Zondag 20/10/2019

Geachte mevrouw De Baetzelier, Beste Anne,

ijn hart bloedde toen ik vernam dat je ex-collega Daisy Van Cauwenbergh zich dermate te buiten was gegaan aan spijs en drank dat ze amper nog haar woning kon verlaten zonder door iedereen als 'dikke Daisy' te worden nageroepen. Even heb ik zelfs overwogen een zelfhulpgroep voor afgeserveerde BV's op te richten. Als gewone mensen staan we er immers amper bij stil hoe verschrikkelijk het moet zijn om na een leven in de spotlights ineens weer in de grauwe anonimiteit te belanden. Aandoenlijk, vaak meelijwekkend zijn de krampachtige pogingen van gevallen sterren om weer aan te knopen met de glamour, glitter en dikbelegde boterham van het succes.

Jammer genoeg is een terugkeer zo goed als uitgesloten omdat voor elke opengevallen vacature een rist jongere en veel goedkopere sollicitanten staat te dringen. Gelukkig bestaan er programma's als Expeditie Robinson om 'de pijn van het niet langer vedette zijn' wat te verzachten. Een bizarre maar nuttige vorm van tweedekansonderwijs, waarbij vergeten schermgezichten ver van de bewoonde wereld tegen betaling een laatste kunstje mogen opvoeren. Een gemiste kans trouwens om Daisy niet uit te nodigen. Een maandje op vis en rijst had wonderen kunnen doen...

Maar dit terzijde. Al jaren volg ik met belangstelling het reilen en zeilen in het met vergane glorie bevolkte reservaat genaamd Expeditie Robinson, maar nooit lag de amusementswaarde zo hoog als nu. En dat is vooral jouw verdienste, Anne. Niet omdat je tijdens de eerste proef als een kip zonder kop vastberaden de verkeerde richting bleef uitrennen maar dankzij die in de pers breed uitgesmeerde 'cat fight' met gepatenteerd 'vuil blad' Deborah Ostrega. De gewezen bordjesdraaister uit het Rad van fortuin liet weten je "een verschrikkelijke trut" te vinden die "niets anders deed dan met haar luie reet in de zee liggen". Op zich groot noch verrassend nieuws, ware het niet dat ze Vlaanderen in één moeite door deelgenoot maakte van je merkwaardige toiletgewoonten. Dat heen-en-weer-gescheld tussen twee lang uitgerangeerde diva's gaf het programma niet enkel een extra dimensie, het verleende ook menselijke proporties aan een onaantastbaar gewaande schoonheidskoningin als jij.

Eigenlijk was ik je al helemaal vergeten. Sorry, Anne, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht je te schrijven. Nu doe ik het met plezier. Omdat ik je wil gelukwensen met die spetterende comeback. Het moet de eerste keer zijn dat iemand zich via haar ontlasting opnieuw in de belangstelling weet te knokken. Een even gedurfde als verrassende strategie. Zeker voor een mooie blonde als jij die toch andere, appetijtelijker, troeven kan uitspelen.

Al moet het me wel van het hart dat de wijze waarop je het nieuws hebt gehaald mijn perceptie van jou radicaal heeft veranderd. Ineens was je niet langer die netjes afgestofte babe die me aan een opwaaiend zomerjurkje deed denken. Weg was het beeld van de vlotte omroepster-presentatrice die samen met Willy Sommers en De Welriekende Dreefjes het nummertje 'Baby Doll' aan ons cultuurpatrimonium toevoegde. Nu zie ik je enkel nog in hurkzit de witte stranden van een Filippijns eiland bezoedelen. Daarbij nalatend je hoopjes met bladeren of een laagje zand te bedekken zodat de collega's van Kamp Zuid naast het trotseren van honger, slangen en vleermuizen ook moesten uitkijken niet in een van je grote boodschappen te trappen.

Op de koop toe mocht ik deze week, uitgesmeerd over drie pagina's, het schokkende nieuws vernemen dat je met een vervaarlijk opgezwollen buik uit 'de expeditie' was teruggekeerd. Ineens kon je niet meer 'gaan' en bleek een lavement nodig om je darmen weer tot actie aan te sporen. Om maar te zeggen dat De Welriekende Dreefjes ineens ver weg leken.

