Donderdag 28/01/2021

GEKLEURD

Met groeten van de duivel

Op de kronkelende krijtlijnen tussen indiepop, psychedelica en krautrock jaagt het Belgische DVKES zijn eigen staart achterna, als een onrustige hond. Het levert een debuut op dat je best beluistert met het volume op elf en de blik op bezeten.

De hooks lijken zich aanvankelijk aan de regels van een popsong te willen houden. Maar daarna ontaardt Push Through van de weeromstuit onder impuls van de groepsleden. Een gitaar derailleert al eens in een dronken ijlkoorts, terwijl de cryptische teksten zich een weg banen naar door mos overwoekerde deeltjes van je hersenschors. De zang twijfelt tussen de onderkoelde aanpak van Alex Turner en de sneren van Liam Gallagher.

Een andere keer lijkt het dan weer alsof de duivel een delirium beleefde terwijl hij de songs inspeelde. Zo daal je af in de donkerste krochten van de krautrock ('Put to Bed'), en danst de wolkenhemel psychedelisch voor je ogen in het slepende 'Untie Your Hands'. Straf spul, in een productie van Mario 'Triggerfinger' Goossens. (WMR)

Pretentieloze pleziertjes

Een vroeg kerstcadeautje van Last Shadow Puppets? Laat maar komen! De zes liedjes op dit tussendoortje zouden in één dag zijn opgenomen in een New Yorkse studio.

Op de alternatieve versie van hun eigen 'Aviation' na, verrassen deze extraatjes behoorlijk. Niet altijd om de juiste redenen: 'Les cactus', een Jacques Dutronc-cover, is potsierlijk en misplaatst.

Stukken beter is 'Totally Wired', oorspronkelijk van The Fall, dat het gal uit het origineel verruilt voor een soort Stooges-achtige leute. Van 'Is This What You Wanted' van Leonard Cohen blijf je best af, maar kijk, Alex Turner en Miles Kane walsen er doorheen zonder al te veel porselein uit de kasten te flikkeren.

Soit, pretentieloos. Zo kennen we deze britpoppers anders niet. (Domino)

Jekyll zonder Hyde

Kan Abel Tesfaye wedijveren met al die andere R&B-supersterren (Drake, Bruno Mars, Rihanna) die het voorbije jaar platen releasten die én op artistiek vlak interessant waren én de popmuziek van morgen zullen sturen? Nou...nee.

Voor Starboy, zijn zesde album, gooide The Weeknd een resem handelsmerken overboord die van hem een uniek personage maakten. De sociaal gestoorde, kinky Don Juan die op decadente feestjes vrouwen met smerige psychologische spelletjes in zijn web lokte, is zo goed als vervaagd. Jammer, want het was een vermakelijke karikatuur. Origineel in het genre, bovendien.

Ook productioneel speelt de Canadees op veilig. De titeltrack met Daft Punk is goed maar te eenvormig, wat geldt voor meer dan de helft van deze plaat. 'False Alarm' is een gedrocht, 'Reminder' doodsaai, 'True Colors' vreselijk ordinair. Volgende keer gewoon weer lekker boosaardig, Weeknd? (XO / Republic Records)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234