Donderdag 28/01/2021

Geachte mevrouw Coppens, beste Astrid,

OP TELEVISIE. Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week, zoals: Dimitri Verhulst reist dwars door ons continent in Made in Europe (Canvas), Luk Alloo gaat met professor Etienne Vermeersch naar klooster én café in
Alloo bij (VTM) en er lonken awards voor Beyoncé (Grammy's - Q2) en La La Land (BAFTA's - BBC1)

Geachte mevrouw Coppens, beste Astrid,

Hoe doet ze het toch, vroeg ik me tussen verbazing en bewondering af toen ik je brede smile en killer eyes paginagroot overal zag opduiken om jezelf en je nieuwste personalityshow te promoten. Na drie jaar weggeweest back in business en duidelijk te vroeg afgeschreven door deze stukjesschrijver die je allang bij het groot televisioneel huisvuil had gezet. De wereld leek uitgekeken op een bizar mediafenomeen dat erin was geslaagd om de ondraaglijke lichtheid van haar bestaan op te kloppen tot een zelden geziene en bijzonder lucratieve hype. Die komt nooit meer terug, wist ik zeker en noemde je oneerbiedig een eendagsvlieg die toevallig langer mocht blijven brommen dan haar soortgenoten.

Maar ik heb je schromelijk onderschat en de waarheid heeft - hoe onverklaarbaar die ook mag zijn - haar rechten. Daarom doe ik geen verdere pogingen meer om het mysterie achter je succes te doorgronden en rest mij niets anders dan nederig het hoofd te buigen uit respect voor een instantdiva die jarenlang ongestraft het scherm teisterde met tenenkrullende pseudoreality waar niemand naar keek maar die wel iedereen had gezien. Het doet me dan ook plezier dat je alsnog een verlengstuk mag breien aan een guilty pleasure die vooral lachlust, plaatsvervangende schaamte en/of verontwaardiging opwekte omdat hij net zoveel met de realiteit te maken had als Donald Trump met verdraagzaamheid.

Toch was ik een regelmatige bezoeker van je Wonderland. Ik amuseerde me kostelijk in dat Amerikaanse pretpark van kunstmatig en strak geregisseerd geluk met als hoofdattractie een langbenige schone die in een bizar dieventaaltje converseerde met een oudere zakenman en een wazige, klaplopende broer. Het werd me thuis - "Zit je nu weer naar dat kalf met haar pussy wagon te kijken?" - niet in dank afgenomen, maar ik begreep snel dat zich achter dat potsierlijke masker van oppervlakkigheid een gewiekste zakenvrouw verborg die als geen ander de kunst verstond om gebakken lucht te verkopen. Met stijgende verbazing zag ik hoe je met peperdure Louboutin-zevenmijlslaarzen de BV-ladder beklom en als de Vlaamse Paris Hilton werd opgevoerd in programma's die meer om looks dan om brains verlegen zaten. Hotter dan hot in Vlaanderen als succesvol promotiemeisje voor het absolute niets. Plots was alles keigraaf of marginaal en bij elke oh my god en amaaaaazing hoorde ik je kassa hard rinkelen.

Natuurlijk weet ik ook wel dat er in bepaalde kringen hard gelachen werd met dat 'aanstellerig pretentiestuk' dat zich liet strikken door een goed in de slappe was zittende bejaarde bedrijvendokter. Je zult het me nu wellicht niet meer kwalijk nemen, maar ik had meteen een bloedhekel aan den John. Die zelfvoldane etter wiens belangrijkste verwezenlijking was ooit aan de koninklijke tenen van Sarah Ferguson te hebben gesabbeld. Nog meer dan jij gaf hij domheid een gezicht en ik ontwikkelde een bijna fysieke afkeer voor de groteske loser die door jou 'bowling ball', 'husbandy' of 'donutty' werd genoemd om toch maar de illusie te wekken dat er echte liefde in het spel was. Jij en ik wisten wel beter, Astrid.

