Woensdag 18/05/2022

Gekooid in de Kempen

'Dit soort vrouwen herken je van op honderd meter: allemaal een Cartier rond de pols, ze laten zich een coupe soleil aanmeten bij dezelfde kapper, drinken bij voorkeur sherry, pardon, droge sherry'

Anne de Graaf / Foto Gert JochemsDe angsten van Nederlandse miljonairsvrouwen in België

'Sherrytantes' noemt men ze, naar het aperitief waarmee ze de stilte doen spreken achter dichtgesjorde vitrages. Het komt er moeizaam uit, maar sommige Nederlandse miljonairsvrouwen in België zijn bang. Doodsbang als hun man de riante pastorievilla verlaat voor de wekelijkse minitrip naar zijn randstedelijk bedrijf. 'Mijn huis is een kijkdoos. Doe ik het licht uit, dan zie ik ze niet komen. Knip ik het aan, dan zie ik duizenden ogen staren.' Hansje Raatjes was eenzaam, rijk en verlaten door Philips-baas Cor Boonstra. Een uitgelezen recept voor een ontvoering.

Haar gangetje ging ze die vrijdag medio november, zoals veel Nederlandse dames in de gemeenten benoorden de Scheldestad. Telefoontje hier, telefoontje daar, aankleden - donkerblauwe broek, dito mantel, rode coltrui - babbel met het hulpje, opmaken, BMW in, afstandsbediend hek voorbij, naar Antwerpen, een gesprek over een cursus Frans in taleninstituut Inlingua.

Kwart voor twee moet het geweest zijn, toen een onbekende hand Hansje greep op de Frankrijklei. De getrainde golfster bokste op de rug van de kidnapper. Passanten zagen de schermutseling, wendden deemoedig de blik af. Zo'n dame in conflict, dat kon alleen maar haar wettelijke echtgenoot zijn... Vier uur later kruipt dezelfde deftige dame over een duinflank in Hoek van Holland. Wezenloos voor zich uit kijkend, de vingerkootjes gebroken, verkleumd, een gapende wonde aan het voorhoofd. Mirakel: ze heeft de ontvoering overleefd. Waarom weet ze zelf niet. Een buurtbewoner verplettert haar bijna als hij zijn garage uitrijdt. "Hansje Raatjes", prevelt ze. "Boonstra", probeert ze nog eens, hopend dat een (Philips-)lampje branden gaat. Een kwartier later baadt het hoopje mens in de blauwe zwaailichten van de ambulances van het Haagse Leyenburg-ziekenhuis. Terwijl ze later op die avond geopereerd wordt, ontdekt de Vlaardingse politieofficier Ab Van der Werf dat ze de echtgenote is van de nummer één van Philips, Cor Boonstra. Philips? Het onderzoek wordt gesloten voor de buitenwereld.

Het is een magere troost, maar er zijn meer Hansjes Boonstra ten noorden van Antwerpen. Een kleine schare, maar ze bestaat. "Nederlandse vrouwen, jonge moeders vaak", vertelt een lid van de criminele sectie van de Brasschaatse BOB. "Ze brengen de weekdagen gescheiden door van hun mannen. Die overnacht in een flat of servicehotel in de Randstad (de regio tussen Rotterdam en het noorden van Amsterdam, AdG). Voor zaken. Zij bevinden zich in zo'n miljoenenpand - Brasschaat, Schilde, Wezel. U begrijpt: de gouden kooien. Wekelijks krijgen wij alarmsignalen binnen: over telefonische dreigementen, gluurders of alarminstallaties die op tilt slaan, het lijken wel aflopende wekkers. In Noord-Antwerpen kun je, meer dan elders, zien dat (te) veel geld niet gelukkig maakt."

Een zakelijke scheiding van tafel en bed is onoverkomelijk in jonge gezinnen, betoogt manager in ruste Leo Wasser (60) in Kapellen. "De Nederlandse wegen slibben dicht, er is geen doorkomen meer aan. Wie in de spits vanuit Antwerpen naar Den Haag of Rotterdam wil, is drie uur zoet. Ook via de havenweg."

Brasschatenaars weten het al langer: kapitaalkrachtige maar werkende Nederlandse koppels nemen maandagochtend in clubverband afscheid in café De Kroon op de Brasschaatse Bredabaan. Eén koffie samen, daarna spreken ze af voor woensdag- of vrijdagavond. Met Miep, Bep en Jaap. Bij de borrel, in hetzelfde café. Dan gaat ieder zijn weg, als kotstudenten bij vertrek op het perron naar Leuven of Gent. Alleen is de portefeuille dikker.

De Nederlandse scenarist Guus Vleugel wijdde dit jaar een satirisch toneelstuk aan de achtergebleven miljonairsvrouwen in de Antwerpse rand. In Facelift laveren de sherrytantes met draagbare telefoons van de golf practice naar de 'betere traiteur', de plastische chirurg en als finish het theesalon. Onderweg beheersen de kuiten van de tennisleraar het gesprek. Of de vraag of het onder O.S.M. ('Ons soort mensen') wel bon ton is om roddelbladen zoals Privé in huis te halen, naast De Telegraaf en het NRC.

