Dinsdag 07/12/2021

'Geen enkele straf kan mijn tranen drogen'

Vandaag gaat in Luik het proces van start tegen de vier moordenaars van Ihsane Jarfi. Over dat proces praat vader Hassan moeilijk. Dat zullen zijn advocaten doen. Over zijn verdriet praat hij wel. Ihsane moest dood omdat hij homo was. 'Ze hebben me mijn eigen lichaam afgenomen.'

Notre vie est une suite de croisements, 'ons leven is een serie kruisingen', lees je op de site die Hassan Jarfi liet maken, à la mémoirevan zijn zoon Ihsane. Wrang is dat ook zijn dood het gevolg was van zo'n toevallige ontmoeting. Ihsane Jarfi was 22 op 22 april 2012, en rookte een sigaret voor de deur van L'Open Bar. Een homobar, dat wist iedereen. Bij hem stond een meisje, en een Volkswagen Polo met daarin vier mannen stopte. Des méchants, zei Ihsane, die het meisje aanraadde binnen te gaan. Ze reden weg en kwamen terug, en iets later stapte Ihsane Jarfi in de wagen.

Op zijn graf staat de datum 1 mei 2012, maar eigenlijk was dat de dag dat de hoop van vader Hassan ophield. Hij weet nu dat Ihsane nog diezelfde nacht van de 22ste april moet gestorven zijn. 1 mei was de dag waarop zijn verminkte lichaam werd teruggevonden. Waarom Ihsane Jarfi in dee auto stapte, is een vraag die misschien op het proces een antwoord krijgt. Waarom ze Ihsane vermoordden, die vraag is snel beantwoord. Aangenomen wordt dat dit de eerste homofobe moord in België was. Hij stierf omdat hij van mannen hield. Al ontkennen de verdachten dat motief, terwijl ze de moord zelf wel toegeven.

Hassan Jarfi spreekt aarzelend dit keer, anderhalf jaar nadat hij voor het eerst met De Morgen openlijk over zijn zoon praatte. "We hebben besloten alles in de handen van onze advocaten te geven", zegt de man, 61 nu, een gepensioneerde godsdienstleraar. Veertig jaar terug emigreerde hij uit Casablanca naar Luik en trouwde hij er de Luikse Nancy. Samen hebben ze vijf kinderen, Ihsane was er een van. "Ik zou riskeren uitspraken te doen die het proces verstoren. Dat wil ik niet. Zij kennen het dossier en gaan ons verdedigen."

Toen zei hij dat hij enkel als getuige naar het proces zou komen, en niet vier weken lang in de assisenzaal zou zitten. "Waarom", vroeg hij zich af. "Om nog eens te horen wat ze met mijn zoon gedaan hebben?" Nu weet hij het gewoon niet.

Hij zou er kunnen horen wat het effect was van de vuistslagen en trappen die de vier had uitgedeeld. In de auto zou Ihsane over zijn geaardheid gepraat hebben. Hij zou zich moeten uitkleden hebben en in de koffer gestopt zijn. Maar de voorwaardelijke wijze valt weg voor wie het autopsierapport leest. Zijn ribbenkast was gebroken. Hij had een schedelbreuk. Hoofd, buik en borstkas waren toegetakeld. En toen lieten ze hem, nog levend, achter in Tinlot, bij een hoogspanningspyloon. Daar stierf Ihsane Jarfi. "Ze hebben hem gefolterd", zei de vaderi vorig jaar bij de voorstelling van zijn boek Le couloir du deuil ('De hal van de rouw'). "Zijn organen waren geëxplodeerd."

'Père de pédé'

Een zachte jongen, zo omschreef Hassan zijn zoon. Op karateles sloeg hij niet, hij streelde. De voetbal in de tuin van het gezin bleef onaangeroerd liggen, Ihsane speelde liever met zijn konijn. Dat Ihsane homo was, speelde volgens Hassan niet tussen vader en zoon. Wel tussen vader en de moslimgemeenschap. "Ik ben beschimpt geweest dat ik als père de pédé geen recht van spreken had in de islamlessen. Het was een van de redenen waarom ik ontslag nam als lid van de Moslimexecutieve", zei hij vorig jaar. "Vroeger durfde ik niet over homofilie praten omdat de reactie toch zou zijn dat ik het enkel deed 'omdat mijn zoon het was'. Nu wil ik het wel. Ik ken de Koran: die keert zich niét tegen homo's."

"Gisteren was ik nog op het kerkhof bij het graf van Ihsane", vertelt Jarfi nu. "Ik probeerde niet te veel aan het proces te denken. Ook al vind ik het zeer belangrijk. Er is iemand gestorven omdat hij homo is en dat blijft pijn doen. Maar ik probeer dat nu om te buigen in een positieve actie. Zo wil ik de homofobie bestrijden." Hassan Jarfi richtte al snel die website op. Er kwam een Fondation Ihsane Jarfi met als doel alle vormen van discriminatie te bestrijden. Woensdag speelt het Orchestre Philharmonique Royal de Liège een concert ten voordele van de stichting.

Jafri schreef Le couloir du deuil, verwijzend naar de gang in zijn huis waar hij op zijn knieën viel toen hij een sms van een vriend in Beiroet kreeg. Die had op Facebook gelezen dat er een Ihsane Jarfi vermist was, en vroeg of het Hassans zoon was. Dat verklaarde de stilte van Ihsane op de verjaardag van zijn moeder. Later realiseerde hij een herdenkingsbordje vlak bij L'Open Bar. "Daar passeer ik twee-drie keer per week", zegt Jarfi. "Op weg naar het centrum van Luik kom ik er langs. Ik ben van plan om er ook met kinderen van scholen waar ik spreek heen te gaan. Ik ga in héél veel scholen praten. Getuigen over wat er gebeurd is, en waarom. Hier in Luik kom je in klassen met kinderen van allerlei overtuigingen. Moslims, katholieken en kinderen die niet geloven zitten er samen. Die jongeren wil ik bereiken."

Op een mars in mei in Brussel, georganiseerd door Outrage! en het Regenbooghuis, sprak Jarfi de menigte toe. "Ik stel voor dat alle landen die de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens hebben ondertekend, al de landen veroordelen of boycotten waar mensen gefolterd, vermoord of zelfs levend begraven worden omdat ze anders zijn."

Strafblad

Het viertal wordt vandaag om 9 uur de assisenzaal in Luik binnengeleid. Hun strafblad was niet leeg voor ze Jarfi afmaakten. In oktober 2011 hadden twee van hen een mentaal gehandicapte man van 60 gemolesteerd en beroofd. Jarif zei daarover eerder: "Wat moet je ermee? Ik weet het niet. Hun hersenen zouden opnieuw geformatteerd moeten worden." Een derde werd al veroordeeld voor diefstal met geweld. De chauffeur van de VW Polo zat vaker in de gevangenis dan erbuiten.

Jarfi: "Die mannen hebben ons het liefste van het liefste ontnomen. Een deel van ons eigen lichaam gedood en afgepakt. En de rouw blijft. We missen Ihsane nog altijd, ze hebben ons leven verbrijzeld. Een proces kan dat niet afsluiten, al moet gerechtigheid geschieden. Maar er is geen enkele straf die onze tranen zal drogen."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234