Woensdag 23/09/2020

Geachte mevrouw Daeleman, Beste Eva,

Mijn hart bloedde een beetje toen Katja Retsin na het afvoeren van De rode loper de deur van de openbare omroep achter zich dichttrok om zich, naast de uitbouw van een kledingimperium en een kroostrijk gezin, toe te leggen op nieuwe uitdagingen bij VTM. Ik mocht Katja graag en het is nooit leuk om afscheid te moeten nemen van een schermvriendin van jaren.

Ik nam me voor haar opvolgster nauwlettend in de gaten te houden en streng maar rechtvaardig op haar rechten en plichten jegens de kijker te wijzen. Want lang niet iedereen is geschikt voor het edele omroepambacht. Vraag dat maar aan Sabine Appelmans! Een aparte, aartsmoeilijke en schromelijk onderschatte stiel. Enkel weggelegd voor welbespraakte dames die, als bevallige bruggenbouwers tussen programma's, vooral rust en vertrouwen moeten uitstralen. Gezegend met de natuurlijke autoriteit omeventueel dissident zapgedrag te ontmoedigen.

Je zult begrijpen dat ik even moest slikken toen plots een piepjong ding mijn huiskamer binnenstapte. Een kortgeknipte, aan schoenen verslaafde positivo met een grote mond en een lichte vorm van smetvrees. Wat moest ik in hemelsnaam met een mislukte kwajongen van amper 22? Weggeplukt vanachter de radiomicrofoon waar ze het naar MNM luisterende deel van Vlaanderen dagelijks wakker maakte als sidekick van Peter Van de Veire. Nota bene de man die er als geen ander in slaagt op mijn zenuwen te werken.

Je merkt het. Aan vooroordelen geen gebrek. Intussen zijn we anderhalf jaar verder en heb ik met verbazing je spectaculaire veroveringstocht door medialand gevolgd. Terwijl de meesten er lange jaren over doen om, áls het hen al lukt, een poot aan de grond te krijgen, schoot jij als een komeet naar de top. The new kid on the block. In geen tijd van nobele onbekende gepromoveerd tot medialieveling en volbloed BV.

Niet dat je nu ineens mijn favoriete omroepster bent. Vertrouwen moet je verdienen. Elke dag! Maar ik zie je wel steeds liever bezig. Een cameravast en vrolijk huppelend spierwit konijn dat zich prima thuis voelt voor de lichtbak. Zoals het omroepsters betaamt geen koele, klassieke schoonheid die toch maar de aandacht van de hoofdzaak afleidt, maar een vriendelijk, wat uitdagend meisje van de buren. Zonder meer een aanwinst voor de door mij zo gekoesterde beroepsgroep der televisionele gastvrouwen.

Je moet weten, Eva, dat ik als kind van de beginjaren van de televisie altijd een zwak heb gehad voor 'speakerinnen'. Loyale omroepdienaressen die zelfs het saaiste dagmenu als een culinair hoogstandje weten te slijten. De echte pioniers als Paula Sémer en 'Tante' Terry heb ik nooit gekend, maar als ontluikende knaap durfde ik wel eens weg te dromen bij de aanblik van iconische exemplaren als Sonja Cantré, Regine Clauwaert of Denise Maes. Nu hoogbejaarde dames, maar destijds de absolute koninginnen van het scherm.

Vooral de blonde Niki Bovendaerde sprak tot mijn verbeelding. Zoals jij een ondeugend buitenbeentje, dat net iets minder onkreukbaar leek dan de rest. Bovendien werd er hardop gefluisterd dat ze aanhield met filmcoryfee Jo Röpcke, waardoor vader haar misprijzend een "losse vrouw" noemde en haar zo ongewild een cultstatus verschafte.

