Dinsdag 19/01/2021

Geachte mevrouw Meskens, beste Nathalie,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, waaronder: opkomst en ondergang van topvoetballer Paul Gascoigne (Canvas), de start van het grastoernooi op Wimbledon (BBC) en de seizoensfinale van Familie (VTM).

Een jaar lang heb ik mijn uiterste best gedaan om schermgezichten een hart onder de riem te steken. Meestal vriendelijk en mild, soms met een scherp randje, maar altijd eerlijk en goed bedoeld. Als een konijn heb ik talloze uren naar een lichtbak zitten staren om te corresponderen met tv-figuren die het beste van zichzelf gaven in mooie, leuke, saaie of ronduit debiele programma's.

Het was andermaal een interessant maar slopend seizoen, waarin wekelijks een verscheurende keuze moest worden gemaakt tussen echte of zelfverklaarde sterren, al dan niet bekakte diva's, sprekende etalagepoppen en enerverende aanstellers (m/v) zonder duidelijk aanwijsbare talenten.

Jammer genoeg is kiezen altijd een beetje verliezen, en daarom wil ik me verontschuldigen bij alle tv-vrienden en -vriendinnen die tevergeefs op een bemoedigend woordje hebben gewacht. Sorry daarvoor, maar bij deze beloof ik plechtig dat iedereen die er - al is het maar een heel klein beetje - toe doet vroeg of laat een persoonlijk schrijven in zijn of haar bus mag verwachten.

Al zal dat ten vroegste voor september zijn. Zelfs nijvere tv-watchers raken ooit murw gekeken en moeten af en toe op de pauzeknop drukken willen ze niet zoals de meeste zenders eindeloos in herhaling vallen. Dit is dus de laatste brief voor het zomerreces en die is traditioneel voorbehouden voor een tv-persoonlijkheid van wie parcours, uitstraling en/of talent de middelmaat ver overstijgen.

Even heb ik aan de fel geplaagde Bart Schols gedacht. Door zijn bazen als een kleine jongen te kakken gezet, maar koppig en stipt op 'De afspraak' gebleven om uiteindelijk zijn gram te halen toen niet hij, maar zijn algemeen hoofdredacteur moest opstappen.

Jonas Van Geel had ook gekund, maar die vergooide met het onwaarschijnlijk slechte Patrouille Linkeroever in één klap al zijn kansen.

Op het laatste moment voegde ook de grote Wouter Vandenhaute zich bij het selecte kransje der genomineerden door out of the blue een nieuwe zender aan te kondigen en ook nog eens de start van Vlaanderens Mooiste voor een handvol extra zilverlingen aan Antwerpen te verpatsen. Maar ondernemende Wouter krijgt al meer dan voldoende respect en bovendien bezondigt deze rubriek zich zelden of nooit aan de verheerlijking van rijke mediabobo's.

Tot zover het obligate juryverslag. Want ik wist natuurlijk al weken dat mijn persoonlijke Oscar dit keer naar jou zou gaan. Je hebt hem dubbel en dik verdiend als charmante koningin van de gulle en ietwat vettige lach. De laatste jaren zo alomtegenwoordig dat bij sommigen - "Ik ben die trien zo beu als kouwe pap" - een Meskens-indigestie dreigde.

Maar ik zie je nog altijd even graag, Nathalie. Laat de jaloerse rest dus maar zeggen. Het is nu eenmaal eenzaam aan de top en ik ben er trouwens zeker van dat ze stiekem allemaal een beetje jou willen zijn.

Voor mij blijf je hoe dan ook een van de grootste televisionele ontdekkingen van het voorbije decennium. Tegelijk de ontwapenende 'kwajongen met borsten' als de femme fatale met 'vuil blad' en hoge amusementswaarde. Een unieke combinatie waarmee je zelfs van middelmatige programma's onderhoudend kijkvoer weet te maken. In amper tien jaar uitgegroeid tot een ondeugend fonkelende ster, die als het immer vrolijke uithangbord van VTM niet meer weg te denken is aan het mediafirmament. Zonder meer een verrassende carrièrewending voor een ooit bloedernstige en idealistische actrice, die na haar studies aan de Maastrichtse Media Academie vast van plan was om de wereld met maatschappijkritische stukken een geweten te schoppen.

