Vrijdag 07/10/2022

Geachte mevrouw De Kock, Beste Véronique,

Het zijn barre tijden voor beroemdheden. Niemand lijkt nog zeker van zijn of haar job en om de haverklap moeten gevestigde waarden op zoek naar nieuw emplooi. Eerst werd Guy Van Sande voor dood op de treinsporen achtergelaten, vervolgens mocht Piet Huysentruyt de VTM-keuken niet meer binnen en vorige week bleek zelfs de onaantastbaar gewaande Paul de Leeuw plots te controversieel voor een familiezender. Bijltjestijd in medialand. Daardoor begint deze rubriek stilaan op een wekelijks in memoriam te gelijken en wordt de lijst van schermgezichten die ongeduldig op hun eerste brief zitten te wachten steeds langer.

Zo had ik graag de veelgeplaagde Tom Le- naerts een hart onder de riem gestoken. Het zal je immers maar gebeuren datje door je eigen baas publiekelijk voor een ongemotiveerde luiaard wordt versleten. Met zulke vrienden heeft niemand nog vijanden nodig en niets laffer dan te slijmen naar boven en te trappen naar onder om de eigen verantwoordelijkheid van zich af te schuiven. Ik prees me gelukkig niet te moeten 'presteren' onder gezag, leiding en toezicht van zo'n deloyale opportunist en maakte me op slag, nog meer, zorgen over de toekomst van VIER en VIJF.

Toch zal ook Tom nog even op post moeten wachten. Nood breekt immers wet en het is de plicht van elke zichzelf respecterende mediawatcher om bij verschrikkelijke televisionele calamiteiten elke planning te laten varen en per direct uit te rukken voor een troostende portie eerste hulp.

En niemand kan die momenteel beter gebruiken dan jij, Véronique. In hetzelfde huis en wellicht door dezelfde fijne people manager van de ene op de andere dag bij het grof huisvuil gezet. Een donderslag bij heldere hemel. Jij had als een van de enige oudgedienden de 'Wouter Vandenhaute-coup' overleefd en leek nog voor jaren gebeiteld te zitten als sexy makelaar in Huizenjacht of onberispelijke gastvrouw in Grootse plannen. Toch bleek ook jij na meer dan een decennium trouwe dienst niet meer in het plaatje te passen van een zender die zelf wanhopig op zoek is naar een eigen identiteit. Hoewel ik nooit een grote fan van jou ben geweest, valt dit brutale afscheid me zwaarder dan ik had gedacht. Ik heb immers altijd met grote belangstelling en al even grote verbazing je mediaparcours gevolgd. Nooit echt populair als net iets te perfect gladgestreken en wat bekakte ijskoningin. Geen bereikbare girl next doormaar een geslepen, ongenaakbare diva met giftige stekels. Een carrièrebitch pur sang die eerder respect dan sympathie afdwong en vooral afgunst losweekte.

Ach, ik heb ze ook gelezen. Die smerige reacties op het internet waarin de defenestratie van "dat verwend strekenwijf met haar plastieken smoel" op gejuich werd onthaald. Niets van aantrekken, Véronique. Allemaal jaloezie en 'benijderij' van lui die zich liever vergapen aan de miserie van een ander dan aan het eigen geluk te werken. Ordinaire ramptoeristen.

Zelf voel ik geen greintje leedvermaak. Wel integendeel. Je hoorde er na vijftien jaar gewoon bij. Een mooi en verdienstelijk decorstuk; welhaast majestues zelfverzekerd. The last woman standing binnen de collectie beauty queens die destijds "iets in de media wilden gaan doen". Begonnen als omroepster bij Kanaal Twee en na een secretaresserolletje bij Familie jarenlang een van de leading lady's bij VT4. Eerst als presentatrice van ranzige verleidingprogramma's als Temptation Island en Undercover Lover. Later, gelukkig maar even, samen met Hans Otten presentatrice van het ronduit belachelijke Mijn man kan dat, om uiteindelijk zacht te landen op vrouwenzender VIJF.

Jij was meer dan wie ook het boegbeeld van een lichting pratende etalagepoppen waarvan de voornaamste troeven meer met vorm dan met inhoud te maken hadden. Niemand wist die mooie verpakking lucratiever uit te spelen dan jij. De ultraprofessionele, multitaskende marketentster die haar schermbekendheid slim verzilverde op de catwalk of als uithangbord voor dure merken, om uiteindelijk vooral zichzelf te verkopen. Je maakte van het 'fulltime mooi zijn' een echte job en viel zelden of nooit uit je rol van gereserveerde starlet die via zedig blote fotoshoots, ontelbare badpakkenspecials, kinderen en gelukte dan wel mislukte huwelijken handig aan 'de boekskes' wist te slijten.

Bewonderend keek ik toe hoe je er telkens weer in slaagde je houdbaarheidsdatum als exclusief luxeproduct te verlengen. Illustere collega-stoeipoezen als Wendy Van Wanten, Phaedra Hoste en Tanja Dexters zijn lang uit het brandpunt der belangstelling verdwenen. Ingewisseld voor jongere, strakkere exemplaren als de wauwelende bimbo Astrid Bryan of het geheel en al uit gebakken lucht opgetrokken maar royaal geboezemde curiosum Lesley-Ann Poppe. Niet meer dan fletse afkooksels van de enige echte überbabe. Het is misschien een schrale troost, Véronique, maar voor mij komen ze nog niet tot aan je fraaie enkels.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Een paar keer zag ik je opvallend gezonnebrild 'onopvallend' door Knokke flaneren. Fluisterend nagestaard door de habitués van de place m'as tu vu. Vele jaren geleden werden we zelfs aan elkaar voorgesteld op De Nacht van Exclusief. Net als een hoop anderen had ik gratis kaarten gewonnen voor dit feest van de decadentie en in het pretpakket was blijkbaar een slap handje en een minzame knik van de gastvrouw begrepen.

Je zag er adembenemend uit. Peperdure glamour en glitter vergezeld van een aura dat dwingend 'kijken mag, aankomen niet' uitstraalde. Onlangs nog zag ik je glorieus zwanger op een cover staan - gefeliciteerd trouwens met de geboorte van de kleine 'Maxou' - en ik herinner me nog goed de algemene commotie na het gerucht over je al dan niet met siliconen verrijkte borsten. Je mocht toen zelfs in 'serieuze' talkshows komen uitleggen dat alles 'puur natuur' was en kwam als ultiem bewijs in Mediamadammen zelfs met een mammografie aandraven.

Je hebt me als borsten-en-billenmadame met hersens slechts één keer teleurgesteld. Dat was toen je met Paul Jambers 'onder zeil' ging en in een oogverblindend witte bikini op het dek van De Waterman een beetje hypocriet je beklag deed over het feit dat je door iedereen als een sexy poppemieke werd gezien en daardoor te weinig kansen kreeg om je brede waaier aan talenten te ontplooien. Die kans krijg je nu, Véronique.

Ik hoop van harte dat je het zwarte gat weet te vermijden, wens je tal van nieuwe uitdagingen toe en weet nu al dat ik je, een heel klein beetje, zal missen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234