Misschien moet je wel een bedankje sturen naar Deborah Ostrega omdat zij je weer even aan de BV-status deed ruiken. Ik hoop wel dat je nieuwe imago van 'mooi, kakkend meisje' geen al te grote invloed heeft op al die driedelige maatpakken die je voor lucratieve bedrijfspresentaties willen inhuren.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Op de uitvaart van Yasmine zag en hoorde ik je met een krop in de keel ontroerd afscheid nemen, en ik weet nog goed hoe je in een rood maatpakje knipogend aan mij voorbij trok tijdens een kerstparade. Nochtans ben ik pas na je ontslag bij vtm een echte fan geworden. Voordien was je voor mij niet veel meer dan de zoveelste miss die 'iets in de media' deed en het Vlaamse lied mocht promoten in Tien om te zien.

Toen je op kerstavond 2007 voor de laatste keer als omroepster mocht opdraven, voelde ik zelfs enige opluchting. Voor mij was je te afgelikt. Altijd net iets te luid om geloofwaardig te zijn. Ik hield niet van dat opgeklopte enthousiasme in lang vergeten wegwerptelevisie als Rap klap, Dames en heren of de 1-2-3-show. Misschien wel omdat ik te gemakkelijk door die façade van routineuze, gemaakte vrolijkheid heen kon kijken. Een van je vroegere bazen omschreef je ooit als een meisje van net niet dat dacht dat ze alles kon. Hij had het over buitenmaatse ego's en noemde je een 'Marylin Monroe uit den Aldi'. Een geldgedreven opportuniste. Eeuwig gefrustreerd omdat ze het in tegenstelling tot echte persoonlijkheden als Francesca Vanthielen, Marlène de Wouters of Birgit Van Mol nooit tot echte 'leading lady' wist te schoppen.

Natuurlijk geloofde ik hem - de man was duidelijk zelf nog gefrustreerd na zijn eigen ontslag en voor het leven getekend door een 'omroepsterstrauma' - maar half, Anne. Mijn respect voor jou blijft onaangetast. Al is het maar omdat je als matig getalenteerde, maar nuttige en inwisselbare 'meid voor alle werk' toch een lijvig palmares bij elkaar wist te harken. Ik zag je trouwens liever bezig op momenten dat je uit dat rolletje van voorgeprogrammeerd schermgezicht mocht stappen. Dan was je pas echt geestig. Zoals in Celebrity Shock, het grensverleggende programma waarin BV's zich in vreemde culturen onderdompelden. Bert Anciaux at er met eigen urine gebakken koekjes, Tess Goossens kwam zo dicht bij Kevin Janssens dat haar prille huwelijk op de klippen liep en een in trance gebrachte Rani De Coninck barstte in tranen uit bij de herinnering aan haar overleden zus. Jij onderging samen met Axel Daeseleire de Ayahuasca-proef. Een geestesverruimend reinigingsritueel dat ook toen al maag en darmen zwaar op de proef stelde.

Het spreekt voor zich dat ik ook je storm- achtige politieke carrière op de voet heb gevolgd. Als wit konijn uit de hoge hoed van roerganger Jean-Marie Dedecker getoverd, werd je een toekomst als minister van Onderwijs of toch minimaal als senator toegedicht. Toen ik je bij Phara een 'politiek correct' gezicht zag trekken terwijl je het meest nietszeggende interview uit de geschiedenis gaf wist ik meteen dat ook dit 'maar om te lachen' was. Dat heb ik ook van harte gedaan toen Dedecker aan iedereen moest uitleggen dat zijn lijsttrekker voor Vlaams-Brabant in volle verkiezingscampagne met haar gezin en zonder gsm op vakantie was vertrokken.

Ik hoop van harte dat je de wereld kunt blijven verrassen, Anne. Maar let wel een beetje op jezelf. In afwachting van een volgende spraakmakende stunt wens ik je enkele weken zalige rust en, vooral, een regelmatige stoelgang toe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234