Woensdag 28/10/2020

Geachte mevrouw de Wouters d’Oplinter,

Beste Marlène,

Twee dagen na het huwelijk van de eeuw waren William en Kate nog steeds hét gespreksonderwerp in het bejaardentehuis. We waren voor taart en koffie gevraagd ter gelegenheid van de 90ste verjaardag van ex-buurvrouw Paula. In de met slingers en foto’s van in- en uitheemse adel versierde eetzaal werd druk nagekaart over de sleep van ‘Waitie Katie’ en een veel te vroeg door zijn haar groeiende prins. De eigen fysieke paraatheid werd getoetst aan die van ‘the queen’ en de wellustige blikken van Harry richting Pippa deden de hoop op een ‘sequel’ enthousiast oplaaien. “Het was zo schoon meneer”, zei Virginie nog steeds met tranen in de ogen. Na de Grote Oorlog had ze nog ‘gediend’ op een Limburgs kasteel. Enkele plaspauzes en een licht verteerbare lunch daargelaten had ze samen met haar vriendinnen het zes uur durende circus helemaal uit- gezeten. Zo kwamen we als vanzelf bij jou terecht, Marlène. Het viel me meteen op dat echte sterren nooit helemaal doven. Ze blijven schitteren in het hart van trouwe fans. Zo mocht ik ondervinden dat jij over een heuse X-side beschikt. Een harde kern Benidorm Bastards, bereid voor hun idool door het vuur te gaan. Schattige ‘Blue Army’ op leeftijd. “Toch niet te geloven dat ze amper nog op tv mag komen. Zo’n vriendelijk en welopgevoed meisje.” Paula had verteld dat ik regelmatig stukjes schrijf om tv-figuren een steuntje in de rug te geven. Dat had ze beter niet gedaan, want in geen tijd werd ik met een uit de kluiten gewassen schuldgevoel opgezadeld. Dat ik vorige week Lesley-Ann Poppe - “een ordinaire troela” - een brief had gestuurd, werd op minachtend gesnuif onthaald. Zij wel en een klasse- madam als Marlène niet! Waar ben je toch mee bezig jongen? Wat met je borsten staan zwaaien kan iedereen. Een halve dag commentaar geven zonder dat het één seconde verveelt niet. Daar heb je ook hersens voor nodig.

