Zaterdag 04/02/2023

Geachte mevrouw Jonckheere, Beste Martine,

at ik me ooit als soapliefhebber heb geout heeft mijn leven er niet simpeler op gemaakt. 'Verstandige' mensen begonnen zich openlijk af te vragen of ik nog wel goed bij mijn hoofd was en binnen het wereldje van de echte 'soapies' werd ik met een scheef oog bekeken. Sinds ik publiekelijk een lichte voorkeur voor Thuis had geventileerd lijkt het wel alsof ik geen goed meer kan doen voor al wie de Van den Bossches in het hart heeft gesloten. Alsof wie destijds voor The Beatles was automatisch tegen The Stones hoorde te zijn.

Huguette is er zo eentje. Diehardfan sinds de allereerste Familie-aflevering en als geen ander begaan met het wel en wee van personages die ze in de loop der jaren als echte mensen is gaan beschouwen. Een fidele buurvrouw op jaren, die vanuit haar luie zetel constant één oog op de straat en een ander op het tv-scherm gericht houdt. Immer bereid bij onze uithuizigheid de planten te bewateren en de post, netjes gerangschikt, op de keukentafel te schikken. En dat wil ik, nu er stilaan weer vakantieplannen worden gemaakt, graag zou houden.

Als trouwe maar kritische lezer van deze brievenrubriek was het haar opgevallen dat de objectiviteit dikwijls ver te zoeken was. Erger zelfs. Ze kon onweerlegbaar bewijzen dat ik de moeder aller soaps stiefmoederlijk en niet zelden laatdunkend behandelde. Frank, Simon- neke en zelfs de immer konkelende en verzuurde doktersweduwe Marianne mochten lovende brieven ontvangen terwijl met Nonkel Jan en Zatte Rita de spot werd gedreven.

Het spreekt voor zich dat ik deze totaal uit de lucht gegrepen beschuldiging met klem tegensprak. Maar, hoe ik haar ook verzekerde dat zowel de onnozelste aller cafébazen als de Antwerpse karakteractrice op mijn warme sympathie mogen rekenen, ze geloofde er niets van. Ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van Familie deed ze me plechtig beloven om jou snel te schrijven. "En, hoe zit het?", vroeg ze enkele weken geleden. "Het is ronduit schandalig dat je zo'n ordinaire troela als Wendy Van Wanten de hemel in prijst en een 'klassemadam' als Marie-Rose koppig blijft doodzwijgen. Zeker nu ze alle steun kan gebruiken".

Diepbedroefd vertelde ze me dat het bijzonder slecht ging met de Van den Bossches. Bij zoon Peter werd darmkanker vastgesteld, nichtje Hanne blijkt ongewenst zwanger en 'geitenwollensokkenneef' Pierrot had zijn Evy bedrogen met een zwarte. "Marie-Rose wordt nu de grote baas van de holding", vertelde ze bijna fluisterend. "Doodjammer, want als er iemand een zorgeloze oude dag verdient is zij het wel". Daarom, en ook wel een beetje om van het gezaag af te zijn, schrijf ik je, Martine.

Zelf heb ik je altijd meer een zelfverklaarde diva dan een topactrice gevonden. Gelukkig luistert dat in soaps niet zo nauw. Maar dat doet niets af aan de oprechte bewondering die ik al jaren voor je koester. Al heeft dat minder met je 'eeuwige' rol in Familie te maken dan met de wijze waarop je tal van tegenslagen wist te overwinnen. Ik herinner me nog dat je hele inboedel in de vlammen opging, je zus Carmen aan kanker overleed en, vooral, hoe je zelf koppig en met open vizier bleef strijden tot je die vreselijke ziekte overwon. Door met je gehavende lichaam te durven poseren heb je borstkanker een 'gezicht' gegeven en weer een beetje meer uit de taboesfeer gehaald. Respect, Martine. Er zijn er niet veel die, zoals jij, na zo veel ellende nog optimistisch in het leven staan.

