Woensdag 30/09/2020

Geachte mevrouw Druyts, Beste Natalia,

e zijn helemaal in de ban van The Voice. Trouw en kritisch hebben we elke 'blind audition' gevolgd en nu zitten we op het puntje van onze stoel naar een muzikale boksmatch te kijken die 'The Battles' heet. Benieuwd als we zijn hoe hoog 'dikke' Bert, de vertederende Vinkenzusjes en de rest van de zingende processie kunnen klimmen op de ladder die naar de hemel van het sterrendom voert. Vrijwel iedereen vindt deze slimme crochetwedstrijd een verfrissende aanwinst. De kwajongensachtige flair en cameravastheid van ideale schoonzoon Koen Wauters worden alom geprezen. Alex Callier - ook wij zoeken nu naar die mysterieuze 'grain' in elke stem - ontleent aan strenge blik en bizar verkavelingsvlaams het predikaat 'kenner' en de dames vallen bij bosjes in katzwijm voor het Museeuwstemmetje van schattig watje Jasper Steverlinck.

Toch zorgt deze talentenjacht al weken voor verhitte discussies binnen de vriendenkring. En dat komt door jou, Natalia. Alsof Vlaanderen je pas nu echt leert kennen. Sinds je veelbesproken derrière in een futuristische 'I Want You'-draaistoel werd geparkeerd ben je ineens veel meer dan de souldiva der Lage Landen. Opgehemeld en verguisd tegelijk. En daar zal je mee moeten leren leven. Als wekelijkse gast in talloze huiskamers word je immers onvermijdelijk publiek bezit en verdwijnt de afstand waarvan je als vedette op het podium genieten kunt. Nu wordt de zaal niet enkel bevolkt door fans. Tv-tickets zijn immers gratis en het alziend oog van de camera stript zelfs de onbereikbare zangeres tot een personage van vlees en bloed. Maar voor mij ben je geen spat veranderd, Natalia. Integendeel. Ik herken nog steeds die brutale, wilde en complexloze Kempendochter die voor haar muzikale passie een carrière als vertaler-tolk liet schieten, op trouwfeesten zong en zich daar door een al dan niet benevelde Hans Otten deelname aan een liedjeswedstrijd liet aanpraten.

Ik heb je nooit een brave girl next door gevonden. Eerder one of the boys waarmee je het op een verloren avond ongestoord op een zuipen kunt zetten. Geen meisje voor de behoedzame, tedere kus maar een bijna geslachtsloze kameraad die je met een vloek en stevige klap op de schouder begroet. Ik heb altijd een boontje gehad voor die zelfbewuste madam met ballen, bulderlach en meer testosteron in haar lijf dan menig man. Het verbaasde me dan ook dat ineens velen aanstoot namen aan je 'franc parler' en wijdbeense zit. "Ik kan dat wijf niet meer zien", zei een (sindsdien ex-) vriendin vorige week nog. "Een beetje zingen kan ze natuurlijk wel, maar van het scherm was ze beter weggebleven. Ze 'pakt' niet wegens te ordinair en bovendien beweegt ze zich voort met de elegantie van een dokwerker". Vanzelfsprekend wees ik haar onmiddellijk en streng terecht.

Om je mijn onvoorwaardelijk steun te betuigen schrijf ik je met veel plezier de eerste brief van het nieuwe jaar. Ik zie je namelijk wél graag bezig in The Voice. Klinkt het niet dan botst het maar. Laat ze maar kankeren. Succes kweekt vijanden en het is nu eenmaal altijd een beetje eenzaam aan de top. Misschien ben je niet altijd even gracieus en fijnbesnaard en wellicht is aan jou geen neurochirurg of kernfysicus verloren gegaan. So what? Je bent tenminste echt. What you see is what you get. Geef mij maar een vuilgebekte en talentvolle macha in plaats van de zoveelste inwisselbare barbiepop.

