Vrijdag 21/06/2019

Geachte mevrouw Van de Kelder, beste Lien,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals: de halve finales van het Eurovisiesongfestival in Kiev (Eén), het vierde en allerlaatste seizoen van de onvolprezen misdaadserie Wallander (Canvas) en Rowan 'Mr. Bean' Atkinson als Maigret in Maigret Sets a Trap (NPO1).

Als verknochte Thuis-fan moet ik me sinds vorige week een laffe overloper noemen. Een vuige verrader die de schijnwereld van Frank en Simonneke de rug toekeerde en inruilde voor het bizarre universum van de Van den Bossches en aanverwanten. Het voelt alsof ik als geboren Buffalo plots voor de aartsvijanden uit Brugge en Brussel sta te supporteren, of van de ene op de andere dag Geert Hoste grappiger moet vinden dan de grote Hans Teeuwen.

Toch is het ondenkbare gebeurd en hoewel ik de vechtscheiding tussen dokter An en de valse Mayra op afstand blijf volgen en zag hoe de hoge seksuele nood bij de anders-valide Luc professioneel werd gelenigd, wordt Thuis voortaan enkel nog uitgesteld bekeken en, erger nog, af en toe vergeten. Trots ben ik er niet op, maar er is nu eenmaal sprake van een onweerstaanbare dwang die me in de armen van Familie dwingt. Die ongewild komische show vol bordkartonnen karikaturen die eerder de lachlust prikkelen dan dat ze voor dramatische spanning zorgen. Zo mocht ik er onder meer getuige van zijn hoe een zelfverklaard koppel 'onderzoeksjournalisten' spelenderwijs een moord oploste, hoe Mieke opnieuw gevoelens kreeg voor haar ex die ze vanwege selectief geheugenverlies helemaal was vergeten en hoe Jan - met voorsprong de sulligste cafébaas uit de televisiegeschiedenis - van zijn vrouw Linda officieel de permissie kreeg om enthousiast met serveuse Viv te blijven smossen.

Dat ik desondanks dagelijks deze zware beproeving onderga, heeft dan ook niets met hen, maar alles met jou te maken, Lien. Mijn ultieme guilty pleasure. Waar jij verschijnt, ben ik ook te vinden en er zijn niet veel schermgezichten die me zoals jij naar programma's weten te lokken waar ik anders met een wijde boog omheen zou lopen. Maar voor jou is geen inspanning me te veel. Als een overjaarse groupie volgde ik hoe je je vocale kwaliteiten probeerde te slijten in Steracteur sterartiest. Veel aangenamer om naar te kijken dan om naar te luisteren, vond ik, maar het viel me toch zwaar dat je die crochetwedstrijd voor bekende koppen met een teleurstellende negende plaats moest verlaten. Ik zag hoe je in Dans mondial op de kosten van Vlaanderen vakantieland rond de wereld danste, in Hoera cultuur! als charmant lokaas werd gebruikt om de cultuuragenda te declameren en bleef koppig naar het pretentieuze en overroepen The Spiral kijken. Bovendien moet ik een van de weinige stervelingen zijn die alle afleveringen van het onnoemelijk slechte Outback Luke heeft uitgezeten. Een betreurenswaardig accident de parcours waarvoor je helemaal naar Australië moest als begeleidster van een kudde vrouwelijke singles die een stoere inboorling probeerden binnen te doen.

Laten we echter geen oude koeien uit de gracht halen. Wat telt, is dat je eindelijk terug bent van veel te lang weggeweest. Dit keer als de pittige kinderpsychiater/zakenvrouw Marie De Vlieger die zich, ofschoon officieel onvruchtbaar verklaard, tijdens een naar verluidt stomend weekend in Bilbao liet bezwangeren door CEO Lars. De comeback van een academisch gevormde babe die jarenlang succesvol studeren met acteren combineerde en tussendoor de hormonenhuishouding van de mannelijke bevolking grondig in de war stuurde. Als het Vlaamse sekssymbool par excellence met een overweldigende meerderheid door de lezers van Humo verkozen als 'de vrouw die men het liefst uit de kleren zou zien gaan'. In die hoedanigheid de hoofdrolspeelster in een hilarisch en massaal bekeken filmpje waarin je, exclusief voor de verrukte ogen van komiek Wim Helsen - "Spring nog eens op en neer, Lien!" - je roze badjas aflegde terwijl de rest van Vlaanderen zich met een blote schouder tevreden moest stellen.