Toch moet ik bekennen dat het tussen jou en mij geen liefde op het eerste gezicht was. Je verscheen voor het eerst op mijn radar in het merkwaardige pseudorealityvehikel Kaat en co als het meisje Kaat Cremer dat jarenlang haar niet bepaald boeiende leven met me deelde. Een verpletterende indruk maakte je toen (nog) niet.

Dat gebeurde pas toen je op een onbewoond eiland een wildeman in een strooien rokje achternazat die in het echte leven je halve trouwboek bleek te zijn. Zelden heb ik zo gelachen als met de waanzinnige telenovelle David. Absurde romantische onzin waarin je als bio-ingenieur/neurologe Sofie op illegale wijze een schipbreukeling met geheugenverlies de westerse wereld binnensmokkelde om uiteindelijk voorspelbaar in diens armen en bed te belanden. Een onbedoeld hilarisch pareltje dat binnen mijn doorgaans politiek correcte kennissenkring onmiddellijk tot guilty pleasure werd verheven en daardoor garant stond voor menige amusante caféavond.

Sindsdien ben ik een onvoorwaardelijke fan, omdat ik toen al vermoedde dat de toekomst van de jonge en beloftevolle actrice zich eerder op het humoristische, dan op het dramatische vlak zou afspelen. Dat ik gelijk heb gekregen, doet me nog steeds veel plezier. Serieuze actrices zijn er immers bij de vleet, maar plezante vrouwen die zoals jij mannen aan het lachen kunnen brengen met veredelde toogpraat en opgeklopte onderbroekenlol, blijven uiterst zeldzaam.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen je nog een nobele onbekende was, zag ik je een paar keer aan de slag op de planken van het Mechelse 't Arsenaal en bevroedde ik niet dat ik na de opvoering van Hoe ver is het van hier in de foyer een pint stond te drinken naast een mediafenomeen in wording.

Vorig jaar nog zag ik je in het gezelschap van enkele Gentse brandweerlui met een Nepalese vlag zwaaien om fondsen te werven voor de slachtoffers van de verwoestende aardbeving aldaar. Het was de Nathalie van op het scherm. De immer zonnige actrice/presentatrice met een ontwapenende naturel als handelsmerk. Vriendelijk, luid en zonder veel BV-kapsones.

Ik geniet nog steeds van de persiflages waarmee je in Tegen de sterren op collega-beroemdheden een niet altijd even flatterend kleedje past, volgde trouw het wedervaren van de boertige kapster/advocate Danni Lowinski en zag hoe je samen met je Antwerpse vriendenclubje van het niemendalletje Beste kijkers een baldadig, maar bij momenten onderhoudend kijkcijferkanon maakte. Geen grote kunst, maar welgekomen comic relief waar zelfs door chronische weltschmerz gekwelde zwartkijkers goed gezind van worden. Meer moet dat soms niet zijn.

Al begin ik me stilaan ook een beetje zorgen te maken. Als gedreven onderneemster en verdienstelijke zangeres in bijberoep ben je immers altijd ontzettend druk, druk, druk. Zaakvoerster van twee Thaise eethuizen, zingend lid van het bizarre schlagertrio The Lynn Sisters en op tournee met opzwepende sixties-oldies in Meskens in Motown. Al drie maanden intensief bezig in de boksring voor de film Pippa en straks naast je andere tv-werk samen met boezemvriendin Tine Embrechts te bewonderen in de nieuwe fictiereeks Gina & Chantal.

Het doet me natuurlijk genoegen te zien dat je het ijzer smeedt terwijl het heet is, maar probeer je er vooral niet aan te verbranden. Neem dus niet te veel hooi op je vork, Nathalie. Geklasseerde mediamonumenten mogen hun eisen stellen en zelf hun agenda bepalen. Ga misschien een tijdje onbezorgd met vakantie en druk ook eens op de pauzeknop voor je jezelf voorbijrent. Aan een uitgebluste Meskens heeft immers niemand wat en ik wil graag nog jaren om je kunnen lachen.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234