Vrijdag 30/10/2020
Beeld De Kotmadam

Op televisie

Geachte mevrouw Devos, beste Katrien,

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals: de langverwachte Jan Eelen-reeks Callboys (VIER), nieuw spelprogramma Sorry voor alles met Adriaan Van den Hoof (Eén) en plaatjes draaien met Daan (Canvas).

Bij de start van elk tv-seizoen slaat de stress ongenadig toe. De afkickverschijnselen van een andermaal veel te korte vakantie spelen op en bovendien is het aanbod aan programma's en schermgezichten zo groot dat de keuze voor een bestemmeling van de eerste brief telkens voor slapeloze nachten zorgt.

Dat die enerverende embarras du choix me dit keer bespaard bleef, heb ik aan jou te danken, Katrien. Omdat ik nog voor het losbarsten van het grote najaarsoffensief en midden in de hectiek van een onvergetelijke sportzomer af en toe binnenliep in het Leuvense Snoephuisje, waar ik me tegoed deed aan brokjes onvervalst televisie-antiek. Sinds jaar en dag geserveerd door Jeanne Liefooghe-Piens. De van royale rondingen voorziene kotmadam die zich al een kwarteeuw moeiteloos staande houdt tussen pralines, nonnenbillen, muilentrekkers, babelutten en de schier eindeloze stoet studenten over wie ze als een mollige moederkloek de plak zwaait.

Een tripdown memory lane waarbij ik geamuseerd toekeek hoe nu beroemde acteurs en actrices zich met vallen en opstaan vervolmaakten in de edele discipline van volkse en herkenbare situatiehumor. Toen niet meer dan nuttige stagiaires die met schelle stem werden aangestuurd door een bazige matrone die niet alleen de inwonende 'jeugd van tegenwoordig', maar ook haar chronisch leugenachtige en aartsluie halve trouwboek Jef - 'Jèèèèèèèèèf' - in het gareel moest houden. Een totaal van ambitie verstoken arbeider bij de plantsoendienst met breukband en bretellen voor wie de wereld uitsluitend rond vissen, biljarten en plantrekkerij leek te draaien.

Hij werd desgewenst bijgestaan door de goeiige dommigheid van de inmiddels diep betreurde cipier/huisvriend Odilon Bonheur. Twee mannelijke schlemielen die in jouw imposante schaduw mochten gedijen en er mede toe bijdroegen dat De kotmadam een tijdloze klassieker werd.

Deze week wordt de 22ste jaargang op de kijker losgelaten en nummer 23 werd ook al ingeblikt. Dat er zelfs in het immer woelige medialand nog dergelijke zekerheden kunnen bestaan, stelt me op een vreemde manier gerust en daarom heb ik resoluut gekozen om mijn eerste brief aan jou te wijden. Aan een merkwaardig televisioneel anachronisme dat van geen wijken weten wil, omdat haar trouwe kijkersschare nog lang niet klaar is voor het afscheid.

Bij dezen wil ik dan ook graag hulde brengen aan een schromelijk onderschat tv-icoon dat in de loop der jaren zo vanzelfsprekend werd dat ze amper nog wordt opgemerkt. Een ex-schoonheidsspecialiste die tot een carrière als edelfigurante veroordeeld leek, omdat ze misschien wel over het talent, maar niet over de ideale maten beschikte om het tot een echte diva te schoppen.

Dat je dat toch is gelukt, maakt mijn respect en bewondering voor jou enkel groter. Op een dag vond je de job van je leven toen VTM op zoek was naar een tegengewicht voor het waanzinnig populaire FC De Kampioenen. Een op voorhand verloren want ongelijke strijd, waarbij zelfs de grootste optimist een levensduur van hoogstens enkele seizoenen durfde te voorspellen.

De rest is tv-geschiedenis. De cafévoetballers zijn al een tijdje uitgespeeld en jij bent er nog steeds. Alive-and-kicking zelfs en een van de zeldzame vrouwelijke schermgezichten zonder houdbaarheidsdatum. Verworden tot een geklasseerd monument als het archetypische boegbeeld van een vaak door verzuurde meerwaardezoekers weggelachen guilty pleasure. Tot spijt van wie het benijdt uitgegroeid tot een onvervangbare grande dame die zelfs na de pensioengerechtigde leeftijd nog uit de rijkgevulde mediaruif mag eten. Omdat ze ooit besliste de 'grote kunst' voor bekeken te houden en zich te laten gijzelen door een personage dat je niet enkel een unieke carrière schonk, maar ook voor een royaal inkomen zorgde. Dat doet me denken aan de periode dat je in ruil voor enkele miljoenen oud geld gecharterd werd om met de slogan 'Ik heb ze nog allemaal op een rij' het wasproduct Bonux aan te prijzen en zo de afgunst opwekte van tal van 'serieuze' collega's die wat graag in jouw schoenen hadden gestaan.

Niets van aantrekken, Katrien. De zon schijnt voor iedereen en wellicht nog net iets meer voor een vaste leverancier van hoge kijkcijfers. Er is trouwens helemaal niets mis met handig verpakt en pretentieloos vertier waarbij het verstand zonder risico op nul mag worden gezet. "Ons heer moet zijn getal hebben", zei mijn vader zaliger altijd en omdat zelfs een lach der dwazen af en toe de waan van de dag doet vergeten, mag de wereld dankbaar zijn voor de struise actrice die dankzij rosse pruik en gebloemde schort 'kotmadam voor het leven' werd.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Voor je wereldberoemd werd in Vlaanderen zag ik je weleens passeren als Noëlla Meiske, de prettig gestoorde secretaresse van wijlen Felice in Johnnywood. Verder werd je enkel buiten Het Snoephuisje gesignaleerd in Koko Flanel, Veel geluk professor, De kabouterschat of onlangs als de Vlaamse incarnatie van de gelijkgestemde Hyacinth Bucket in Schone schijn.

Toen je pas tot kotmadam was gepromoveerd, kwam ik je voor het eerst in het echt tegen in het legendarische Gentse café 'Den Jekyll', waar ik samen met andere lallende toogfilosofen bij nacht en ontij de wereld verbeterde en 's anderendaags niet meer wist hoe ik dat precies had gedaan. Maar ik herinner me wel nog hoe de monden openvielen toen jij er binnenstapte en je je als one of the boys in de oeverloze discussies mengde. Niet de zoveelste van eigendunk zwevende vedette met kapsones. Wel een oprecht sociaal geëngageerde, plezante madam met een onvermoed rock-'n-rollgehalte en het hart op de scherpe tong die me als Katrien nog net iets meer wist te charmeren dan als de toch wat voorspelbare Jeanne.

Toch zie ik ze alle twee graag en beloof ik plechtig om ook deze keer je doldwaze avonturen te volgen. Al moet het me als fan van het eerste uur toch van het hart dat er sinds het verdwijnen van Odilon behoorlijk wat sleet op de formule zit en dat de langstlevende Vlaamse sitcom stilaan een grondige opfrisbeurt kan gebruiken. Sla dus maar eens hard op tafel, Katrien. Met jouw staat van dienst zal er ongetwijfeld geluisterd worden. Verder wens ik je van harte nog een lang en vooral gelukkig en gezond Kotmadamleven toe, en mocht je onverwacht nog een kamer vrij hebben, dan hou ik me warm aanbevolen.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234