Zaterdag 17/04/2021

Geen reliëf te bespeuren

Honderd jaar geleden stierf Auguste Rodin. Vandaag krijgt de grote Franse beeldhouwer zijn eigen film. De vraag is of hij daar blij mee zou zijn - wij kijken alvast veel liever zijn sculpturen dan naar dit frustrerende portret.

Dat hij De denker en De burgers van Calais maakte, wist u al. Maar wist u ook van Rodins stormachtige romance met collega-beeldhouwster Camille Claudel? Hoe het haar verging in het gekkenhuis, kon u zien in Camille Claudel 1915 van Bruno Dumont. Maar Jacques Doillon focust in zijn Rodin op wat daaraan vooraf ging: hun passionele beginjaren, gevolgd door een hellend vlak van jaloezie en bitterheid.

Dat je in een biopic keuzes moet maken, is begrijpelijk. Maar wat Doillon hier doet, is het publiek oogkleppen opzetten. Zelden verlaten we het atelier van de artiest, laat staan dat we hem zien functioneren in de echte wereld. Het gevolg van een te beperkt budget?

Wat er ook van zij, het doet Rodin geen goed. De film mist reliëf, de relatie tussen Rodin (rol van Vincent Lindon) en Claudel (Izïa Higelin) komt nooit tot leven. Het persoonlijke drama van Claudel, die zich als artieste vreselijk miskend voelde en altijd in de schaduw van de grote Rodin stond, blijft bijzonder abstract - of toch voor wie geen doctoraat heeft geschreven over laat negentiende-eeuwse beeldhouwkunst. We zien het koppel haast nooit in de buitenwereld, ons enige referentiepunt is wat zij zelf aan elkaar vertellen.

Dat brengt ons meteen bij een ander probleem: voor een film over beeldende kunst is de film teleurstellend weinig beeldend. Minutenlang een beeldhouwer filmen is niet hetzelfde als een sterk beeld maken. Zowat het hele verhaal wordt via dialogen verteld, en iedere scène afgerond met een geweldig onelegante fade-out.

Diepe onzekerheid

Gelukkig houdt de gedreven vertolking van Vincent Lindon (meestal) je aandacht vast. Hij straalt passie, verleiding, en toch ook diepe onzekerheid uit. Maar hoe lang we ook naar hem kijken terwijl hij in zijn atelier staat te kneden, toch komen we nauwelijks iets over zijn techniek en artistieke visie te weten.

Leuk dat Doillon ons niet te veel bij het handje neemt, maar ook erg frustrerend. Mogen we toch íéts opsteken uit zo'n biopic? Wie Mike Leighs Mr. Turner zag, weet dat een eigenzinnige aanpak niet per se gelijk hoeft te staan aan een afstandelijke, weinig verhelderende film.

Vanaf 24/5 in de zalen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234