Maandag 13/07/2020

Geen vuurwerk zonder vonk

Bij het vorige optreden van The Magic Numbers stroomde de veel grotere Ancienne Belgique nog moeiteloos vol. Dat hun publiek op korte tijd haast gehalveerd is, heeft minder te maken met de kwaliteit van de nieuwe songs, dan met het feit dat de groep nog zelden de radio haalt.

Erg vernieuwend zijn The Magic Numbers (

) niet, nooit geweest trouwens, maar ze grossieren wél in ontwapenende popmuziek waar je afwisselend vrolijk en weemoedig van wordt. Dat is deels de verdienste van zanger Romeo Stodart, wiens bitterzoete nummers nog aan diepte winnen door de bloedmooie achtergrondkoortjes van zijn zus Michelle (bas) en Angela Gannon, die het in haar eentje voor elkaar krijgt om de melodica weer een zekere cool aan te meten. Het optreden was het op een na laatste van een lange tournee, en dat had een aanzienlijke weerslag op de set. De groep speelde nonchalanter dan gebruikelijk, coverde nummers van Neil Young, Bruce Springsteen en Bob Dylan omdat die de soundtrack op de tourbus bepaalden, en smokkelden nadien ook nog het bloedmooie ‘Rhiannon’ van Fleetwood Mac de set binnen. Die covers misstonden niet naast eigen werk als ‘Mornings Eleven’, ‘Love Me Like You’ en ‘I See You, You See me’, een bloedstollend duet tussen Romeo en Angela dat al op applaus werd onthaald nog voor het goed en wel was afgelopen. De nummers uit het nieuwe The Runaway klonken misschien iets minder instant dan al die oude singles, maar ze gaven niettemin aan dat de groep geenszins ter plaatse was blijven trappelen. Er werd al eens een loop gebezigd, en bij wijze van grap speelde de band zelfs een hilarische nieuwe song waarvan de tekst uitsluitend uit groepsnamen was opgebouwd. Alleen speelden The Magic Numbers wat te lang, zodat de set aan spankracht verloor en het concert weliswaar erg gezellig werd, maar lang niet altijd even goed. En bijgevolg sloeg de vonk waar je op zat te wachten niet echt over.

Voorprogramma’s

Tijdens de bisronde lieten The Magic Numbers zich vervangen door hun roadies, en nadien werden zowel het eerste voorprogramma, Danny And The Champions Of The World, als het tweede, Duke Special, op het podium geroepen voor een geïmproviseerde jamsessie. Leuk voor de anekdote, maar een muzikale meerwaarde boden die samenscholingen niet. Dat de naakte eenvoud vaak nog het beste werkt had diezelfde Duke Special (

) overigens twee uur eerder al bewezen. De uit Belfast afkomstige singer-songwriter, eigenlijk een pseudoniem voor Peter Wilson, etaleerde op de hem toebemeten tijd zijn liefde voor vaudeville, music hall en Joy Division, met een bloedstollende cover van ‘Love Will Tear Us Apart’. Hij hamerde op zijn piano als een schrijnwerker op een plankje, en illustreerde in alle eenvoud hoe perfect nummers als ‘Brixton Leaves’, ‘Salvation Tambourine’ en ‘Diggin’ An Early Grave’ wel waren. Heel af en toe werden de songs mee ingekleurd door het geluid van een krassende platendraaier, maar veel meer dan dat had de Duke niet nodig om te overtuigen. En waar je van The Magic Numbers het gevoel had dat ze gerust vijf songs uit de set mochten schrappen, was de set van Duke Special veel te vlug voorbij. Volgende keer misschien toch maar best de rollen omdraaien, dan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234