en Jette, over hoe hij uitkeek naar de dinsdagen, wanneer er in de Molenbeekse koude bakkerij waar zijn ma werkte, verse bodding geleverd werd.

Een minister van Cultuur die weet wat bodding is, een aloude Brusselse armemensenlekkernij op basis van oud brood, en die dat daarenboven ook nog lekker vindt, kan in mijn ogen al helemaal niets meer verkeerd doen.

Claude François of niet.

Sven Gatz, namens niemand anders dan mijzelf (dat is al een hele hoop) wens ik u het allerbeste met uw komende vijfjarenplannen voor Cultuur, Media, Brussel en Jeugd, toevallig trouwens ook de dingen waarvoor ik mijzelf ook écht interesseer.

Van harte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234