Zaterdag 17/04/2021

Gecoverd

undefined

Ik beken, ik betrap mijzelf erop dat ik heel af en toe nog eens kijk naar het litteken, me afvragend of het soms nog pijn doet. Fysiek wellicht niet, gok ik dan, emotioneel natuurlijk wel. Ik stel haar zelden nog de vraag, maar nu schrijft ze het op. "Mijn oog is wat gek gevormd, alsof het te ver is dichtgenaaid, een dun litteken eronder lijkt op een eeuwige wal... Vier jaar later voelt het nog altijd niet echt als mijn gezicht. En weet ik nog niet goed wie ik nu ben, en wie niet meer."

Zij is Lotte, de collega die vier jaar geleden op reis een zwaar verkeersongeluk kreeg. Haar vriend kwam om, zij brak zowat elk bot in haar gezicht.

Ik herinner mij haar blijdschap toen ze groen licht van me kreeg voor die maanden werkonderbreking om haar droomreis te realiseren, het bedankmailtje dat ze me vlak voor het vertrek stuurde. Ik herinner mij haarfijn het eerste bezoek bij haar thuis na het ongeval. Ik bewaarde de mails die ze stuurde na de zware operaties - tot een gecrasht IT-systeem daar anders over besliste.

Ik kan de teksten die ze schrijft over wat haar overkwam zelden lezen zonder het droog te houden. Het zijn geen gevoelens van medelijden die me bevangen. Dat zou ze, denk ik, ook vreselijk vinden, dat mensen medelijden met haar hebben. De kracht die van elke tekst spat, is wat emotioneert.

Lotte is niet de enige die in deze Verzoeningsbijlage met moed en kracht spreekt over haar littekens (p. 22-26). Er is ook Kyell: "Ik heb heel mijn leven borsten gehad, maar ze zijn nu eindelijk weg." En Tomas, die twee jaar geleden met lampolie overgoten werd en in brand gestoken: "Gelukkig ben ik niet in mijn gezicht verbrand." En tot slot Mathieu van der Poel: "Uiteindelijk kom ik er altijd goed van af. Maar ik besef ook dat ik echt van geluk mag spreken."

Ongeluk ombuigen in een apart gevoel van geluk, il faut le faire. Je verzoenen met je litteken is je verzoenen met wat gebeurd is. Met keuzes die je soms bewust maakt, maar die des te vaker voor je worden gemaakt. Niet alleen die andere vergeven, maar ook jezelf weer graag leren zien. Kan het ooit moeilijker worden?

Lotte heeft geen zin om haar oog te laten corrigeren. Zegt ze: "Omdat het zo'n gedoe is... Omdat toch niets meer wordt zoals het was." Dat is zo. Maar zoals ik mij herinner wat er vier jaar geleden gebeurde, zie ik ook wie zij vandaag is: een prachtige jonge vrouw die, terwijl ze haar plek zoekt, die plek ook claimt. Die verleden met toekomst tracht en weet te verzoenen. Il faut le faire, Lotte.

An Goovaerts,

hoofdredacteur

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234