Woensdag 21/10/2020

Gehakt royaal

Laat mij van deze column eens misbruik maken om wat informatie in de krant te gooien die op andere momenten en plaatsen makkelijk tussen de plooien valt. Het is herfst. Het is de tijd van 11.11.11 en de Voedselbank. Het is de tijd waarin een beroep wordt gedaan op de solidariteit van mensen met een gemiddeld en hoog inkomen. In de tweede helft van oktober nodigde winkelketen Delhaize u en mij vriendelijk en vooral niet dwingend uit om aan de kassa iets achter te laten uit ons goedgevulde boodschappenkarretje. Voor de Voedselbank, voor landgenoten die in diezelfde periode nooit eens voor de luxevraag staan of de aankoop van al dat mierzoete snoepgoed - Halloween, Sinterklaas, kerstman - wel verantwoord is. Voor veel alleenstaande moeders met kinderen - de kwetsbaarste groep, altijd en overal - stelt die vraag zich niet eens. Wel deze: 'Hoe slaag ik erin om mijn kinderen elke dag een maaltijd voor te schotelen met de nodige voedingswaarde?'

Voor veel mensen is de eerste, maandelijks terugkerende zorg: hoe betaal ik de huur en de vaste kosten? "Zorg eerst dat je de huur betaalt en kijk dan wat er nog over is voor de andere dingen", zo adviseert een Nederlandse vrijwilliger van de Voedselbank de mensen bij wie hij per week zo'n twintig à dertig voedselpakketten gaat uitdelen. Op de lijst van "de andere dingen" staan ongetwijfeld veel etenswaren die de meeste mensen achteloos uit de winkelrekken nemen. Want ach, het kan er altijd wel bij. Nog een hapje voor en een zoetje na. En toch maar liever die iets oudere whisky. Al enige weken spookt er een getuigenis door mijn hoofd van een vrouw uit de vierde wereld, arm dus, die op Radio 1 aan Geertje De Ceuleneer uitlegde hoe ze er om de zoveel dagen wel eens in slaagde om genoeg eurocenten opzij te leggen voor een portie gehakt. En dan was het feest! Let er overigens op dat in de vierde wereld niet de euro de munteenheid is, maar wel de eurocent, het koperkleurige kleutergeld dat u en ik het liefst afgeschaft zien omdat het zo onhandig is. Toch voor de koopwaar die wij ons doorgaans aanschaffen. We hebben het liefst mooi afgeronde prijzen. Wij denken hooguit twee keer na voor de deur van een iets te dure eettent, op een moment dat onze rekening onder de voor betaalkaarten toegelaten limiet duikt. En stappen dan meestal toch nog binnen.

"Eén op de 100 Belgen heeft dagelijks niet genoeg te eten", zo leert de website van de Belgische Voedselbank. Tienduizend Belgen dus, toch al een flink uit de kluiten gewassen dorp zo samen. Vermenigvuldig met factor tien en je komt aan het aantal landgenoten dat elk jaar 'iets' krijgt van wat u en ik de vorige maand met knagend geweten uit onze boodschappenkarretjes hebben laten vallen aan de kassa van Delhaize.

Nee, eerlijk zijn, misschien hebt ú een stuk van uw rijkdom afgestaan, ik niet. Laat mij van deze column ook eens gebruik maken om wat schaamte van me af te schrijven. Ik heb in die tweede helft van oktober ook een aantal keer staan aanschuiven bij Delhaize en volstrekt níéts uit mijn boodschappenkarretje opzijgezet voor de Voedselbank. Ik heb de affiche met de geknoopte vork straal genegeerd. Mijn rekening stond al in het rood, wegens een iets te duur uitgevallen vakantie. Ik ben een ziekelijk verkwister. Ik koop meestal te veel, te duur, te onbezonnen. Elke week gaat er zo een pak al dan niet aangesproken voedsel de vuilnisbak in, omdat de versheidsdatum verstreken is. Al is het maar met één dag. En het is erger dan dat. Ik ben ook een onwaarschijnlijke sloddervos. Vaak vind ik ergens in een jas- of broekzak een verkreukelde maaltijdcheque van 6 euro waarvan de geldigheid verstreken is. Een vodje papier, ooit 600 eurocent waard, goed voor een meer dan kloeke portie gehakt. Voor een hachée royale. Hoeveel precies weet ik overigens niet, want - veelzeggend genoeg - ik weet zelfs bij benadering niet hoeveel dat spul per kilogram kost. Al prop ik het regelmatig in mijn winkelkarretje.

Ik voel me dan ook direct aangesproken, ja, geviseerd door de baseline van de Belgische Federatie van Voedselbanken: "De strijd tegen honger en verspilling in België". Elk jaar verdeelt de Voedselbank in België met 185 vrijwilligers ruim 7,7 miljoen ton voedsel, ter waarde van 12,1 miljoen euro. 11,6 procent komt van de inzamelingsacties van Delhaize en Douwe Egberts (dat sinds vijf jaar voor elk verkocht pakje koffie twee koffiekopjes aan de Voedselbank schenkt), 26 procent van de Europese Unie (steun die in 2002 overigens flink is teruggeschroefd), 3,4 procent komt van groenteveilingen en de grootste hap (59 procent) komt rechtstreeks van bedrijven en distributie. In dit land van melk en honing is het voor vele bedrijven goedkoper om overtollig voedsel weg te geven dan het te vernietigen.

Tonnen voedsel, genadebrood. En geen grammetje van mij daarbij dit jaar. Er knaagt iets, op deze verlekkerde bladzijden, en het is voorwaar niet de honger.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234