Woensdag 04/08/2021

'Gelukkig zijn, het is een gave'

Veel tjoenken heeft het leven hem nog niet uitgedeeld en zijn carrière loopt als een trein. Het gaat goed met Titus De Voogdt, vanaf vrijdag te zien in het stuk De geschiedenis van de wereld aan de hand van banaliteiten. Zijn geheim? 'Ik denk altijd maar: kalm blijven. Doordoen.'

Eerst was er die titel. De geschiedenis van de wereld aan de hand van banaliteiten. Gefascineerd als ze beiden zijn door wetenschap, en verslingerd aan programma's als How It's Made op Discovery Channel, begonnen Johan De Smet, de directeur van het Gentse jeugdtheater De Kopergietery, en acteur Titus De Voogdt te schrijven aan een stuk dat "een soort geschiedenisles, maar dan over gewone voorwerpen" moest worden.

Al snel bleek dat ze een emotionele kapstok nodig hadden. Zo werd de 'geschiedenisles' het verhaal van een zoon die voor zijn stervende moeder, een wetenschapster, zorgt. "Als iemand sterft, begin je jezelf vragen te stellen", legt De Voogdt uit. "Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Waar ga ik naartoe? Het zijn de grote levensvragen die ook vragen naar het ontstaan van de wereld en het leven oproepen. Waarom sterven mensen? Waar ga je naartoe als je doodgaat? Hoe zit een lichaam in elkaar?

"Als je zoiets meemaakt, keer je ook in je binnenste. Dat wereldje-op-zich zetten wij op scène. En van daaruit trekken we lijntjes naar het grote universum. Het levert een mooi contrast op."

Nog een mooi contrast: de moeder wijdt zich helemaal aan de wetenschap, maar verwaarloost wel haar zoon en de wereld rond haar. Verlies jij jezelf soms zo in de kunsten dat je vergeet te leven?

Titus De Voogdt: "Nee. Ik ben het type wiens creatieve pijp tegen zes uur 's avonds wel opgerookt is. Dan ga ik naar huis en geniet ik van de tijd met mijn dochter en mijn lief. Ik hoef na een voorstelling of repetitie ook niet per se na te praten of nog uren door te werken. Ik kan perfect thuiskomen en gewoon wat televisie kijken. Dan denk ik niet: 'Ik moet nog een moeilijk boek lezen om dat te verwerken in een voorstelling.'

"Ik denk altijd maar: kalm blijven. Doordoen. 'Alleen kalmte kan u redden': het is mijn levensmotto. Zelfs als ik in een project zit waarvan ik voel dat het niet goed komt, blijf ik kalm. Het is dan maar zo. Ik word daar niet gelukkig van, maar de wereld vergaat niet. Wel vind ik dat dan oprecht jammer. Als een schilder een werk maakt dat hij niet goed vindt, gooit hij het weg. Als theatermaker en acteur kun je dat niet doen, omdat de voorstellingenreeks op voorhand al vastgelegd worden. Dus moet je op scène met een slecht schilderij, dat je dan zo goed mogelijk probeert op te smukken. Het hoort erbij."

'Ik ben geen schrijver', zei je ooit. Was het schrijfproces dan een martelgang?

"Helemaal niet. Een theaterproductie schrijven is iets anders dan een boek schrijven. De geschiedenis van de wereld is niet geschreven als een boek en het voelde ook niet alsof ik een boek moest schrijven."

Toch zitten er zinnen in die zo in een boek kunnen. Die ene passage bijvoorbeeld: 'Elke mens die sterft, is een museum dat afbrandt. Maar in uw geval heb ik nooit alle schilderijen kunnen bekijken.'

"Die eerste zin is een citaat van Lou Reed en die tweede hebben wij eraan geplakt. Zo'n schrijver ben ik. Ik hoor of lees iets en trek het naar mijn eigen universum. Zo puzzel je iets nieuws in elkaar. Alles is al gedaan, dus kan je maar beter slim recycleren. Mij moet je niet in een torenkamer opsluiten met een typemachine. Ik moet van alles kunnen zien en meemaken, moet kunnen discussiëren over het leven met andere mensen. Ik werk niet goed alleen. Dat is ook mijn grote kracht. Het maakt dat ik optimaal functioneer in groep."

De geschiedenis van de wereldis een hoopvolle voorstelling. Is optimisme een morele plicht?

"Absoluut. Ik probeer positief te zijn, vriendelijk ook. 'Goeiendag' zeggen tegen de mensen als je ergens binnenkomt, vriendelijk zijn tegen obers, conducteurs en bakkers. Ik ben ervan overtuigd dat je daar iets voor terugkrijgt. Is het niet de dag erop, dan wel een maand of een jaar later. Niet dat ik in karma geloof. Dat lijkt me gewoon een ingewikkelde manier om uit te leggen dat het loont om positief in het leven te staan. Ik heb ook wel eens een slechte dag en kaffer ook wel eens mensen uit, maar dan heb ik daar achteraf wel spijt van. Ook als ik iets slechts heb gezegd over iemand anders, denk ik al snel: 'De Voogdt, hou in het vervolg toch uw klep.'"