Wat hield ik van die onbereikbare gezelschapsdames achter glas. De gezichten van een nieuw en geheimzinnig medium dat destijds met enkel 'Brussel Vlaams', 'Brussel Frans', de 'Hollanders' en 'Rijsel' nog zonder zapper beheersbaar was. Ergens in de verte echoot de zwoele stem van de sexy lispelende Lut Leysen na en op mindere dagen kan ik nog de onbestemde angst voelen die me telkens overvielwanneer ik de vervaarlijk bebrilde meesteres Rachel 'Musti' Frederix aanschouwde. In mijn verbeelding zag ik hoe ze, gehuld in latexpak en gewapend met een vervaarlijk knallend zweepje, haar gemaal en toenmalig directeur Jan Ceuleers achterna zat. Meer dan eens was ik getuige van een volkstoeloop in het centrum van Gent zodra de kleurrijke ex-schuimwijnkoningin Rita Boelaert haar appartement verliet en ik herinner mij nog de ontgoocheling telkens wanneer ik werd begroet door mansvolk als Paul Codde, Bruno Schevernels, de slanke versie van Gert Verhulst of good old Luc Appermont. Omroepen blijft, sorry heren, vrouwenwerk. Jammer genoeg enkel nog op de openbare omroep een job met toekomst. Terwijl de commerciëlen het sinds jaren met offscreen commentaar en pancartes doen, blijft het Huis van Vertrouwen de kijker verwennen met tv-gidsen van vlees en bloed. En dat maakt me gelukkig. Ze komen en gaan, maar mijn liefde voor de bevallige en enthousiaste pleitbezorgers met hun mantra van "blijf bij ons want hier is het goed" is nooit bekoeld.

Door de jaren heen zijn Andrea, Saartje, Geena, en Evy echte huisvriendinnen geworden. Daar hoor jij nu ook bij, Eva. Een gast die nooit ongelegen komt en voor wie ik als belastingbetaler trouw en met plezier een kleine bijdrage wil ophoesten.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Enkele weken geleden kwam ik je toevallig tegen in Mechelen, waar je, gele bloem op de leren vest, vol overgave je rol als meter voor Kom op tegen Kanker speelde. Een eretitel die doorgaans enkel voor gelouterde tv-figuren is gereserveerd.

Vol bewondering kijk ik toe hoe je voortgestuwd wordt in de vaart der volkeren. Alomtegenwoordig in de 'vakpers' en/of sexy fotoshoots. Een jonge belofte die onmiddellijk in de eerste ploeg werd gedropt en zich ook buiten het omroephok tot een echte scoremachine wist te ontpoppen.

Ik weet nog hoe je een storm ontketende in de sociale media door je in clownsoutfit aan de kijker te presenteren. Wit hemd, rood jasje en een grote zwarte strik. Enkel de feestneus ontbrak. Ik kon er, het leven is al serieus genoeg, best om lachen, maar mijn oude moeder noemde je toen een "naast haar schoenen lopende aansteller". Ook elders hoorde ik - "wat denkt dat omhooggevallen wicht wel"? - hoe je het mikpunt werd van hoongelach en spot.

Niets van aantrekken, Eva. Van kritiek word je groot en sterk. Een instantvedette als jij hoeft trouwens niet door iedereen graag gezien te worden en mag zich af en toe een 'folieke' veroorloven.

Je bent intussen amper nog van het scherm te branden. Opgevoerd als proefkonijn in Ook getest op mensen om in dienst van de wetenschap je lijf bloot te stellen aan alcohol of een crashdieet en al snel bedacht met een eigen programma. Ik heb een paar keer gekeken naar Fabriek romantiek, maar het aflopen van rommelmarkten om van brol nog grotere brol te maken blijkt toch niet echt mijn ding.

Maar er komen voor een zondagskind als jij ongetwijfeld nog kansen. Let wel een beetje op dat je jezelf in al je enthousiasme niet voorbijholt. Overal lees ik dat je agenda vele malen overboekt is, je als zelfverklaarde fashionista werd uitverkoren als gezicht van een hip Deens kledingmerk en ook nog tot over je oren in de verbouwingen zit. Ik gun je alle succes natuurlijk van harte, maar probeer je vooral niet te snel rijk te rekenen. Je moet immers nog jaren mee, Eva, en ik wil niet weer een vriendin verliezen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234