Wie de regio kent, weet dat de scenarist veldwerk moet hebben verricht in de buurt van de golfbanen van Rinkven en Brasschaat, waar Hansje Raatjes-Boonstra balletjes sloeg. Tenminste, als ze niet overwinterde in de buurt van de Layford Key Private Golf Club, op de Bahama's. Toen haar man nog voor voedingsgigant Sara Lee / Douwe Egberts in Chicago werkte, had Hansje eerlijk te kennen gegeven liever op het eiland te willen wonen: het klimaat was er milder en ze kon er trainen. Ze behielden het huis toen Cor werd overgeplaatst naar Europa. Tot voor haar ontvoering pendelde Hansje Raatjes in de wintermaanden tussen België en Nassau.

Een gesloten gemeenschap achter barelen, zo is de golfbaan van Rinkven. Een journaliste van De Telegraaf mocht er vorige week rechtsomkeert maken toen ze naar informatie viste over Raatjes. Alleen als kandidaat-golfer kom je er wel iets aan de weet: dat je, in tegenstelling tot de banen elders, niet door de ballotagecommissie 'goed' bevonden moet worden. Een bom lidgeld volstaat, vooraf te betalen welteverstaan.

Na twee bezoeken wil een intieme vriend van de golfbaan wel wat over Hansje Boonstra kwijt. "Ze is een innemende, kordate vrouw die niet op de voorgrond treedt. Hansje is niet het typetje dat feestjes afloopt. Pas toen Cor topman bij Philips werd, kwam hij in de schijnwerpers te staan. En tja, veel geld, dat steek je niet zo makkelijk weg. Hij kocht het vliegtuig van Julio Iglesias, maar Hansje bleef een achtergrondfiguur. Op een receptie sloop ze liever weg om biertjes te gaan drinken met mensen die ze aardig vond."

Hansje? Gemakkelijk te volgen, zegt een journalist die in de streek woont. "Dat soort vrouwen herken je van op honderd meter: allemaal een Cartier rond de pols, ze laten zich een coupe soleil aanmeten bij dezelfde kapper, drinken bij voorkeur sherry, pardon, droge sherry. Op de thee in café de Loteling, op de borrel in café Vogelenzang, brood van bij bakker Delafaille en vlees van bij slager Gijsels in Schilde. Absolute hits, die adressen. Anders is niet lekker. De dames toeren rond in een Jaguar of Mercedes décapotable. Als ze niet bridgen, dan golfen ze of gaan ze op reis. Samen. Naar Marbella, of balletjes meppen op de banen van Quinta do Lago in de Algarve. Gezellig, toch?"

Bep (32) - Beppie voor de vrienden - kent the way of living maar ze kreeg haar bekomst. Drie jaar geleden verhuisde ze met haar aanstaande naar Brasschaat. Er kwam ruzie, ze scheidden na een jaar. Zij zocht de Randstad op. Haar ex, een snelle rondbuikige yup, is een van de rijkste Nederlanders. Hij staat in de vermogenshitparade in het financiële maandblad Quote. Een referentie, en tegelijk een bedreiging. "Ook foute ogen lezen Quote!', waarschuwde zijn moeder onlangs.

Beppie kreeg vooraf alleen maar de geneugten van het Bourgondische leven in de Noorderkempen voorgespiegeld. "Ongelooflijk: een slager om de hoek met wel zes soorten paté, verse broodjes - pistolets - op zondag, een reuzegroot assortiment wijnen die Albert Heijn doen verbleken, goede restaurants, en ruimte. Vooral ruimte. Uit met hutje mutje op elkaar."

Beppie kreeg ruimte. Van een knusse maar gehorige torenflat met drijflichtjes in de Randstad verhuisde ze naar het huurhuis. Een kast van een villa midden in het bos, op 'het landgoed met de oprijlaan.' "Honderdduizend betaalden we, maandelijks. Ik weet het: een bom geld", verzucht ze. "Maar goed, we wilden het eerst proberen, leven in België. Achteraf ben ik blij dat ik me niet verder engageerde, dat ik het lef had eruit te stappen. Zodra je het geld gewend bent, is afkicken niet simpel. Je lijdt aan ontwenningsverschijnselen. Je bent zo gewend dat alles te koop is.

"Hij was de godganse week in Randstad. In het begin reisde ik mee naar het hotel. Naarmate de vlam tussen ons doofde, gebeurde dat steeds minder. Hij was ook minder bereid op en neer te rijden. Plots werden de files hem te veel. Ik vermoedde dat er iemand was, maar in die middens durf je daar niet over te spreken. Iedereen zwijgt voor elkaar."

Cor Boonstra maakte afgelopen woensdag de breuk met zijn maîtresse kenbaar in een enigmatische fax, die uitging van een Amsterdams advocatenbureau: "In onderling overleg, en om persoonlijk moverende redenen en gegeven de omstandigheden heeft het paar besloten de relatie te verbreken."

