Woensdag 08/12/2021

Geen woorden

In De Bleekweide in Gent begeleidt Anna Van der Cruyssen jonge mensen. Zo ook dit vijftienjarige meisje, ontroostbaar en vooral boos. 'Ik wil mijn zus terug. Niet morgen
of gisteren, maar nu!'

"Ik wil niet meer. Ik wil niet meer! Iedereen zegt me dat ik moet, maar voor mij is het genoeg. Ik wil echt niet meer!" Met gebalde vuisten slaat dit vijftienjarige meisje op een kussen. Ze oogt klein, fragiel en kwetsbaar. Onopvallend, aanpasbaar en net niet onzichtbaar. Mocht het kussen een hart hebben, dan zou het tot het diepste geraakt worden. Elk woord van haar komt voort uit pijn. Elk woord draagt een zekere wanhoop en onmacht met zich mee.

Ze stopt niet, blijft op het kussen timmeren, terwijl de tijd langzaam voorbijgaat. Een kussen voelt geen pijn en toch wil ze het graag. Iemand of iets - het maakt niet uit wat - hetzelfde herkenbare verdriet laten voelen.

De pijn die zij dagelijks ontmoet.

Haar tranen blijven onophoudelijk over haar wangen stromen. Hier worden ze niet opgedroogd, hier krijgen ze recht op bestaan.

Ik hou afstand van haar, letterlijk en figuurlijk, om haar niet te bruuskeren, om dit belangrijke moment niet te ontkrachten.

Boos is ze. Boos op de wereld en op alles en iedereen. Vandaag ook boos op mij. Omdat ik haar niet kan helpen, niet kan troosten, haar pijn niet langzaam in slaap kan wiegen. Niet omdat ik het niet wil, maar simpelweg omdat ik het niet kan. En dat maakt het allemaal nog veel moeilijker.

Het is een fabel volgens haar, dat de pijn langzaam wegebt en dat verdergaan uiteindelijk vanzelf komt. Het is een fabel dat ze haar zus in haar hart zal voelen, mooie herinneringen zal blijven koesteren aan weleer. Het is een leugen dat ze ooit weer zal lachen om anderen hun geweten te sussen. "Want ik wil haar terug! Niet morgen, niet gisteren, maar nu." Ze snikt verder. Voor altijd en dicht bij haar zijn, dat is wat ze wil. "En als dat niet kan" - uitdagend kijkt ze me aan - "dan hoeft het voor mij ook niet meer."

"Ik kan je zus niet terugbrengen, ook al wil ik dat graag. Ik kan aan anderen niet vragen om niet meer met hun leven verder te gaan." Ik richt mijn blik naar beneden.

Tranen en verdriet zijn nooit gelijk en worden nooit op dezelfde manier geuit. Ze zijn verschillend bij iedereen en toch ken ik ze al heel goed. De stille tranen, ver weggestopt in de buik, stromend over de wangen. En de luide tranen, opgekropte emoties die uiteindelijk hun weg vinden. En wat ik ook weet: niks ter wereld kan het gedane nog ongedaan maken.

Rustig en stil blijf ik nog steeds op afstand. Totdat ze me dichterbij laat komen. "Ik ben nooit bang voor het verdriet. Het zijn niet de emoties die voor de open wonden zorgen."

"Het is genoeg", schreeuwt ze uit. "Zo kan het niet meer verder. Zo kan ik niet meer verder."

Ik knik en zie haar langzaam tot bedaren komen. "Zeg of vraag me niks. Want elk woord doet me voelen wat ik niet wíl voelen."

"Oké." Ik kijk haar aan. Langzaam probeer ik de afstand te overbruggen. Ongemerkt schuif ik haar richting uit. Ze legt haar hoofd op mijn schouder en huilt. Geluidlos maar daarom niet minder tastbaar. Ik bedenk dat we vandaag niet alleen de tijd loslaten, maar alles en nog meer.

We zitten op het einde samen en nog steeds is het stil. Schouder aan schouder, beide handen naast elkaar, onze blikken van elkaar verwijderd.

"Het is oké", zeg ik haar, "ik weet dat je haar mist!"

Intens, zwaar, ingrijpend, zo zou je het verhaal van het meisje kunnen noemen. Intens is ook een van de vele reacties op de docureeks overDe Bleekweide. Het lijkt wel alsof er twee groepen bestaan. Zij die gehoord willen worden of willen praten, en zij die willen beschermen. Beiden hebben een stem, beiden hebben een mening. Maar is het niet zo dat er in onze maatschappij steeds meer gezinnen bestaan die in dichte of verre kringen moeilijke confrontaties kennen? (V)echtscheidingen, een overlijden, zelfdoding, pestgedrag? En hebben wij geleerd om met een open blik naar deze thema's te kijken, of net omgekeerd?

Durven we hulp te vragen wanneer ons een ingrijpende gebeurtenis overkomt? Of sluiten we onze ogen en hopen we dat de nachtmerrie bij het krieken van de dag zal verdwijnen?

In deze ruimte zijn er geen 'speciale' mensen. Iedereen kan iets ergs overkomen. Ongewild raakte ook het meisje van vandaag betrokken in een pijnlijk verhaal.

Uiteindelijk gaat het altijd over mensen zoals u en ik.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234