Maandag 30/11/2020

Geachte mevrouw Van Wanten, Beste Wendy,

r zijn van die mensen die, wars van enig aanwijsbaar talent, een bijna mystieke aantrekkingskracht uitoefenen op de media. Als sexy verkopers van zichzelf etaleren ze hun fijne vleeswaren in de hoop dat die hen aan het zo begeerde BV-schap kunnen helpen. Het wordt me niet in dank afgenomen, maar ik koester al lang een bijzondere bewondering voor de beroepsgroep der professionele 'dames van plezier'.

Hoe grauw en triest zou het tv-landschap er immers uitzien zonder het kleurrijke behangpapier van die 'all looks, no brains'-meisjes die 'iets in de media' willen doen? Hier past respect in plaats van gemakkelijk geschamper. Zeker voor de exemplaren die zich blijvend aan de top wisten te nestelen. We staan er immers niet bij stil hoe moeilijk het moet zijn om zich in de bikkelharde mediawereld staande te houden als je eigenlijk niet meer te bieden hebt dan borsten, billen en bluf. Zo'n Tanja Dexters verdient al jaren een dik belegde boterham door feestjes af te schuimen, aan onnozele spelletjes mee te doen of de ene meidengroep na de andere op te doeken. Telkens er tanende interesse dreigt, wordt er wel een huwelijkscrisis, een overspelig lief, ziek hondje of een onverwerkt jeugdtrauma naar de 'vakpers' doorgebeld. Altijd prijs. Astrid Bryan werd waanzinnig populair door te laten zien hoe je als goed van poten en oren gedraaid leeghoofd royaal de kost kan verdienen. Respect! Vorig jaar maakten we de ontbolstering mee van Lesley-Ann Poppe. Dankzij haar, al dan niet met slagroom versierde, volwassen boezem, meteen goed voor een status als mediafenomeen.

En dat hebben ze eigenlijk allemaal aan jou te danken, Wendy. De oermoeder aller Vlaamse 'bimbo's'. Pionier in het verkopen van het absolute niets. Al had ik nooit verwacht je ooit nog te zullen schrijven. De marktwaarde van een overjaarse playmate daalt nu eenmaal sneller dan een aandeel van Bekaert en ik had ook wel gemerkt dat de ongenadige wetten der zwaartekracht je voornaamste troeven naar beneden hadden bijgesteld. Maar je bent duidelijk nog lang niet uitverteld. Oma's aan de top. Daarom deze brief. Beschouw hem als een eresaluut aan een lange carrière en een oprechte gelukwens voor je laatste kunstjes. "Ze doet het toch maar weer", stelde ik verbaasd vast toen ik tijdens Villa Politica je naam hoorde vallen in verband met een al dan niet prinselijk geschonken Mercedes. Zijne 'poedelheid' Pieter De Crem diende zelfs persoonlijk in het parlement tussen te komen. Op TV Limburg wist jij - "ik heb al mijn auto's netjes zelf betaald" - natuurlijk van de prins geen kwaad en maakte volop reclame voor je op stapel staande Intiem XL-theatertournee.