Ik was toen al lang een trouwe volgeling van het even verleidelijke als onbereikbare 'meisje van de buren' dat steeds net genoeg aan de verbeelding overliet om naar meer te verlangen. Lang niet de beste actrice of zangeres, maar een sexy nieuwkomer die met mysterieus charisma en een uitdagend 'kijken mag maar aankomen niet'- imago meer indruk maakte dan met haar (acteer)talent. Ooit als 9-jarige Kortrijkse aan een artistieke loopbaan begonnen met een rolletje in de musical Annie, om zich zingend en dansend onweerstaanbaar een weg naar de top te banen als stijlvolle stoeipoes met verstand.

Tot je ineens van het zaligmakende scherm verdween om je als master in de rechten op het kabinet van Johan Vande Lanotte te begraven in de wetgeving rond het intellectueel eigendomsrecht. Een bewonderenswaardige en gedurfde keuze, die van jou een buitenbeentje maakt in het aan glamour en glitter verslaafde BV-wereldje waar looks en brains zelden bij dezelfde persoon worden aangetroffen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Enkele jaren geleden stond ik starstruck aan de zijlijn toen je aan de zijde van grote liefde Hans Herbots - some guys have all the luck - gracieus over de rode loper schreed tijdens de openingsavond van het Gentse Filmfestival. Ik was ook aangenaam verrast toen ik je tijdens de voorbije Gentse Feesten als een knappe jonge versie van de Zangeres Zonder Naam op een podium aantrof als vertolkster van 'Levenslappen en Smartliederen'.

Vorige week nog keek ik toe hoe je in Sofie in de keuken van enthousiast met gehakt en deegrol in de weer was en samen met je door kanker geteisterde boezemvriendin Viv Van Dingenen aan tafel zat bij Lieven Van Gils. 'Ze is helemaal terug", stelde ik met genoegen vast en moest onwillekeurig terugdenken aan de dag dat je, zo'n vijftien jaar geleden intussen, mijn geliefde Thuis binnenstapte als de rebelse puber Sofie Bastiaens. Een aan de drugs verslaafd probleemkind dat in de prostitutie verzeilde om uiteindelijk 'op eigen verzoek' gewurgd te worden door de blonde smeerlap Mike die je lijk respectloos dumpte in een Ardense grot.

Er diende zich immers een nieuwe uitdaging aan in de vorm van inspecteur Fien Bosvoorde, de sexy flik van goeden huize die in Zone Stad samen met de niet geheel onbesproken Guy Van Sande in en om de Metropool onvervaard moord en doodslag te lijf ging. Hoewel, ik wik mijn woorden, niet bijster geloofwaardig, keek ik iedere week en mocht ik onder meer meemaken dat je overgeleverd werd aan de grondig gestoorde seriemoordenaar Koen De Graeve, die in een waterreservoir onnoemelijke feiten met jou in gedachten had tot hij door jou letterlijk onder hoogspanning werd gezet. Ik zie je nog hulpeloos naakt en rillend als een bang vogeltje zitten aan de rand van het dodelijke zwembad en had toen dolgraag een warm dekentje om je heen geslagen. Een nieuwe mijlpaal in de tv-geschiedenis.

Welcome back, Lien. Ik wens je als (plus)mama van vier veel moed en geluk toe en hoop oprecht dat je tweede carrière even succesvol mag worden als de eerste. Laat me weten wanneer je met je smartlappencircus ergens in de buurt bent en in afwachting zal ik je - vurig hopend tot je weer in een écht programma opduikt - zelfs in Familie op de voet blijven volgen.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden