Vrijdag 29/05/2020
Marc in zijn eigen sterrenwacht.

Reportage

Geen kamillethee of Netflix. Deze mensen hebben een origineler ritueel voordat ze in bed kruipen

Marc in zijn eigen sterrenwacht.Beeld Joris Casaer

Je kunt een kalmerend kamilletheetje drinken, wat liggen Netflixen op de zetel of vijf keer diep in- en uitademen. Maar deze mensen hebben een origineler ritueel voordat ze in bed kruipen en het licht uitknippen. 

Marc (65) groet de sterren: ‘Iedereen zou eens buiten moeten gaan zitten en naar de hemel kijken’

Marc tuurt naar de hemel. Hij gaat nooit slapen voor het universum is gecheckt, voor hij de wolken heeft gelezen en de maan heeft gegroet. “Ik wilde altijd weerman zijn, maar ik buisde op het examen. Dus ben ik elektrieker geworden. Maar ik ben altijd naar boven blijven kijken.”

Het is fris buiten, maar twinkelend helder. “Boven ons hoofd bevinden er zich miljoenen sterrenstelsels, weet je dat?” Marc troont me mee naar een donkergroene iglo in de tuin: zijn sterrenwacht. Binnenin trekt hij een doek van een gigantische lens. Verderop staat nog een kanon van een telescoop, om planeten te bekijken. Het plastic dak van de iglo schuift open en de donkerblauwe avond valt op ons. Marc vertelt dat zijn camera staat uitgelijnd op de pool en automatisch de sterren volgt. Ik knik, alsof ik het begrijp. Hij is ook astrofotograaf. “Kijk, dit is mijn laatste foto, van een supernova. Een ontploffing van een ster, zo’n 6.000 lichtjaren van ons ­verwijderd.” Terwijl hij de rode en blauwe nevels toont, zwaait de vrouw van Marc welterusten vanop het terras. Ze telt liever schapen dan sterren. “Het gebeurt dat ik niet ga slapen”, zegt Marc. “Dan blijf ik de hele nacht kijken en fotograferen. Zeker tijdens warme zomernachten vind ik het fijn om in mijn stoel te gaan liggen, de sterrenhemel afspeurend. Laatst zat ik hier, en kwam er een uil naast me ­zitten. Toen ik vroeg wat hij kwam doen, keek hij me aan en bleef op zijn gemak zitten. Mooi, hè. Iedereen zou ’s nachts eens een tijd buiten moeten gaan zitten...”

Katty (39) en Dennis (38) spelen schaak: ‘Mijn man kan moeilijk stoppen, dus schaakt hij vaak nog verder in bed’

“Mijn grootvader heeft me leren schaken toen ik een kind was, maar daarna hebben de pionnen zo’n twintig jaar lang stof gegeten”, zegt Dennis, de man des huizes. Des nieuwbouwhuizes eigenlijk, want samen met vriendin Katty en zoontje Kamiel woont hij nog tussen de bleke pleistermuren. Het is hun nieuwe stek die de schaakkriebel weer heeft doen opleven. “Sinds we hier wonen, intussen een jaar, sluiten we onze dagen af met een spelletje schaak.” Nochtans vraagt schaken toch een geest als een gescherpt potlood? “Klopt”, zegt Dennis, terwijl hij een handgemaakt schaakbord van zijn grootvader zaliger openvouwt. “Je doet waarschijnlijk betere zetten tijdens het ochtendgloren. Maar laat op de avond is het stil en kunnen we rustig nadenken. Het is ook geen competitie, hè.”

Katty en Dennis.Beeld Joris Casaer

Terwijl de schaakstukken schuiven in de schemer, merk ik toch enige strijdlust. Slagen en verwondingen komen er niet van, maar Katty geeft toe dat ze soms gefrustreerd raakt. “Dennis zijn niveau is eigenlijk te hoog voor mij, dus ik verlies vaak. Maar hij is dan ook een schaakjunkie”, knipoogt ze. “Soms ligt hij naast mij in bed nog een uur verder te schaken, online.” Ze wijst ook naar een paar schaakboeken in de kamer, waar Dennis graag in ­neuzelt. “Als je echt beter wilt worden, moet je nu eenmaal studeren, ­strategieën opzoeken...”

Er volgt een dubbele aanval op toren en paard, en ten slotte valt de koning. Dennis wint. Katty snuift en lacht. “Goed voor hem, want anders blijf ik mijn overwinning nog dagen in zijn gezicht smeren.”

Steven (41) legt een plaat op: ‘De naald op het vinyl laten zakken, de hoes bekijken... Na twaalven snak ik naar wat traagheid’

Ik sta voor de platenkast van Steven. “Ik heb ze nog niet geteld, maar het zijn er meer dan duizend.” Een riante ruggenrij van elpees staat broederlijk aan de zijde van nog eens meer dan duizend cd’s, want Steven is een ­muzikale alleseter. “Overdag luister ik ook vaak naar Spotify, als een soort behang op de achtergrond. Maar voor ik ga slapen, leg ik altijd een plaat op. De nacht vraagt om vinyl. Het vraagt traagheid.”