Jezelf blijven in een wereldje dat draait om schone schijn en oppervlakkigheid is minstens een even grote verdienste. Bekende schermgezichten halen trouwens zelden de unanimiteit van de volksgunst. Vooral wie een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren wordt snel voorwerp van ongenadige en vaak ook onterechte kritiek. Zo pendelt Marcel Vanthilt al jaren tussen de status van gerespecteerd vakman en die van overjaarse aansteller. Voor de een is Bart Peeters een multitalent, voor de ander een vervelende 'hyperkineet' met een spraakgebrek. Sommigen liggen in een deuk bij Geert Hoste terwijl zijn grappen elders enkel uitslag en jeuk veroorzaken. Er zijn er zelfs die in Peter Van Asbroeck een toppresentator zien of die Jacky Lafon een actrice en Exotische liefde sociaal relevant vinden. Wie weet komen we straks wel iemand tegen die Kiekens de hemel in prijst. Moet kunnen. Botsende meningen brengen leven in de brouwerij en wat is er leuker om van gedachten te wisselen over 'gepimpte' mediafenomenen als Astrid Bryan, Lesley-Ann Poppe of Showbizz Bart.

Maar van de nachtegaal uit Oevel moeten ze afblijven. Omdat ze zoveel meer is dan een simpele eendagsvlieg. Toen ik je na de nederlaag in Idool 2003 voor het eerst 'I've only just begun to fight' hoorde zingen wist ik meteen dat het menens was. Hier hadden we te maken met een talentvol en koppig blijvertje dat zich niet goedschiks zou laten bijzetten op het overbevolkte kerkhof van fifteen minutes of fame. Je moet het maar doen. Vanuit het absolute niets ineens naar de absolute top. Intussen ben je 'Higher than the Sun'. Een topvedette van amper 31. Het nationale antwoord op Beyoncé en uithangbord van een bijzonder clever gemanaged merk dat overal de kassa doet rinkelen.

Zelfs toen je even je stem kwijt was bleef je handig in de belangstelling met een inderhaast in elkaar geflanste docusoap en een opgemerkt parcours in Sterren op de dansvloer waarin je slechts moest buigen voor 'lentefee' Dina Tersago.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit liet ik me twee (dure) kaarten voor je concert met The Pointer Sisters opsolferen. Ik had er geen zin in, het waren slechte plaatsen maar alras deinde ik, zeer tot mijn verbazing, mee met een kokend Sportpaleis. Het overkwam me opnieuw op het Gentse Sint-Baafsplein toen je tijdens 'De Feesten' de kasseien uit de grond zong. Besmet door de aanstekelijke passie van een geboren entertainer. Ik weet nog goed hoe de bekakte goegemeente je optreden op de VRT-eindejaarsparty twee jaar geleden als vulgair en 'er ver over' veroordeelde. Lange benen, ultrakorte paarse glitteroutfit en stilettohakken. "Als Madonna zo op het podium mag, waarom Natalia niet?", stelde je manager Bob Savenberg in een officiële reactie. En gelijk had hij. Wat is er mis met een flamboyant, stomend showbeest dat het beste van zichzelf geeft? Ik zag Koen Wauters bewonderend naar je achterkwartier loeren en ook ik moest toegeven al lelijker billen te hebben gezien.

Sinds The Voice ben je beroemder dan ooit. Zonder te zingen. Aankomend filmsterretje als hilarische caissière in Groenten uit Balen. Zoals alle groten, gepersifleerd in Tegen de sterren op in het hilarische duet 'Pokkenteef' met Lady - Clara Cleymans - Gaga. Op één dag goed voor meer dan 100.000 hits op YouTube. Talent, stomende podiumprésence, een half miljoen verkochte albums, een autobiografische bestseller en talloze volle zalen verdienen niets anders dan respect. Meer moet dat niet zijn, Natalia. Voor mij hoef je helemaal niet het tactvolle en gepolijste, jurylid uit te hangen. Zolang je maar het graafste blijft en er af en toe een welgemeende shit of fuck you tussen gooit. Doe me een plezier. Trek je niets aan van de kritiek en blijf vooral de luidste klok en het vuilste blad van Vlaanderen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234