Ik weet nog goed hoe je destijds begon als ambitieuze 'serieuze' actrice die aan iedereen die het horen wilde, verklaarde nooit aan één rol te zullen blijven plakken. Het is een beetje anders gelopen. Af en toe zag ik je (bij)rolletjes spelen in Tvtouché, Postbus X of De bossen van Vlaanderen, maar de grote doorbraak leek er niet te komen. Tot je op een dag de rol van je leven vond. Wat je verder ook doet, je zal in het collectieve geheugen voor eeuwig en drie dagen blijven voortleven als de pretentieuze kakmadam Marie-Rose De Putter. In '91 gecast als driftig rondvogelende echtgenote van grote baas Guido. Begonnen als vrouw van vele mannen en samen met de blijkbaar onverwoestbare 'Bomma' uitgegroeid tot (over)bezorgde 'mater familias' van het Van den Bossche-imperium. Geen actrice van dertien in een dozijn maar een van de pioniers van de Vlaamse soap. De Joan Collins der Lage Landen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit zaten we bij Anderlecht samen in een overvolle Belgacombox. Ik discreet tegen de muur geplakt, jij, zoals het een diva betaamt, als flamboyant middelpunt. Je had je hond Antoinetje en je trouwe levensgezel Filip bij. "Zo ziet een BV er dus uit", bedacht ik terwijl je je net iets te luid aan de champagne laafde. Ik weet nog dat je in de vipbar van de Night of the Proms werd ondergekotst door niemand minder dan een in tequila gemarineerde Grace Jones en hoe je op het scherm Marcel Vanthilt met een fameus 'stuk in je voeten' van antwoord diende. Een echte ster die bijna wekelijks de covers van 'de boekskes' haalde, zelden een blad voor de mond nam en zich de geneugten van het BV-schap gulzig liet welgevallen. Acht jaar lang gaf je 'in bijberoep' gestalte aan Magda, de echtgenote van Jacques Vermeire in Verschoten& Zoon. Ik vond het maar niets, want ik zag enkel een in een bordkartonnen garage verdwaalde Marie-Rose. Toen je destijds - "een mens met ongelooflijke streken met wie niet te werken valt", vertelde een productiemedewerker me ooit - met slaande deuren bij Familie vertrok, vreesde ik even voor je carrière. Er bereikten me verontrustende berichten over slaande ruzies met collega-ster en tv-echtgenoot Karel Deruwe en naar verluidt begon je Boortmeerbeek iets te vaak met Hollywood te verwarren.

Dus lieten de scenarioschrijvers met een paar simpele pennentrekken zien wie in de wereld der ongebreidelde fictie echt de baas was. Je vent werd vermoord en jij kwam in nooit echt opgehelderde omstandigheden om bij een helikoptercrash. Natuurlijk geloofde ik geen woord van die jaloerse achterklap. Ik vroeg me vooral af of het wel zo verstandig was om als rijpere en, laten we wel wezen, redelijk beperkte actrice een vaste en goedbetaalde job te laten schieten. Maar het kwam gelukkig allemaal goed.

Tot mijn grote vreugde werd je - wat zijn soaps toch heerlijk - vele jaren later letterlijk opgevist. Je dobberde luchtmatrasgewijs en gerimpeld rond midden de Spaanse territoriale wateren. Zoals het hoort bleek je, eens leeggepompt, met massief geheugenverlies te kampen en werd je door een Fransman, in wie ik commissaris Buitendam uit Baantjer meende te herkennen, tot Cathérine de la Mèr herdoopt. Als bij wonder vond je snel de memorie terug en bleek je - "ze heeft haar lesje nu wel geleerd" - in ruil voor een nieuw contract zelfs handelbaar geworden. Eindelijk weer terug op het oude, vertrouwde nest.

Ik hoop van harte dat je nog vele jaren de chichi madam mag blijven spelen, Martine. Dat moet lukken. Op soapactrices staat immers geen houdbaarheidsdatum. Je krijgt veel groeten van Huguette en vergeet vooral niet de mijne over te maken aan Nonkel Jan en Zatte Rita.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234