Steven.Beeld Joris Casaer

Zijn handen zweven langs de collectie, tot hij er een plaat uitpikt van Bill Callahan, en het mooie artwork op de hoes toont. “De verpakking vind ik heel belangrijk. Een steengoede plaat met een lelijke platenhoes koop ik niet.” Steven laat de zwarte schijf eruit glijden, legt ze op de platenspeler en laat de naald voorzichtig op het vinyl zakken. Traagheid. Hij zei het al. “Ik ben een heel nerveuze mens en als copywriter werk ik tegen de klok. Dit brengt mij tot rust.” De diepe, pikdonkere stem van Callahan mengt zich inderdaad perfect met de late avonduren. “Mijn muzieksmaak is heel uiteenlopend. Uiteraard heb ik alle klassiekers: The Beatles, Kiss, Neil Young... Maar ik hou ook van synth­pop, hiphop, metal en schlagers. Na twaalven leg ik rustige muziek op.”

Terwijl de muziek weemoedig speelt, gaat Steven zitten en bestudeert de platenhoes, vanbinnen en ­vanbuiten. “Dat doe ik altijd. Ik lees elke letter, bekijk elk dingetje en word helemaal opgezogen door die wereld. Het gebeurt vaak dat het plots kwart voor twee ’s nachts is. De tijd mag dan even verloren gaan.”

Koen (53) en Wendy (44) stoppen de honden in: ‘Ze hebben veel ellende meegemaakt, we doen hen met plezier een pyjama aan’

“Wie gaat er mee?” Ella trekt een oog open, geeuwt en rekt haar tengere lijf uit. Maatje Leo kan niet gauw genoeg z’n geruite jas aanhebben. De twee prachtige windhonden van Koen en Wendy zijn klaar voor hun laatavondwandeling. “Voor we allemaal ons bed inkruipen, gaan we een blokje rond. Dat mag gelukkig nog, dezer dagen”, zegt Koen. Buiten kleeft Leo aan zijn baas, zoals vroeger aan z’n jager – een Spaanse zigeuner die Leo uiteindelijk naar een dodenstation bracht, waar honden worden afgemaakt. Ook ­windhond Ella heeft een traumatisch leven achter de rug als race- en ­kweekmachine. “We hebben hen geadopteerd en willen hen nog een paar mooie jaren geven. Ze worden dus met plezier verwend.”

Koen en Wendy.Beeld Joris Casaer

Het begint te miezeren en Ella wordt nukkig, de dame houdt niet van nattigheid op haar vel. Huiswaarts dus, waar na een laatste plasje de ­lichten in huis worden gedoofd en iedereen gaat slapen. “Als we met de honden naar boven gaan, zijn we gedoemd om ook boven te blijven”, lachen Koen en Wendy. “Ze houden erg van structuur en elke avond ­verloopt volgens exact hetzelfde ­stramien. Kom, kindjes!” De honden trippelen de trap op. Op de kamer van Koen en Wendy duiken ze in hun donut, een speciale zachte mand voor windhonden. “We doen hen een pyjama aan, want we slapen met het raam open. Ze hebben maar een vetpercentage van 14 procent en krijgen snel de bibber op het lijf.” Er komt nog een dons bij, een knuffel en een kus. Met z’n vieren dommelen ze in, dromend van zonnige dagen.

Theo (44) duikt nog even in de Lego: ‘Dit is mijn escaperoom. Tussen die miljoenen blokjes kan ik decompresseren’

Het begon in de Colruyt. Daar plukte Theo dertien jaar geleden een doos Lego van de schappen. Hij was toen 31, nam het mee uit nostalgie, maar zag zijn kindertijd weer ontluiken ­terwijl hij de blokjes op elkaar klikte. “Het was een setje van Star Wars, daar was ik altijd al fan van. Sindsdien ben ik blijven bouwen, en intussen heb ik een eigen Lego-museumpje in huis.” Het heiligdom van Theo, in een apart vertrek, blijkt een ware Star Wars-galaxie, met een vloot ruimteschepen, een leger robots en knap nagemaakte filmscènes in glazen kasten.

Theo.Beeld Joris Casaer

“Mijn vrouw Tea werkt in het ­ziekenhuis en komt pas laat thuis. Zeker nu er ook een hele ontsmettingsprocedure volgt na haar dagtaak. Ik neem de kinderen dus ’s avonds voor mijn rekening, maar tijdens het laatste staartje van de dag trek ik mij hier terug. Dit is mijn escaperoom. Even decompresseren.”

Theo knipt de lamp – gemaakt van grijze Lego – aan en gaat voor een ruimteschip in aanbouw zitten. Met de tong tussen de tanden duikt hij in het bouwplannetje, 255 pagina’s dik. “Je denkt: dit krijg ik nooit klaar. Maar het is net zoals in het leven, stap voor stap kom je er wel.”

En dan breekt er een stukje ­ruimteschip af, een boord­wapen valt en er wordt gewriemeld in de cockpit. “Dat gebeurt. Het is delicaat werk. Er is hier maar één iemand die het stof mag afdoen, en dat ben ik.” Theo toont zijn plumeau. “En voor de kleine stukken heb ik kleine kwastjes. Maar de grootste vijand van een legobouwer is het zonlicht. Lego vergeelt, en dus moet ik de ramen verduisteren. Maar de folie is besteld.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234