Donderdag 20/01/2022

Geloof niets van wat je op tv ziet

Door het succes van [Rec] was er meer financiële ademruimte. Toch heb je in deze sequel het gevoel dat de makers vooral geprobeerd hebben trouw te blijven aan de lowbudgetspirit van het origineel. “Dat klopt”, legt Paco Plaza uit. “Het moeilijkst aan de sequel was om ons te isoleren van het succes en de internetaanhang die ontstaan was na de eerste. [Rec] was een experiment van twee vrienden met een videocamera en een stel onbekende acteurs. We hebben wat meer speciale effecten ingelast, maar sfeer en geest zijn hetzelfde. Het moest een speeltuin blijven waarin we nog even vrij konden spelen.”

De [Rec]-films passen in de traditie van een griezelfenomeen als Cloverfield of een trendsetter als The Blair Witch Project door de hoge realiteitsimpact en het gebruik van een subjectieve en beverige handcamera. Hoe essentieel was The Blair Witch Project voor jullie?

Paco Plaza: “Onze belangrijkste referentie was toch de horrorklassieker Cannibal Holocaust en vooral de televisie. We wilden de livetaal van tv exploreren. Die wordt door de kijker vaak geassocieerd met een documentaire realiteit. Men denkt dat alles echt is wat men ziet. Dat realistische reportagegevoel vind je zowel in Cannibal Holocaust als in The Blair Witch Project terug, maar Cannibal dateert wel van 1980. Blair Witch was de eerste film die op een slimme manier het internet gebruikte als promotiekanaal. Toen ik de film voor het eerst zag, was ik er niet wild van. Maar voor we aan [Rec] begonnen, heb ik hem nog eens opnieuw bekeken. Hij is toch met veel brio gemaakt.”

Wie of wat symboliseert het kwaad in de film?

“De [Rec]-films zijn opgevat als een videogame zoals Silent Hill. De personages trekken alsmaar dieper richting hel om met de grote slechterik of schepper geconfronteerd te worden. Voor ons was het belangrijk dat het kwaad is ontstaan door menselijke inmenging. Vandaar zochten we naar een kwaad dat niet in intellectueel maar in fysiek opzicht storend werkt. De acteur die het kwaad voorstelt, heeft het Marfansyndroom, de erfelijke ziekte die ook Abraham Lincoln had volgens sommigen. Zijn tengere lichaamsstructuur provoceert een ongemak. Maar ergens zijn de films ook een metafoor voor onze angst en paranoia omtrent alles wat vreemd is.”

In [Rec]2 probeert een priester het kwaad uit te drijven. Is dat een referentie aan de Spaanse inquisitie of een knipoog naar The Exorcist, de moeder van de moderne priesterhorrorfilm?

“Meer The Exorcist. Ik moest niet onmiddellijk aan de inquisitie denken maar het is leuk als die link gelegd wordt. De priesterfiguur is vooral verbonden aan een iconisch personage als John Constantine uit de comic Hellblazer of een comicserie als Preacher. Het beeld van een priester met een geweer vonden we heel opwindend. We wilden dat hij een Clint Eastwoodlook had, een though guy maar dan een priester. En aan die verwijzing naar The Exorcist kun je nauwelijks ontsnappen. Het is voor ons ook een heel belangrijke film geweest.”

In referentieboeken over horror wordt vaak gezegd dat het genre in Spanje lange tijd niet gegroeid is door de macht van de katholieke kerk?

“We hebben geen grote traditie, dat klopt. Tijdens Franco werd horror ook beschouwd als een minderwaardig genre. Mensen als Jess Franco of Paul Naschy werden niet naar waarde geschat. Álex de la Iglesia heeft het pad geëffend in de jaren negentig met The Day of the Beast. Nu hebben jonge horrorregisseurs het veel makkelijker om een producent te vinden. Hou bijvoorbeeld een talent als Eugenio Mira in de gaten. Mijn generatie van horrorcineasten is opgegroeid in een tijd dat er in Spanje maar één televisiestation was. Maar de macht van de media is tegenwoordig zo buitengewoon dat onze notie van wat werkelijk is of niet alleen nog maar afhangt van wat we op tv zien. Dat hebben we met de [Rec]-films in vraag willen stellen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234