Zou jij voor je zieke moeder zorgen, zoals je personage doet?

"Een moeilijke kwestie. Je maakt jezelf wijs dat de zaken tegenwoordig anders liggen. Mensen bouwen meer pensioen op, de zorgsector is een stuk professioneler geregeld. Je bent niet meer verplicht je ouders in huis te nemen. Je hoopt ook dat het nooit nodig zal zijn, dat ze lang gezond zullen blijven en op een bepaalde dag rustig inslapend sterven.

"Het is een vraag die me bezighoudt, net als de vele andere typische vragen die je je begint te stellen wanneer je ouder wordt, kinderen krijgt, een huis koopt en je afvraagt wat nu precies je beroep is. Voor je dertigste ben je daar niet mee bezig."

Heb je soms heimwee naar die zorgeloze periode?

"Nee, want achteraf bekeken was ook die periode niet helemaal zorgeloos. Ik voelde me toen ook soms slecht omdat ik geen geld had - of liefdesverdriet. Het is verleidelijk je jeugd te romantiseren, maar de lucht was toen ook niet altijd blauw en de vogeltjes floten toen ook niet elke dag.

"Ik haal mijn geluk nu uit andere dingen. Uit de verantwoordelijkheid die ik nu draag voor mijn dochter, bijvoorbeeld. Voor iemand zorgen kan heel schoon zijn. Al zijn er natuurlijk wel minder leuke kanten aan die verantwoordelijkheden. Het is niet fijn om naar de bank te gaan om een lening aan te vragen voor het huis dat je wil kopen en daar te merken dat ze je vierkant aan het afzetten zijn. Maar ik klaag niet, ook omdat mijn ouders me bij die aankoop van dat huis konden steunen. Niet iedereen heeft dat geluk."

Je acteert al sinds je zestiende. Denk je soms aan stoppen? Tien jaar geleden zei je al: 'Ik zie me niet mijn leven lang van de ene voorstelling in de andere film rollen.'

"Ondertussen heb ik ondervonden dat er nog zo veel andere mogelijkheden zijn. Zelf een voorstelling maken, reportages maken voor tv, een stemmetje inspreken voor een tekenfilm, etcetera. Als ik kan verder werken zoals ik de voorbije twee jaar heb gedaan: graag. Ik heb het schoonste beroep ter wereld. De ene dag zit ik in het buitenland te filmen voor Lust for Life, het lifestyleprogramma op Eén, de andere dag mag ik meespelen in een serie die zich afspeelt in 1912 en mag ik eens een kostuum uit die tijd aantrekken. Onbewust leg ik een parcours af dat erg bij me past.

"Niet dat ik altijd tevreden ben over mezelf. Als ik mezelf bezig zie op televisie, denk ik soms: 'Dat Gents accent van je overheerst alles, De Voogdt.' Ik wil niet dat het een gimmick wordt. Ik hou van mijn taal en hoor heel graag mensen Gents babbelen op straat, maar als het te expliciet gebruikt wordt, in een reclamespot bijvoorbeeld, stuit me dat altijd tegen de borst."

Wat wel nog ontbreekt op je cv: een repertoirestuk.

"Ooit wil ik dat wel eens doen. Het is een deel van het spectrum van acteur zijn. Ik denk dat ik ondertussen genoeg gespeeld heb om ermee weg te komen. Eerder dan pakweg De meeuw van Tsjechov, zou ik dan wel voor een stuk à la De drie musketiers of Cyrano de Bergerac kiezen. Met kostuums, een valse neus en een kroonluchter waar je in mag gaan hangen."

Het doet me denken aan wat Arne Sierens me over jou vertelde: 'Titus is en blijft een groot kind: wild, nieuwsgierig en koppig.'

"Dat klopt, maar tegelijk ben ik ook een oude ziel. Ik heb de rust en relativeringsvermogen van een ouwe pé. Het lijkt contradictorisch, maar is het niet. Op veel vlakken lijken oude mensen op kleine kinderen. Nu ik eraan denk. De vader van mijn vader was net als ik. Op zijn tachtigste maakte hij nog koprollen. Hij floot ook de hele dag door en haalde graag grapjes uit. Kortom: ik kan er niks aan doen. Het zit in mijn bloed."

Je lijkt me iemand die oprecht gelukkig is. Een talent, vind ik.

"Het is een gave, ja. Niet evident in deze tijden. Ik merk het rondom mij. Mensen werken hard, er komt veel op hen af en sommigen zijn daar niet tegen bestand. Maar misschien heb ik makkelijk praten. Het leven heeft me nog niet veel tjoenkengegeven."

De geschiedenis van de wereld aan de hand van banaliteiten (14+), vanaf vrijdag 22/11 tot en met 5/12 in De Kopergietery in Gent. Daarna op tournee. www.kopergietery.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234