Zondag 19/01/2020

Geachte mevrouw Cafmeyer, Beste Maaike,

Het doet altijd plezier iemand tegen te komen die je even de waan van de dag kan doen vergeten. Zeker in deze donkere dagen voor Kerstmis is er hoge nood aan persoonlijkheden die elke huiskamer, hoe somber ook, tot unanieme vreugde weten te bewegen. Ze zijn bijzonder zeldzaam en verdienen het om gekoesterd en gerespecteerd te worden.

Daarom deze brief, Maaike. Jij bent zo'n schermgezicht waar de levensvreugde nog ouderwets van afspat. Geen bekakte diva of klassieke schoonheid. Zelfs niet eens een absolute topactrice. Veeleer een chronisch goedgehumeurd 'meisje van de buren' met wie iedereen dolgraag spelen wil omdat haar simpele verschijning de zon door de wolken doet breken. Een specialleke dat op een blauwe maandag vanuit het diepe West-Vlaanderen kwam aanwaaien om haar eigen plekje in medialand op te eisen.

Toen nog een blozend braaf en verlegen wicht. Ontsproten aan een warm Torhouts hippienest waar intensief aan amateurtoneel werd gedaan. Ooit samen met kazuifelpedofiel - "Hij heeft me niet aangeraakt, ik behoorde waarschijnlijk niet tot zijn doelgroep" - Roger Vangheluwe op bedevaart aan boord van de Witte Lourdestrein en helemaal van haar geloof gevallen door de plotse bekering van haar ooit ruimdenkende vader tot fanatieke katholiek.

Gevlucht naar de grote stad om zich op het conservatorium te bekwamen in het edele acteursambacht. Daar door regisseur Sam Bogaerts uitverkoren als Lucky in Wachten op Godot, maar snel weer van de scène geplukt omdat de erven van de grote Samuel Beckett oordeelden dat die rol niet voor een vrouw bestemd was. Twee jaar aan de slag in Peter Pan en drie seizoenen toerend met The Rocky Horror Show. Eerder voorbestemd, leek het, voor een verdienstelijke carrière in de luwte van culturele centra en theaterzalen dan voor het sterrendom.

Je mag het me niet kwalijk nemen, Maaike, maar ik had nog nooit van je gehoord. Tot je ineens op het scherm en in het verblindende licht van de spotlights verscheen als de echtgenote van Bart De Pauw in zijn gelijknamige Geslacht. Een mijlpaal in de televisiegeschiedenis. Nog steeds onovertroffen als briljante parodie op een door zielige figuren bevolkte schijnwereld die de kijkers als 'reality' krijgen opgelepeld en waarvan vooral karikaturen als De Pfaffs beter werden. Van bij de eerste aflevering ben ik als een blok voor jou gevallen. Gefascineerd als ik werd door een verrassende en frisse nieuwkomer die zich op doorgaans gênante wijze anders probeerde voor te doen dan ze eigenlijk was. Je werd met de klap wereldberoemd in Vlaanderen dat je - 'eindelijk een vrouw met humor' - onmiddellijk in de armen sloot. Een generatie-overschrijdende allemansvriendin die zowel door mijn oude moeder, destructief puberend neefje als steeds tv-kritischer wordende dochter op handen wordt gedragen.

En natuurlijk ook door mij. Diehard supporter van een goedlachse zotte doos met vlammende, nieuwsgierige ogen en het hart op de tong . Een explosief vat vol ongezouten meningen dat zich meesterlijk wist te verschuilen achter het alter ego van naïef en ontwapenend dom blondje dat amper iets van de wereld lijkt te snappen. In werkelijkheid een hardwerkende en door het leven gepokte en gemazelde moeder van twee. No-nonsense madam met een bloedhekel aan kitscherige menselijke namaak en, zoals ieder normaal mens, af en toe ten prooi aan periodes van twijfel en melancholie. Een vrolijk maar kwetsbaar meisje verpakt als vrouw van (bijna) veertig. In de wieg gelegd om de mensheid te entertainen als pittige afkruiding van talloze panelshows, spelletjes en series. Geen grossier in prestigieuze hoofdrollen, maar inmiddels niet meer weg te denken als vrolijk extraatje.

Momenteel in maar liefst drie verschillende gedaantes te bewonderen. Samen met Mieke Dobbels, zweepjes en andere seksattributen vertolkster van erotische toneeltjes uit de literatuurhistorie in het wat teleurstellende Man over woord. Vorige zondag nog glansrijk winnares van Twee tot de zesde macht waarin je het macho mansvolk én David Galle lik op stuk gaf. "Lang niet zo dom als ze zich voordoet", zei mijn moeder bewonderend. Proficiat!

En dan is er natuurlijk nog de met indrukwekkende rosse pruik afgetopte Chantal, de wat aparte politievrouw en het jaloerse ex-lief van Frank - "your telloor is nog full of potatoes, hè" - in Eigen kweek. Een klein maar spitant rolletje waarmee jij deze fijne serie nog net dat tikkeltje fijner maakt.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Vanop eerbiedige afstand zag ik je uitgedost als een heuse filmster over de rode loper schrijden tijdens de première van Loft. Ooit kwam ik je tijdens Theater aan Zee in Oostende tegen waar je als fanatieke lezeres over je favoriete boeken vertelde. Ik herinner me nog hoe je, verkozen als beste actrice, gehuld in zwarte latex als rockchick je opwachting maakte op Humo's poppoll en met een klad slagroom op je hoogzwangere buik kuis naakt poseerde voor een BV-fotoreeks. Vorig jaar heb ik zelfs nog een witte roos van jou gekregen toen je als boegbeeld van de campagne tegen moedersterfte aan het Gentse Sint-Pietersstation had postgevat.

Altijd vriendelijk. Altijd lachend. Altijd Maaike. Opengebloeid als een veelzijdige en zelfzekere comédienne die zich naast het traditionele acteerwerk ook in zang, dans en ander vermaak durft te storten. Je musical- en blijspelprestaties zijn me jammer genoeg ontgaan, maar van je tv-optredens heb ik er toch niet veel gemist. Enkel om jou te zien durfde ik zelfs af en toe naar de Ketnetserie En daarmee basta te kijken en het spreekt voor zich dat ik trouw heb gevolgd hoe je je in Aspe als inspecteur Carine Neels dienstbaar opstelde voor een norse Brugse speurder.

Maar het liefste zie ik je opduiken als de wispelturige verrassingsgast. Paaldanseres in Dani Lowinski, geveld door 'zwangerschapsdementie' in De slimste mens of samen met Rani De Coninck en Nathalie Meskens in Mag ik u kussen?

Onlangs nog lag ik in een deuk toen ik het Tegen de sterren op-filmpje terugzag waarin je op hilarische wijze Catherine Van Eylen persifleerde als een op hol geslagen - "ik denk dat Catherine kapot is", zei een al even geestige als Tom Boonen vermomde Guga Baul - robot. Mevrouw Wouter Vandenhaute kon er wellicht niet om lachen. Ik wel.

Elke keer als ik je zie, word ik een beetje blij. En dat kunnen er niet veel zeggen. Geniet van je carrière en van het leven. Neem niet te veel hooi op je vork en trek er regelmatig met man, kinderen en zeilboot op uit. We hebben jou en je klaterende schaterlach broodnodig als wapen tegen de oprukkende verzuring. Probeer dus vooral zo lang mogelijk je onversneden echte en wilde zelf te blijven.

Zo ben je op je best.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234