Zaterdag 19/09/2020

Geachte mevrouw Vandermeersch, Beste Charlotte,

Normaal draai ik zelden of nooit verzoeknummers, maar dit keer was er geen ontkomen aan. De voorbije weken kreeg ik immers steeds vaker te horen dat ik dringend een jong talent moest schrijven dat in tal van Vlaamse fictiereeksen de pannen van het dak speelde. De juiste naam kenden ze niet, maar allemaal hadden ze het over een goed van poten en oren gedraaide actrice met stralende ogen en dito glimlach. Het lijkt wel alsof de wereld je pas nu ontdekt, Charlotte. Eindelijk!

Ik wist natuurlijk al lang wie je was. Je mag me zelfs gerust een fan van het eerste uur noemen. Telkens als je op het scherm verschijnt, moet ik terugdenken aan die zondagse tv-avond, zo'n vijf jaar geleden, waarop we elkaar voor het eerst televisueel hebben ontmoet. Zoals iedere week bestond het eenheidsmenu uit Sportweekend, een beestjesprogramma en de avonturen van een eigenzinnige speurder in het door moord en doodslag geteisterde Halle. Meestal nam ik tijdens Witse zaliger - je wist bij de begingeneriek toch al wie het gedaan had - een royaal voorschot op mijn nachtrust, maar die ene keer bleef ik wakker en alert. Omdat mijn aandacht werd gewekt door een opvallende nieuwkomer.

Ik herinner mij niet meer of je toen dader dan wel slachtoffer speelde, maar wel dat ik als een blok viel voor een blozende girl next door. Geen copybook-schoonheid, maar een raadselachtig specialleke dat meteen op het scherm pakte.

Het bleek een braaf meisje van goede Oude- naardse huize te zijn dat als kind al showkes opvoerde, droomde van een leven op de planken en te elfder ure besloot toch maar geen geschiedenis te studeren, om er zelf te schrijven. Een valse trage die zich destijds grote zorgen maakte over - "De hele school had borstjes, maar ik bleef zo plat als een vijg" - wat lang uitblijvende vrouwelijke kenmerken. Die achterstand heb je inmiddels - "Yes, eindelijk tetten!" - ruimschoots goedgemaakt. Wegens een 'emotionele blokkering' niet zonder moeite tot actrice gekneed op Studio Herman Teirlinck, waar je pas na psychologische bijstand in staat bleek om op het podium alle remmen los te gooien. Ook van die 'handicap' is nu niets meer te merken. Wel integendeel!

Eigenlijk had ik je toen al moeten schrijven, maar toen zat er echt niemand te wachten op een brief naar een serieuze theateractrice die bij tal van gezelschappen applaus vergaarde, maar zich slechts mondjesmaat aan het grote publiek presenteerde. Het geeft me wel de kans je nu van harte geluk te wensen met je verschroeiende veroveringstocht door film- en televisieland.

Dat het zo'n vaart zou lopen had zelfs ik niet verwacht. Want niet enkel door mij maar, veel belangrijker, ook door elke verstandige regisseur opgemerkt. Eerst door Felix Van Groeningen gecast als Ingrid in Dagen zonder lief. Die bleken trouwens zowel voor hem als voor jou snel geteld, want intussen gaan jullie al jaren - Felix betekent niet voor niets 'de gelukkige' - als een droomkoppel door het leven. Al kan ik me moeilijk voorstellen - ik zou het in elk geval niet moeten proberen - dat er thuis geen harde woorden zijn gevallen toen hij je ongeschikt achtte voor de hoofdrol in zijn succesvolle tearjerker The Broken Circle Breakdown. Maar dit - het zijn tenslotte mijn zaken niet - geheel terzijde.

Ik zag hoe je de vrouw van Matthias Schoenaerts speelde in Loft en in bloot bovenlijf op de piano tokkelde in (N)iemand. Plots geen inwisselbare edelfigurante meer, maar een ster op het witte doek. Een alomtegenwoordig en veelgevraagd schermgezicht bovendien, dat de covers van 'de boekskes' siert, geïnterviewd wordt door de serieuze 'gazetten' en van talkshow naar talkshow pendelt om haar diepste geheimen met Vlaanderen te delen.

Gelukkig nog steeds meer speelvogel dan diva. Eeuwige positivo met het hart op de tong. Als een hyperactieve vulkaan die op elk moment in een bulderlach kan uitbarsten. Ik leerde dat je de schaarse periodes van zwaarmoedigheid cultiveert door je over te geven aan Dalida en Nick Cave, je graag alleen reist om te herbronnen, het liefst de hele dag in je blootje zou rondlopen, verzot bent op vampierfilms en, zoals we al meermaals mochten aanschouwen, geen problemen hebt met functioneel naakt. Een veredelde versie van de jonge Ann Ceurvels, als het ware. Kortom een vrouw naar mijn hart. Bekwaam om enkel door haar verschijnen zelfs in de donkerste spelonk de zon te laten schijnen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. We hebben zelfs twee keer naast elkaar gezeten. Eerst in restaurant Bar Bik vlakbij de KVS en enkele weken later op het terras van de Brusselse uitspanning Le Laboureur. Mooier nog dan op televisie ben je. Hoewel ik hardnekkig probeerde te doen alsof ik je niet herkende, moet ik bekennen dat ik toen zoals in het liedje van Toontje Lager 'stiekem met je heb gedanst'. Die jongen die toen zijn ogen niet van je kon afhouden, dat was ik.

Ik herinner me - "Nu heeft ze het helemaal gemaakt" - dat ik vorig jaar een tram voorbij zag rijden die met een afbeelding van je hoofd kijkers probeerde te ronselen voor de politieke thriller Deadline 14/10, met jou als de gedreven onderzoeksjournaliste Marianne Smidt die, met gevaar voor eigen leven, een geheel andere invulling gaf aan de deontologie van de professie. Een chaotische, alleenstaande moeder die zo met de zaak van de verdwenen Lena bezig was dat ze constant haar zoon vergat, in haar eentje het schimmige politieke kluwen ontwarde, in bed dook met de commissaris van dienst, op het nippertje aan een sadistische moordenaar ontsnapte en constant overhoop lag met haar collega's en de wellicht meest lachwekkende hoofdkaas uit de televisiegeschiedenis. Dat ik die reeks eigenlijk helemaal niet zo goed vond, doet er niet eens toe. Ik keek toch vooral voor jou.

Je zult het misschien niet geloven, maar ik heb zelfs elke aflevering van het verschrikkelijke Dag en nacht. Hotel Eburon gezien waarin je aandoenlijk je best deed om een geloofwaardige hotelmanager neer te zetten. Dat lukte niet echt en gelukkig werd er geen tweede reeks besteld.

Ik heb van je genoten in De Ronde, Het goddelijke monster - opnieuw een journaliste! - en in Salamander. Allemaal fijn werk. Maar sta me toe om je vooral te complimenteren met het waanzinnige Wat als?. Het kan haast niet anders dan dat dit ook voor jou meer amusement dan werk moet zijn. Onsterfelijk geworden als de 'Barbie zonder foef' en dit jaar zo mogelijk nog hilarischer als 'het mooie plassende meisje' of de Marokkaans verkavelingsvlaams pratende jetsetter.

Je bent verdomd goed bezig, Charlotte. Houden zo. Zodra je met een voorstelling in de buurt komt, bestel ik kaarten in de hoop om na de voorstelling weer naast jou te staan en je - derde keer goede keer - niet stiekem maar persoonlijk te feliciteren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234