Eigenlijk had ik niet verwacht je ooit nog te schrijven. Een tijdje geleden al van de lijst geschrapt wegens niet langer interessant. Te vroeg, blijkt nu, en daar wil ik me graag voor verontschuldigen. Sorry, Marlène, maar je was ook zo plots weg. Brutaal verbannen uit de spotlights. De zwaarst denkbare straf in de voortjakkerende tv-wereld, waar uit het oog onherroepelijk uit het hart betekent. Van enige nazorg voor gevallen sterren is vooralsnog geen sprake. Na gebruik en zonder consideratie voor hun vaak indrukwekkende palmares worden ze bij het groot vuil gezet. Daarom ben ik blij dat je stilaan weer je neus aan het venster steekt. Het werd ook de hoogste tijd, want zonder die reclamespot voor een Frans cosmeticamerk - “Garnier haarkleuring. Nu met tweemaal zoveel avocado-olie!” -, was ik je wellicht helemáál vergeten.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. We hebben nog samen aan de bar gezeten tijdens de eerste editie van het ECC-tennistoernooi. Mooi, fris en wat afstandelijk meisje met het ontradend stempel ‘pas toucher’ als neonletters op het voorhoofd. In dat wat bekakte Hollands-Vlaams vertelde je over die keer dat je Steffi Graf bijna had verslagen. Bijna... De eerste echte Belgische tennisbabe waar iedereen naar gluurde als Harry naar Pippa en die meer indruk maakte door haar présence dan door haar 208ste plaats op de wereldranglijst. Ik herinner me nog goed hoe je samen met Lynn Wesenbeek als boegbeeld voor vtm werd voorgesteld tijdens die pompeuze openingsshow. Onervaren debutantje. Door Mike en Guido meteen in het diepe gegooid. Van de planken gespeeld door die irritante Jos Brink in Wedden dat maar met vallen en opstaan geduldig gepolijst tot een volwaardige presentatrice. Adellijke meid voor alle werk die uitgroeide tot de ongekroonde koningin van brave praatshows en discussieprogramma’s. Net als echte ‘queens’ Elizabeth en Beatrix aan haar troon gekleefd. Je liep de deur plat bij de groten der aarde en werd onsterfelijk gemaakt door Chris Van den Durpel in de waanzinnige - “Marlène ik wil zo graag je borsten zien” - Bassie-sketch die ongenadig de draak stak met je hang naar etiquette. En toen was het ineens over. Vijf gouden ogen ten spijt ongenadig afgeserveerd door de commerciële omroep. Niet langer Marlène exclusief. Er bleek namelijk al een tijdje hoogspanning te zitten op de lijn met de bazen. Wellicht omdat je binnen de gouden kooi die vtm toen was te snel mocht uitgroeien tot een diva met streken. Gewoon om op haar wenken te worden bediend. Zich miskend voelend toen ze naast het programma Royalty greep en niet zoals Paul Jambers toegang kreeg tot Het nieuws om haar waar aan te prijzen. Boos als er geen schminkster klaar stond om je bij te plamuren voor een privéfeestje of verontwaardigd als iemand commentaar had telkens als je de automaat met gratis koekjes plunderde. Ach, het zijn oude koeien die beter in de gracht blijven, Marlène. Niemand bij vtm zal je grote staat van verdienste ontkennen en dat het uiteindelijk, na twaalf jaar, toch fout liep, is minstens een gedeelde verantwoordelijkheid. Voor mij kwam je ontslag in ieder geval als een schok. Brutaal en respectloos. Ik voelde oprecht met je mee toen een tweede carrière bij VIJFtv flopte en je dagelijkse talkshow Vijf op vijf kijkcijfergewijs bijna onmeetbaar bleek. Ik heb een paar keer gekeken, for old times sake. Het was niet goed en ik had de indruk dat jij dat zelf ook vond. Jammer. Sindsdien ben ik je een beetje uit het oog verloren. Af en toe zag ik je opdraven bij de Koningin Elisabethwedstrijd, je bleef meedraaien in het lucratieve presentatiecircuit en stak een handje toe in de meubelzaak van je man, jonkheer Hervé. Ik kwam je tegen in Sterren op de dansvloer, waar je met een zwoele paso doble en adembenemende samba, naar verluidt zeer tegen de zin van de jonkheer, je imago van immer kuise maagd drastisch bijstuurde. Bijklussend in de marge heb je het vuurtje altijd brandend weten te houden. En nu ben je weer een beetje ‘hot’. De tocht door de woestijn lijkt volbracht. Ik zag je in De rode loper lunchen met Liz Hurley en in een interview ging je Goedele Liekens met de blanke sabel te lijf. Je noemde haar een mediageil mens, tot alles bereid om met haar kop op het scherm te komen.

Een onverwacht pittige oorlogsverklaring van iemand die haar woorden altijd op een apothekersschaaltje heeft afgewogen. Van spinnend poesje tot krabbende kat. Goed zo. Daarom weet ik zeker dat die koninklijke bruiloft maar een opwarmertje was. Ik kan een comeback bijna ruiken. Met je timing is in elk geval niets verkeerd. Nu het medialandschap grondig wordt herschikt, ligt de markt immers weer helemaal open voor door de wol geverfde ex-coryfeeën. Profiteer van die stoelendans. Wie weet lukt het je wel je verloren status van leading lady te heroveren. Met een talkshow , Marlène op donderdag, bij vtm bijvoorbeeld. Ik gun het je van harte en je zou er de bewoners van Huize Avondrood een ongelooflijk plezier mee doen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234