Voor mij ben je trouwens altijd net iets meer geweest dan de eerste de beste goedkope huis-tuin-en-keukensnol die for a few dollars more de glimmende trofee wilde spelen aan het handje van een wandelende portefeuille. Als de beeldschone juffrouw Nuyens immers ooit een gevierd internationaal model dat aan een eigen succesvolle carrière timmerde. Tot ze mevrouw Bryan werd door aan te pappen met een oude bok die trek had in een groen Antwerps blaadje dat hij echter zelden of nooit mocht plukken. Het verbaasde me dan ook niet dat hij 'in hoge nood' soelaas zocht in de armen en het bed van een Filipijnse del en nog minder dat jij je bowling ball na een, ik citeer, "sprookje van zeven jaar" met een welgemikte strike uit je riante stulpje in L.A. gooide.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Op de Boekenbeurs werd ik ooit bijna vermorzeld door een horde fans die zich met ware doodsverachting verdrongen voor een handtekening in hun exemplaar van Amazing Astrid. Het was de enige keer dat ik je in levenden lijve mocht aanschouwen en ik zag een vakvrouw die perfect de rol speelde die ze voor zichzelf had bedacht. Geheel en al fake, maar zo overtuigend onecht dat geen mens er nog aanstoot aan nam. Ooit heb ik zelfs 3 euro geïnvesteerd in een naar jou genoemd 'blingbling'-kraslot om een laagje vernis van je af te krabben. Rijker ben ik er niet van geworden. Jij wel.

Maar het was je gegund. We kennen elkaar immers al lang en ik herinner me nog levendig hoe je voor het eerst een onuitwisbare indruk op me maakte als gewone Vlaamse Hollywood-vrouw. Een van de vele curiosa in een programma dat inzake stompzinnigheid tot op heden niet werd geëvenaard. Je stak er met kop en schouders bovenuit en wakkere programmamakers zagen meteen brood en spelen in een onewomanshow.

De rest is tv-geschiedenis en ik moest vorige week hartelijk lachen toen je in De ideale wereld met een uitgestreken gezicht liet weten dat we eindelijk de échte Astrid zouden leren kennen die voortaan als mevrouw Coppens wenst te worden aangesproken. Na een sprookjeshuwelijk op de Antillen in de echt verbonden met nieuwe 'liefde voor het leven' Bram, die zich als opvolger van 'den John' voor onbepaalde tijd 'mijnheer Astrid' mag noemen. Gewillig liet ik me rondleiden in je gerenoveerde crib, waar zorgvuldig alle herinneringen aan den John waren uitgewist. Ik zag hoe je de chromed out pussy wagon in een nieuw - "Het zwarte verleden maakt plaats voor een witte toekomst" - kleurtje liet steken, met 'Bramski Airlines' boven Malibu vloog en romantisch walvissen spotte op the oceaaaan. Als vanouds spatte het oppervlakkige en op doorzichtige wijze in scène gezette geluk van het scherm.

En dat deed me plezier. De échte Astrid interesseert me immers allang niet meer. Geef mij maar de kakmadam met streken die op onnavolgbare wijze een fictief Wonderland probeert te verkopen. Natuurlijk hoop ik dat je aan het langste eind mag trekken in de vechtscheiding met je inhalige ex, die je met advocaten en miljoenenclaims terroriseert om je met noeste arbeid vergaarde fortuin in te pikken. Al weet ik zeker dat je het ook deze keer zult redden. Geboren overlevers zoals jij trekken doorgaans aan het langste eind. Laat je dus niet kisten, Astrid. Weet dat ik als trouwe fan oprecht met je meevoel en je veel sterkte en geluk wens met je zoveelste nieuwe leven. Moge het minstens even keigraaf en amaaaaaazing worden als het vorige.

Met hartelijke groeten,

je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234