Zaterdag 15/05/2021
Mark Coenen. Beeld DM
Mark Coenen.Beeld DM

ColumnMark Coenen

Geen hoerenkot is ooit bekender geweest dan dat huis van de opkomende zon

Mark Coenen is columnist.

Hilton Valentine speelde bij The Animals, vond de intro uit van ‘The House Of The Rising Sun’ en ging vorige week dood. Tussen die gebeurtenissen is er voor zover ik weet geen verband, maar zijn heengaan zorgde wel voor enige herkenning en – laten we eerlijk zijn – opluchting bij de wat oudere ouders van jonge muzikanten die de vijf openingsakkoorden van dat lied spuug- en spuugzat waren.

Omdat die ellendige akkoorden de eerste waren waarmee hun addergebroed wilde bewijzen dat het gitaar kon spelen. Gehaat werd hij daarvoor: en terecht. Menig ouder heeft zich ruggelings van de trap gestort om toch maar van dat kattengejank af te zijn. Zonder resultaat.

Geen hoerenkot is ooit bekender geweest dan dat huis van de opkomende zon. Zij die dachten dat het hier een loflied op de Japanse architectuur betrof dwalen. Gelukkig wist de twaalfjarige ik die dat lied leerde spelen nog niet wat dat was.

Internet bestond nog niet en ik was in Antwerpen nog alleen maar eens naar het Steen geweest, met het vierde studiejaar. De wijk die wat verder lag en waar de schippers gingen kwartieren kreeg pas tijdens mijn koortsige puberteit bekendheid. Tot dan betrok ik mijn schaars geklede dames uit de glansbrochures van de Veritas (de pagina’s met het ondergoed).

Om u maar te zeggen dat de jaren zeventig ellendig en eenzaam en leeg waren voor pubers die met hun hormonen geen blijf wisten – en toen was er van corona nog geen sprake.

Ik zat zedig, vlijtig en onschuldig op mijn kamertje gitaarakkoorden te oefenen uit het boekje van Nonkel Bob. Tot mijn jonge vingers bloedden en na verloop van tijd en veel sparadrap vol eelt stonden. Die extra hoornlaag op de vingers was de spekmedaille van elke beginnende gitarist, waarmee je kon bewijzen dat je het ernstig nam met je hobby.

Mijn eerste gitaar overleefde mijn scheiding niet en de tweede stond jaren te verkleumen in haar gitaarzak, tot de lockdown kwam en de aandrift om weer eens een riff van AC/DC te mismeesteren groot werd. Ik kocht een capodaster en een gitaarstatief, en verhuisde het ding naar de living, waar het een tweede jeugd beleefde. En ik ook. Voor ik het wist was ook de jongste helemaal verslingerd aan dezelfde zes snaren. Een gitaarboekje en uren jengelen verder speelt ze op eigen kracht haar lievelingsmuziekjes.

The Animals en Nonkel Bob zijn vervangen door het verzamelde werk van haar grote helden: de schandalig getalenteerde schoonheden van One Direction (van wie ik moet zeggen dat ze niet gesplit zijn maar een paar jaar ‘on a break’ zijn).

Gisteren speelde ze voor het eerst een volledig lied: ‘Fine Line’, uit Harry’s tweede soloplaat. Dat speelde ze ongeveer zeshonderd keer.

Het bestaat gelukkig uit slechts drie akkoorden.

(Harry werd gisteren 27, moest ik nog melden van mijn dochter.)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234