Boonstra leefde al ruim een jaar niet meer met Hansje onder één dak. Cor was gevallen voor de charmes van Sylvia Toth. Hij werd de vijfde partner van de vrouw die een onnoemelijk fortuin verwierf nadat ze het zieltogende Amsterdamse uitzendbureau Content had overgenomen. Toth had raak gespeculeerd: de interimbusiness was aan een revival begonnen. En ze verkocht haar florerende zaak toen die in haar zenit stond. Net voor de beurs ineenstortte, deed ze het haar resterende aandelenpakket van de hand. Driemaal bingo. Cor trok in bij Sylvia in de binnenstad van Den Haag. Hansje Boonstra, die zich alleen nog bij haar meisjesnaam liet noemen, bleef achter en hield zich recht met haar golfpassie. Hansje Raatjes, die kreeg de pastorievilla.

"Ik verging van de eenzaamheid", reconstrueert Beppie moeizaam. "De Belgen in Brasschaat, ze laten je tot op zekere hoogte binnen in hun privé-leven. Dan is het klaar, fini. Vooral de lange winternachten alleen met mijn kind blijven me bij. Hij was weer eens weg, voor zaken. De muren kwamen op me af. Ik rende schichtig de trappen op en af, doodsbenauwd dat iemand me bespiedde vanuit het bos. Ik leefde als in een kijkdoos. Deed ik het licht aan, dan voelde ik me bekeken door duizend ogen. Knipte ik het uit, dan was ik bang voor inbrekers. Ik zag niks."

Niek de Boer, van het Bredase immobiliënkantoor De Boer en Partners, verkoopt villa's aan vermogende Nederlanders. Hij laat in het midden of hij de familie Boonstra aan het Wezelse optrekje hielp. Wel geeft hij toe dat hij aan mensen van het genre Boonstra verkoopt. De prijs van zo'n kloeke pastorievilla schommelt tussen de 30 en de 80 miljoen. "Natuurlijk zijn al die huizen beveiligd. En als er geen systeem aanwezig is, laten ze dat installeren, al was het voor de verzekeringen."

De Boer kan zich goed voorstellen dat bepaalde vrouwen bang zijn in hun grote huis. "Zeker na het dossier-Boonstra, al mogen we dat niet dramatiseren. Ook in andere landen staan er grote huizen met vrouwen alleen." De Boer onderschrijft eveneens dat werkende mannen tijdens de week in de Randstad overnachten. "Het komt ons goed uit dat veel huizen 'conciërge in' verkocht worden. De kopers hoeven geen mensen te zoeken. De conciërgevrouw fungeert als hulpje in huis, de echtgenoot als tuinman of chauffeur, naar believen."

Jantje Woudjans (42) woont al twaalf jaar in Antwerpen. Ze is weduwe maar vond een nieuwe vriend: een Nederlander. Hij pendelt, zij beheert het vermogen, ze kiest waar ze woont. En dat doet ze grondig, kiezen: Jantje is aan haar vierde huis toe. Van Zoersel over Schilde, van Merksem tot in Brasschaat beleefde ze in tien jaar achtereenvolgens de Provençaalse, de rustieke en de hypermoderne stijl.

Jammer, maar het laatste huis vindt ze weer niets. Jantje is, net als Beppie, in behandeling bij een psychiater. Want ze vermoedt dat ze niet de enige is het leven van haar vriend. Een waarzegger en een aromatherapeut boden nog geen soelaas.

"Ik begrijp het niet", betoogt ze. "Ik vind België oergezellig maar om een duistere reden kan ik er mijn draai niet vinden. Waar ik ook ga, ik voel me ongemakkelijk. Nooit voel ik me thuis."

Het gerecht tast in de zaak-Boonstra nog altijd in het duister. Genetisch onderzoek op haren, gevonden in het voertuig van het ontvoeringsslachtoffer, leidden niet tot een match. Net als tussen de eiken aan de pastorievilla in 's Gravenwezel is een enigmatische stilte ingevallen rond Cor Boonstra en de zijnen. Of is het beter te zeggen: rond Philips en de zijnen?

De Nederlandse woordvoerder heeft de Belgische justitie streng aangemaand geen details te onthullen over onderzoeksvorderingen. Na een artikel over afpersing in De Telegraaf liet Philips, na een week van radiostilte, luidkeels verstaan dat niemand, maar dan ook niemand van de top onder chantage gebukt gaat. Nonsens, zegt de woordvoerder. Mevrouw Boonstra heeft er een magere boodschap aan. Ze komt langzaam bij op de intensive care. Twee agenten bewaken haar kamer in Den Haag. Hoewel, mager... Kort na de officiële aankondiging van de breuk tussen Philips-topman Cor Boonstra en zijn maîtresse Sylvia Toth lekte het nieuws uit dat Cor weer helemaal aan de zijde van vrouw Hansje staat. Deze keer volgde er geen rabiate ontkenning. De hereniging van de Boonstra's biedt - los van amoureuze, publicitaire en/of gewetensoverwegingen van de Philips-baas - één pertinent voordeel: de bewakingsagenten verhuizen van de flat van Toth in Den Haag naar de pastorievilla in 's Gravenwezel. Blijft Hansje gekooid, dan is ze niet meer alleen in de Kempen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234