Toeval? Natuurlijk niet. Eerder een zoveelste pr-stunt om de kwakkelende carrière van een diva op haar retour nog wat te rekken. Ik weet ook wel dat er vooral met je gelachen wordt, Wendy. Meer zelfs. Ik lach meestal hartelijk mee. Omdat ik nooit een fan ben geweest en het ook nooit zal worden. Daarvoor is je opportunisme me net iets te plat en te doorzichtig. Er zijn grenzen. Maar ik doe wel diep mijn petje af voor iemand die al ruim dertig jaar met niets de aandacht weet te vangen en een begrip werd dankzij een bizar en zelf gevoed netwerk van halve roddels en hele geheimen. Als meesteres in het misbruiken van de media ben je handig van de ene carrière in de andere gerold om uiteindelijk veel groter (en rijker) te worden dan het model of zangeresje van dertien in een dozijn dat je eigenlijk bent. Het is je van harte gegund. Niemand is ooit dieper durven gaan in het schaamteloos achternahollen van roem en centen dan jij.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit zag ik je in het Kursaal van Oostende samen met Willy Sommers 'Kijk eens diep in mijn ogen' zingen. Maar het is toch vooral de transformatie, van het welopgevoede catwalkmodel en winnares van de Baccarabeker Iris Vandenkerckhove tot Wendy Van Wanten, die me is bijgebleven. Net als velen van mijn generatiegenoten keek ik 'in het geniep' maar trouw naar De Pinup Club waarin je als wulps en bijzonder schaars gekleed brievenmeisje de kijkerspost behandelde. Gecast als oerdom Vlaams wicht dat dubbelzinnige kleutertaal sprak en op simpel verzoek 'de jongens' uit hun hengsels deed floepen. Niemand luisterde. Iedereen keek. Een nieuw sekssymbool - "ik ben mijn boezem erg dankbaar" - was geboren. Ergens moet ik nog de Playboy hebben liggen waarin je, ten prooi aan een wel bijzonder bizarre vlaag van kuisheid, 'artistiek' naakt ging. Er was niets te zien. Zonde van het geld. Maar je bleef me intrigeren als mediafenomeen dat van zo veel mogelijk walletjes tegelijk probeerde te eten.

Ik merkte hoe je van ordinaire troela stilaan tot een ondeugende maar salonfähige babe probeerde te evolueren. Geestig in het van de pot gerukte Lava en als schooldirectrice in Meester hij begint weer. Stamgast in allerlei panelshows die om goedkope seksuele toespelingen verlegen zaten en, even, een 'ster' op de dansvloer. Als geen ander wist je zelf geruchten te lanceren om die nadien als een grove schending van de privacy met gespeelde verontwaardiging tegen te spreken. De aankondiging van je laatste zwangerschap was een voldragen nieuwsitem en zorgde voor meer beroering dan een nieuwe dracht van Mathilde. Fier ben ik er niet op, maar ik heb zowel Wie wordt de man van Wendy als Wendy en verwanten gezien. Twee van de meest debiele realityshows uit de geschiedenis. Met verbazing zag ik dat je helemaal tot het gaatje ging. Je deinsde er zelfs niet voor terug je kinderen genadeloos te kijk te zetten tot meerdere eer en glorie van hun publiciteitsgeile mama.

En nu lees ik dat je geen foto's van je kroost meer wilt zien verschijnen. Beetje hypocriet toch, Wendy. Je hebt ze immers zelf eerst aan de meest biedende verkocht. Ik moest lachen toen je in al je ijver een vent aan je personalityshow overhield. Had niemand je gemeld dat het contractueel niet verplicht was met een van de kandidaten te trouwen en er kinderen mee te maken? "Dat gaat nooit goed", wist ik zeker toen je er dat onnozel 'Franske' uitkoos. En ja hoor. Enkele maanden geleden kwam mij ter ore dat hij zich ontpopt had als een agressieveling met losse handjes die zijn echtgenote regelmatig de vier hoeken van de kamer liet zien. Je meldde boos dat 'het allemaal geen waar was' en dreigde zelfs met een proces. Twee keer kassa!

Natuurlijk heb ik er geen zaken mee en het kan me al lang niet meer schelen of je nu door prins Laurent, Johnny Logan of een mysterieuze derde werd bezwangerd. Ik begin stilaan zelfs een beetje medelijden te krijgen met je krampachtige queeste naar aandacht. Laat de mensen toch gerust, Wendy. Maak je niet langer belachelijk. Je hebt alles uit je 'carrière' gehaald. For old times sake wens ik je volle zalen toe met je nieuwe tournee. Zelf zal ik er niet bij zijn. Zestig, of 'tsjestig', zoals je zelf zegt, euro is me net iets te veel om een Barbra Streisand uit 'den Aldi' aan het werk te zien. Ik hoop vooral dat je in je mooie villa, diep in de Aalterse bossen, als doodgewone Iris een beetje gelukkig wordt. Je hebt er tenslotte hard genoeg voor gewerkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234