Woensdag 16/10/2019

Geachte mevrouw Moerkerke, Beste Cathérine,

Een mens beseft amper hoe nauw de band is die hij met sommige schermgezichten heeft opgebouwd. Velen zijn veel meer geworden dan enkel sprekende hoofden achter glas. Trouwe huisvrienden en -vriendinnen. Op den duur zo vanzelfsprekend dat je ze pas gaat missen eens ze uit beeld verdwenen zijn. En dan hebben we het niet over de bulk aan doordeweekse entertainers of streberige showbizzfiguren, maar over het keurkorps der nieuwsankers dat ons vriendelijk, beleefd en kordaat doorheen de waan van de voorbije dag probeert te gidsen.

Als kleine jongen wou ik er trouwens zelf zo eentje worden. Ik las zelfgemaakte nieuwsberichten in op cassetjes en waande me stiekem even zo'n onkreukbare heer van stand aan wiens woord nooit kon worden getwijfeld.

Het is jammer, of gelukkig, bij een jongensdroom gebleven. Naast een stuk of wat fysieke onvolkomenheden die op het scherm nog eens genadeloos zouden worden uitvergroot, was er die schuurpapieren stem, gelardeerd met een Gents accent waarvan ik wist dat het zelfs na jaren van doorgedreven logopedie hardnekkig stand zou houden.

Die brutale reality check heeft mijn bewondering voor de dames en heren van het nieuws nog doen toenemen. Het zijn de iconen van de actualiteit. Bastions van zekerheid die zich helemaal bovenaan de televisionele voedselketen bevinden omdat hun ambt niet één, maar een brede waaier aan talenten vereist. Onwankelbare kapiteins die de indruk geven dat ze zelfs midden de zwaarste stormen nooit het schip zullen verlaten.

Een illusie, zo blijkt. Voor het eerst doorprikt door journalistieke deserteurs die zich door de sirenenzang van de politiek lieten weglokken. Later door Freek Braeckman die liever aan de toog ging hangen.

En nu ook door jou, Cathérine. Ik was er niet goed van toen je vorige zomer liet weten een beetje uitgekeken te zijn op Het Nieuws en dringend behoefte had aan een groter rock-'n-rollgevoel in je professionele leven. Een nieuwe schok voor de talloze trouwe nieuwskijkers die amper bekomen waren van het afscheid van de grote Jan Becaus.

Want nieuwslezers zijn helemaal niet zo kleurloos, geurloos en smaakloos zoals hij zichzelf, niet gehinderd door enige valse bescheidenheid, vaak omschreef. Ze hebben de status van vertrouwenspersoon verdiend door jarenlang elke dag klokvast even langs te lopen. Geen onbereikbare supersterren, maar ware en warme vrienden die bij een tv-avond horen als Peppi bij Kokki of Nicole bij Hugo. BV's tegen wil en dank die er altijd onberispelijk uitzien. Immer geprangd tussen gemoedelijkheid en ernst. Je gaat er je aan hechten als aan een comfortabele fauteuil of de geur van verse ochtendkoffie. Antieke of, in jouw geval, designmeubelstukken die als ze worden weggehaald of zelfs maar een centimetertje verschoven, het hele interieur kunnen verstoren.

Ik was dan ook helemaal niet blij met je beslissing om voortaan als een frisse wind door Telefacts te waaien en terug te keren naar je 'reportersroots'. Ik zag hoe je je tot in Tibet vastbeet in de soap rond monnik Giel en exclusief mocht luisteren naar wat Ryanair-baas Michael O'Leary te vertellen had.

Je doet het prima, daar niet van, maar nieuwsankers horen de kijker niet zomaar van de ene dag op de andere in de steek te laten. Uit ervaring weet ik, met alle respect overigens voor je vervangster Elke Pattyn, hoe moeilijk het is om te wennen aan weer een nieuwe heraut van goede en slechte tijdingen.

Dat was ook bij jou het geval toen je zo'n tien jaar geleden voor het eerst aan mij verscheen in de late VTM-avond. "Een blonde nieuwsbabe. Typisch VTM. Niemand gelooft zo'n mens", hoor ik vader zaliger nog schamperen net voor hij Het Nieuws definitief als "politiek volkomen incorrect" klasseerde.

Maar ík bleef wel kijken en merkte na een tijdje dat ik het bijzonder goed kon vinden met de ambitieuze nieuwkomer die zowel over looks, brains als discrete star quality bleek te beschikken.

Voor jou zapte ik meer dan vroeger van Journaal naar Nieuws en ik leerde je waarderen als een niet op haar mondje gevallen 'madam met ballen'. Zo gedreven en/of chaotisch dat ze zelfs tijdens vrije dagen op het werk verscheen. Een nieuwsanker van de nieuwe generatie dat zich naadloos want zonder kapsones - "Ik ben een gewone werkmens die toevallig op tv komt" - wist te integreren in het bij leven al legendarische dreamteam Dany Verstraeten-Birgit Van Mol.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Regelmatig zie ik je rond de Gentse Watersportbaan aan de conditie werken. Jij met verende tred, frisse blik en messcherp. Ik de wat zielig strompelende jogger die zodra hij je ziet naderen de rug recht en zijn 'afzien' even achter een masker van gespeelde stoerheid probeert te verbergen. Een simpele recreant slechts in vergelijking met een topatlete als jij. Gedreven door een verbeten winnaarsmentaliteit. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Ooit was ik er getuige van hoe je die zelf aantrok voor een bokskamp tegen de bejaarde krachtpatser Freddy De Kerpel. Une boxeuse de charme die haar mannetje kan staan en overduidelijk liever uitdeelt dan incasseert.`

Ik blijf het doodjammer vinden dat je destijds, hoogzwanger, in de finale van Sterren op de Dansvloer de duimen moest leggen voor de getatoeëerde poseur Pieter Loridon. In Mag ik u kussen? vertrouwde je me toe dat de eerste zoenen van kleuterliefde Egbert naar kruidenbonbons smaakten en onlangs nog zag ik hoe je samen met Cath Luyten de heren Wauters en Waes tijdens hun vooroorlogse fietstocht van Bordeaux naar Parijs van voedsel, drank en knuffels voorzag.

Ik leerde je kennen als enthousiast bewonderaarster van de benen en torso van "lekker stuk" Fabian Cancellara, maar even goed als de met gereserveerde klasse gezegende ceremoniemeesteres bij de Gala's van de Vlaamse Televisiesterren. Frivole zijsprongetjes die je 'des mensen' maakte en je geloofwaardigheid als newslady nooit hebben aangevreten.

En nu ben je weg. De tijd zal ongetwijfeld ooit ook deze wonde helen, maar ik weet ik zeker dat ik onze dagelijkse afspraak nog lang zal missen.

In hoopvolle afwachting van je terugkeer beloof ik plechtig om regelmatig naar 'Telefacts' te kijken en misschien loop ik je nog wel eens letterlijk tegen het afgetrainde lijf. Die trage met dat onnozel zwart potske, dat ben ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234