Zaterdag 23/01/2021

'Gegeselde stembanden'

PIETER COUPÉ (32)

Aantal edities Pukkelpop: 12

Favoriete Dave Grohl-nevenproject: de Mike Watt-plaat Ball-Hog or Tugboat? uit 1994.

"Ik ben een muzikant en ik speel liedjes. Meer is het niet", zei The Tallest Man on Earth (Vrijdag, Club, 21.25 uur) ooit in deze krant. En ja, meer dan een kerel met een gitaar was er vrijdagnacht niet te zien. Het bleek voldoende: wat was dit een triomftocht voor de Zweed Kristian Matsson. De Grote Man ontpopte zich in de Club tot een extroverte folkie die elke zin zong alsof het zijn laatste woorden waren. Nu eens schetste hij natuurbeelden ('Where Do My Bluebird Fly'), om dan weer te grossieren in troubadiersromantiek ('I Won't Be Found'): altijd op de vlucht, nergens thuis. Vreemd mannetje ook, die Matsson. Zo was niet duidelijk of hij Lykke Li nu prees dan wel beledigde door 'Leading Me Now' - "een liedje over een paard" - aan haar op te dragen.

Voor het publiek maakte het niets uit: élke song werd luidkeels meegebruld en The Tallest Man moest nog maar tokkelen op zijn gitaar of hij oogstte een oorverdovend applaus. Niet verwonderlijk dat de Club een toegift eiste én kreeg ('Like the Wheel'), zelfs nadat roadies het podium half hadden ontruimd. Net daarvoor had Matsson zichzelf gekroond tot 'King of Spain'. De Spaanse troon ligt niet in Mattsons bereik, maar vrijdag kroonde hij zich alvast tot Koning van Kiewit.

Afghan Whigs (Marquee, 00.25 uur) speelde na middernacht. Terecht: weinig bands vatten zo goed de sfeer van de donkere uren. Al van bij de opener 'Crime Scene Part One' hoorde je dat de Whigs-mix van gitaarrock en Motown-soul, elf jaar na de split, nog niets aan kracht heeft verloren. Gitaren kletterden de tent in, en Greg Dulli geselde zijn stembanden tot het uiterste. Onvoorstelbaar dat Dulli na zo'n liederlijk leven nog zo hard kan uithalen.

Dulli's duistere jaren zijn voorbij, maar het kost hem weinig moeite om zich opnieuw in te leven in zijn oude songs, die bol staan van leugens, bedrog en zelfverloochening. 'Gentlemen' en 'Debonair' zijn de beste en bekendste voorbeelden en werden uit volle borst meegeschreeuwd. Maar evengoed trok Dulli andermans songs binnen in zijn paranoïde universum: zo coverde hij r&b-hits van Frank Ocean en Drake als was hij een geile crooner. Liefde en libido: voor de Afghan Whigs-zanger blijven ze moeilijk te scheiden. Met 'Milez Is Ded', een broeierige ode aan dronken seks, volgde de genadeslag. "Don't forget the alcohol", zong Dulli en te oordelen naar de reactie maakten velen zich op voor een wilde nacht.

Onder de gordel

The Van Jets (Zaterdag, Marquee, 14.30 uur) doen deze zomer alleen Pukkelpop en Leffingeleuren aan met een sneak preview van Halo, hun binnenkort te verschijnen plaat waarbij Jeroen De Pessemier (The Subs) aan de knoppen zat. Dat doet vermoeden dat er meer synths zullen opduiken, en die hoorde je ook in de springerige single 'Here Comes the Light', waarmee ze zaterdag openden. Synthman van dienst was Floris De Decker van Team William, die ook meespeelde in andere nieuwe nummers. Twee ervan kwamen goed binnen, 'Danger Zone' bleek nog niet gerodeerd. 'Broken Bones' dreef op strakke ritmes en hoge synthtonen, en 'If I Was Your Man' kwam wild funkend tot een climax. Zanger annex Bowie-reïncarnatie Johannes Verschaeve ging verbaal in duel met De Pessemier, die was aangekondigd als "Iggy Pop from the South", om dan met hem het publiek in te duiken en vandaar deze ultracatchy song verder te zingen. Ook de oude nummers hadden extra glans gekregen: 'Onawa' was een galmend glamfestijn en het sleazy 'Down Below' toonde aan dat The Van Jets graag onder de gordel mikken. Toen de Belpop-klassieker 'The Future' de set afsloot, kon maar één conclusie volgen: hun toekomst ziet er stralend uit.

Tijdens 'Forever 28' stond Stephen Malkmus (Marquee, 15.55 uur) te huppelen: de man, vergezeld door The Jicks, had er zin. Een opluchting, want de ex-Pavement-zanger heeft er een handje van weg om zijn songs live de nek om te wringen. Niets daarvan op Pukkelpop: naast het zweet droop het speelplezier van Malkmus en co. Hij joeg er de ene na de andere song door en leefde zich uit in lange solo's - yep, Malkmus als gitaarheld! Met 'Speak See Remember' smokkelde hij een Pavement-nummer in zijn set, en in de cover 'Brandy, You're a Fine Girl' nam drummer Jake Morris de zang over. Luimig sfeertje dus, dat af en toe omsloeg in landerigheid. Tja: eens een slacker, altijd een slacker. Gelukkig liet Malkmus ook horen hoe spannend hij kan zijn: met jazzy gitaarwerk stuurde hij 'Real Emotional Trash' zeventien richting tegelijk uit, zonder het overzicht te verliezen.

18.10 uur: minuut stilte voor de slachtoffers van Pukkelpop 2011.

Na een weekend vol brallerige dubstep was Four Tet (Castello, 23.10 uur) een verademing: elektronische dansmuziek die niet plat op de buik gaat, het bestaat nog. Vanuit zijn laptop liet Four Tet subtiele geluidjes de Castello binnendruppelen, alsof de condens op het tentzeil verdampte in clicks en bleeps. Met schuivende ritmes en klanken die als glasscherven door de mix sneden, stuwde hij zijn set vooruit, waardoor je werd meegezogen in deze minimale technotrip.

Aan het eind klonk Four Tet alsof zijn apparatuur smolt. Hij vertraagde zijn muziek haast tot het nulpunt: een beat als een hartslag die overging in flarden uit zijn plaat There Is Love in You (2010). Het welgemeende applaus bevestigde elk woord van die titel. En vatte meteen de sfeer van het héle festival.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234