Vrijdag 06/12/2019

'Geen EK zou kleine ramp zijn'

Tessa Wullaert (22) ruilde afgelopen zomer Standard Fémina voor topclub Wolfsburg. Terwijl ze met de Red Flames in België zit voor het eerste EK-kwalificatieduel tegen Bosnië, praat de Belgische speelster over haar Duitse avontuur en de droom van het Europees kampioenschap in 2017.

Voor wie Tessa Wullaert niet kent, verwijzen we graag even naar het palmares dat op haar Duitstalige Wikipedia-pagina te vinden is - een Nederlandstalige bestaat niet. Bekerwinnaar met Anderlecht en Standard, kampioen van de BeNe League met Standard, één keer topschutter en beste speelster van de BeNe League én verkozen tot Sparkle, de Gouden Schoen voor vrouwen. Tel daarbij haar 23 goals in 34 interlands voor de Red Flames en een transfer naar de Europese top bij Wolfsburg en je weet: Wullaert is een grote naam in het vrouwenvoetbal.

Wat niet op Wikipedia staat, is dat Wullaerts moeder zeventien jaar geleden een andere hobby voor haar dochter in gedachten had: dansen.

Wullaert: "Ik ben maar drie keer naar de dansles geweest. Dat was echt niets voor mij. Die les was zoals je in de films ziet: met een grote spiegel vooraan en een juf die alles voordoet. Ik voetbalde liever op de speelplaats. De jongens hebben me toen gevraagd om bij hen in Wakken te spelen. Daar voetbalde nog een meisje, dus dat was plezant.

"Ik heb nooit negatieve reacties gekregen. Of toch, één keer. Rond mijn 15de bij Harelbeke snapten sommige jongens niet dat ze op de bank moesten zitten voor een meisje. Onlangs ben ik een paar van die gasten tegengekomen. Nu is het zo van: 'Amai, jij doet het goed.' Ik had daar op het moment zelf niet de minste problemen mee om naar de meisjes over te stappen."

Wanneer kwam het besef dat je talent had?

"Mijn vier seizoenen bij Zulte Waregem waren superleuk. Ik had er een fantastische trainer: Guy Kiala, die met Bob Peeters in Charlton zat. En ik heb er veel geleerd. Het was ook dicht bij huis, ik zag geen reden om te veranderen. Maar dan kwam de nationale ploeg."

Waarin amper vrouwen van Zulte Waregem zaten...

(knikt) "Dan begon ik toch na te denken. Toen bleek dat ik mijn studies kon combineren met het voetbal, ben ik naar Anderlecht en later Standard getrokken. Gelukkig stond de schooldirectie achter dat idee, want ik moest telkens 's middags vertrekken om op tijd in Luik te zijn."

Waarom ben je afgelopen zomer naar Wolfsburg gegaan?

"Het was het ideale moment. Ik had mijn diploma, had alles gewonnen wat er te winnen viel in België... Ik voelde me ook klaar voor de stap naar het buitenland."

Je had ook voor Frankfurt kunnen kiezen. Dat is meer dan een uur dichter bij huis.

"Wolfsburg was de eerste ploeg die interesse toonde. We hadden begin dit jaar zelfs een afspraak vastgelegd, maar die werd afgelast door het ongeval van Junior Malanda. Twee maanden later liet de club me plots weten dat ze iemand anders gevonden hadden. Frankfurt was toen inderdaad concreet, maar Wolfsburg kwam alsnog terug. Ik heb niet getwijfeld."

Aan de contractduur wel, toch?

"Ik wilde één jaar, maar mijn manager Gunter Thiebaut raadde me aan om toch maar voor twee seizoenen te tekenen. Dan had ik tenminste een beetje zekerheid."

Thiebaut vertelde dat je als man al drie keer binnen zou zijn. Frustreert dat?

"Ik denk er niet al te vaak aan, want het verschil met de mannen is enorm. Tuurlijk vind ik dat het vrouwenvoetbal ondergewaardeerd wordt, maar ik doe wat ik graag doe en verdien meer dan de doorsnee 22-jarige. Bovendien zag ik het niet zitten om te werken en te voetballen. Ik heb respect voor meisjes die dat doen, maar het is niets voor mij. Tijdens mijn stage in Leuven voelde ik dat ik me niet ten volle kon geven op het werk en op training."

Hoe bevalt het profbestaan in Duitsland tot dusver?

"Ik heb de juiste keuze gemaakt. Het niveau is een pak hoger, het is veel sneller en harder in de duels. Ik moet veel meer lopen. Er zit ook keer op keer een bedoeling achter de oefeningen. Bij Wolfsburg heb ik zeven à acht trainingen per week, bij Standard had ik er hoogstens vier. In België was ik soms niet moe na training, nu is mijn shirt elke dag nat van het zweet."

Wat wil je dit seizoen met Wolfsburg bereiken?

"Wolfsburg wil alles: de titel, de beker en de Champions League. Ikzelf wil gewoon meedraaien, niet te veel op de bank beginnen."

Hoe belangrijk wordt het EK met de nationale ploeg?

"Als we het eindtoernooi halen, zou dat een stap vooruit zijn voor het vrouwenvoetbal. Elk ander scenario zou een kleine ramp zijn. Met onze spelers hebben we in deze poule geen excuses."

Leeft dat besef voldoende bij de speelsters?

"Ik ben daar vrij zeker van. Mogelijk kan het EK ervoor zorgen dat er nadien nog meisjes naar het buitenland kunnen vertrekken. Dat zou de ploeg ten goede komen."

Misschien kun jij de deuren openen voor anderen?

"Ik speel voor mezelf, niet voor andere meisjes. Ze moeten zelf de deuren openen. Sommigen zouden hun ogen opentrekken in Duitsland, net zoals ik gedaan heb. Ik kwam eens één minuut voor de start van de training bij Wolfsburg het veld op. De coach begon toen al te roepen: 'Als je niet op tijd bent, kun je vertrekken.' Om maar te zeggen: de clichés over Duitsland kloppen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234