Dinsdag 10/12/2019

Geachte mevrouw Lemmens, beste An,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals:een gigantische storm bedreigt de Lage Landen (Als de dijken breken, Eén), wetenschappers treden in de voetsporen van hun helden (De herontdekking van de wereld, Canvas) en we gaan mee op missie met de Special Forces (VTM).

Ze heeft het ver gebracht, maar het is toch de An niet meer van vroeger, stel ik telkens met enige spijt vast als ik vrijdags beroepshalve en doorgaans met frisse tegenzin tijd verdoe bij Belgium's Got Talent. Ik heb het al een tijdje gehad met die handig opgeklopte stoet van zichzelf overschattende potsenmakers die luidop dromen van five minutes of fame. Een populair spektakel dat het eerder van emotionele uitbarstingen dan van talent moet hebben. Toch blijf ik kijken, omdat elke zichzelf respecterende tv-watcher het nu eenmaal aan zijn stand verplicht is af en toe ook vaak gegeten eenheidsworst te herkauwen.

Zo mocht ik er getuige van zijn hoe jij als vervangster van Karen Damen geheel volgens het scenario half in katzwijm viel bij de aanblik van ontblote mannenlijven, tranen in de ogen kreeg tijdens de zangstonde van de gebrilde Vlaamse Paul Potts-kloon Timothy en je wezenloos schrok na het optreden van Benny de Kabouter, die achteraf een beschilderde Jonas Van Geel bleek te zijn.

Met de donkere dagen voor Kerstmis in het verschiet dwaalden mijn gedachten af naar de woelige jaarlijkse familiale reünie van de Hanots waarin jij ongewild een hoofdrol opeiste. Een van de vaste agendapunten bij dergelijke bijeenkomsten was om na de feestdis met kritische blik en licht benevelde geest het medialand en zijn bewoners te overschouwen. Sinds het beruchte Niels Destadsbader-incident van 2013 dat onherstelbare schade berokkende aan het broze familiale weefsel, werd wijselijk met die traditie gebroken.

Maar acht jaar geleden was het jouw beurt om door het hele gezelschap gewikt en gewogen te worden. Iemand vond het namelijk niet kunnen dat - ik citeer - "een onnozel schaap vol tattoos en piercings dat ook nog eens in bikini presenteerde zomaar op de kijkers werd losgelaten". Je werd een fout signaal voor de jeugd genoemd, een weinig stichtend voorbeeld dat met aanstootgevend gedrag enkel de zedenverwildering in de hand werkte. De aanstichter - intussen al een tijdje zaliger - mocht op de bijval van enkele gelijkgestemden rekenen, maar het spel zat meteen op de wagen omdat hij zwaar getackeld werd door zijn eigen vlees en bloed dat een pittig en kittig buitenbeentje zoals jij toen was wél wist te appreciëren.

Zelf mengde ik me, teneinde eventuele erfenissen niet te compromitteren, amper in de debatten, maar voegde me binnensmonds onvoorwaardelijk bij het pro-kamp. Ik had immers al een tijdje een heimelijk boontje voor dat bizarre rebelse wicht dat even vaak van haarkleur als van onderbroek wisselde. Een goed van oren en poten gedraaid en opvallend wild wijf dat van plan leek om het verstarde media-establishment eens flink door elkaar te schudden. Ooit afgestudeerd als dierenartsassistente en een tijdje verkoopster van sportschoenen. Tot ze door talentscouts van muziekzender TMF werd opgemerkt op Marktrock en toevallig in de media rolde.

Hoewel ik niet meteen tot de doelgroep behoorde, kwam ik je wel eens tegen in de hoedanigheid van schaars geklede vj of als de 'spontane' interviewster van sterren die -zoals hete chilipeper Anthony Kiedis - de ijdele hoop koesterden om je als de eerste de beste groupie 'binnen te doen'. Vanzelfsprekend herinner ik me de YouTube-monsterhit waarin je als Baywatch Annie de gretige handen van Caren Meynen over je blote borsten liet dwalen omdat je 'je kleren vergeten had'. Of het spraakmakende optreden in het Nederlandse Spuiten en slikken, toen de mensheid vernam dat je bij hoge nood wel eens - "Ik heb liever rechttoe rechtaan" - harde porno consumeerde en tijdens de lunchpauze ter ontspanning af en toe de dildo van een collega leende. Een leuk maar voorbijgaand fenomeen, dacht ik. Niet meer dan een aardige gimmick die het eerder van licht pikante charme dan van overweldigend talent moe(s)t hebben.

Het verbaasde me dan ook dat precies jij door de commerciële familiezender werd uitverkoren en meteen met de grote meisjes mocht meespelen. Fier zetelend tussen coryfeeën als Mike Verdrengh en Birgit Van Mol in de jury van De grote volksquiz en gebombardeerd tot bevallig uithangbord van geflopte programma's als Topmodel en het afgrijselijke Lost in Tokyo. Dat je daar niet op werd afgerekend, deed me plezier. Al stemde het me droef dat je van uitdagende sexy rockchick langzaam maar zeker evolueerde tot de salonfähige en geroutineerde leading lady die je nu bent. Maar omdat ik je nu eenmaal sympathieker, slimmer, leuker en echter vind dan al je programma's samen, blijf ik toch met plezier naar je kijken.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ik was erbij toen je door de Vlaamse Televisieacademie als opkomend talent werd gevierd, en applaudisseerde een paar jaar later enthousiast mee, toen je ook de tv-ster van Beste Presentatrice mocht afhalen. We hebben elkaar zelfs even vluchtig de hand geschud nadat je op Uitgelezen vol vuur je lievelingsboek verdedigde en verrassend uit de kast kwam als verwoede lezeres van 'moeilijke boeken'.

Met aandacht en medeleven heb ik je hobbelige liefdesparcours gevolgd. Een amoureuze rollercoaster die je van Sean Dhondt via Kevin Janssens naar een vechtscheiding met de omhooggevallen bouwer van wankele houten stellingen Arne Quinze voerde. Een mens zou voor minder zijn geloof in de liefde verliezen, maar jij moest, ondanks alle privémiserie, professioneel blijven lachen.

Zo is het respect gaandeweg gegroeid, An. Ik was een van je trouwste supporters toen je ondanks een gehavende lever en een stel gekneusde ribben je beste beentje bleef voorzetten in Sterren op de dansvloer. Ik vergaf je grootmoedig nadat je in The Voice van Vlaanderen ene Willem verkeerdelijk tot winnaar uitriep en heb enkel voor jou en ondanks die verschrikkelijke Hollander Dennis Weening jarenlang naar So You Think You Can Dance gekeken. Als je weet dat zelfs Total loss in het bos, waarin in dierenpakken gehulde BV's infantiele spelletjes speelden, me niet vreemd is, zul je begrijpen dat geen offer me te groot was om jou aan het werk te zien. Je kunt bij mij dan ook meer dan één potje breken.

En dat mag je gerust nog jaren blijven doen. Meer dan voor de diva voel ik immers oprechte bewondering voor de sterke vrouw die achter de façade van de op haar gezicht gebeitelde televisionele lach haar nek durft uit te steken. Door zich als een vurige pasionaria in te zetten voor het hondenwelzijn, bijvoorbeeld, en zo te bewijzen dat schermgezichten, als ze dat willen, meer kunnen betekenen dan het vluchtige aura dat ze om den brode geacht worden uit te stralen.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234